
قدیس شربل مخلوف (با نام اصلی یوسف آنتون مخلوف، به عربی مار شربل؛ بقاع کَفرا، ۸ مه ۱۸۲۸ – عنّایا، ۲۴ دسامبر ۱۸۹۸) کشیش و راهب مارونی لبنانی وابسته به رهبانیّت لبنانی مارونی (OLM) بود. او که در سال ۱۹۷۷ توسط پاپ پل ششم قدیس اعلام شد، «پدر پیوی لبنان» دانسته میشود و در سراسر جهان به عنوان یکی از بزرگترین زاهدان و شفادهندگان معجزهآسای خاورمیانه مورد تکریم است.
یادبود آیینی قدیس شربل مخلوف در ۲۴ ژوئیه است.
او پنجمین فرزند دهقانان، آنتون مخلوف و بریجیتا الشدیاک، بود که او را یوسف آنتون (ژوزف آنتونین) نامیدند. او در ۸ مه ۱۸۲۸ در روستای بقاع کَفرا (مرتفعترین روستای لبنان، در ارتفاع ۱۶۰۰ متری از سطح دریا) به دنیا آمد و تنها در سهسالگی پدرش را از دست داد. مادرش دو سال بعد با مردی بسیار دیندار ازدواج کرد که بعدها شماس شد و او را به نماز روزانه هدایت کرد. افزون بر این، دو عموی زاهد او در «دره مقدسان» برای او الگویی نیرومند بودند.
در نوجوانی شروع به نگهداری از گله خانواده کرد و گرایش شدیدی به زندگی تأملی از خود نشان داد: از همان چهاردهسالگی، هر روز پس از چرا، ساعتها زانو زده در برابر تصویری از مریم مقدس، درون غاری به دعا میپرداخت (که امروزه «غار قدیس» نامیده میشود). بنا بر یک شهادت، او به گاوش میگفت: «صبر کن تا نمازم تمام شود، زیرا نمیتوانم همزمان با تو و با خدا صحبت کنم. او در اولویت است.»
در ۲۳ سالگی خانواده و زادگاهش را ترک کرد و دوره نوآموزی را در رهبانیّت لبنانی مارونی (قدیمیترین رهبانیّت کلیسای کاتولیک با آیین مارونی) در صومعه بانوی ما در مَیفوق آغاز کرد و نام شربل را برگزید؛ نامی که به طور سنتی «داستان خدا» یا «روایت خدا» تفسیر میشود و به افتخار شهیدی انطاکی بود. پس از انتقال به صومعه مار مارون در عنّایا، نخستین نذرهای مذهبی خود را در ۱ نوامبر ۱۸۵۳ ادا کرد و سپس به صومعه سنت سیپریان در کفیفان رفت؛ جایی که فلسفه و الهیات را زیر نظر نعمتالله یوسف کسّاب الحردینی، عالم برجسته و استاد خود (که او نیز در سال ۲۰۰۴ قدیس اعلام شد)، آموخت.
او در ۲۳ ژوئیه ۱۸۵۹ به مقام کشیشی منصوب شد. سپس به صومعه مار مارون در عنّایا (در ارتفاع ۱۲۰۰ متری، در کوههای داخلی بیبلوس) بازگشت و در مجموع ۱۶ سال در اطاعت کامل از مافوقان خود زندگی کرد و به فقرا، بیماران و کار در مزارع رسیدگی نمود. زندگی روزمره او خارقالعاده بود: پیوسته روزه میگرفت و شبزندهداری میکرد و ساعتها در برابر قربان مقدس زانو میزد. مراسم عشای ربانی قلب زندگی روزانه او بود و با دقت فراوان برای آن آماده میشد. او فقط به فرمان مافوقان صومعه را ترک میکرد تا از بیماران دیدار کند یا آیینهای مقدس را برگزار نماید. او هیچ نوشتهای از خود بر جای نگذاشت: سخنانی که به او نسبت داده میشوند، تنها به صورت شفاهی منتقل شدهاند.
ارادت به مریم مقدس
راهب لبنانی هرگز از تصویر ملکه تسبیح جدا نمیشد و یک تصویر از او را بر روی مذبح و تصویری دیگر را در سلول خود نگه میداشت. پدر میلاد طرابای، نماینده رهبانیّت در رم، توضیح داده است: «این استاد الهیات او، قدیس نعمتالله، بود که عشق به بانوی ما را به قدیس شربل منتقل کرد. هم قدیس شربل و هم قدیس نعمتالله میگفتند کسی که خود را به طور کامل به مریم بسپارد، هرگز جهنم را نخواهد شناخت.» در تسبیح کوچک قدیس شربل که از پنج گروه دانه تشکیل شده است، دانههای آبیرنگ نیز وجود دارند که نماد ارادت عمیق او به مریم مقدس هستند.
معجزه چراغ
یک شب پدر شربل دیرهنگام از کار در مزارع بازگشت و از مقررات ممنوعیت روشن کردن فانوسها که آن شب از سوی مافوق، به نشانه فقر، وضع شده بود، اطلاعی نداشت. او که مشتاق دعا بود، از خدمتکاری خواست در چراغش روغن بریزد. خدمتکار برای شوخی به جای روغن آب در آن ریخت، اما چراغ با این حال روشن شد. مافوق، وقتی نور را دید که از سلول او بیرون میتابد، خشمگین شد؛ اما پس از آگاهی از اینکه در چراغ آب ریخته شده بود، در برابر قدیس زانو زد و از او طلب بخشش کرد.
سالهای پایانی و مرگ
از آنجا که احساس میکرد نیازمند خلوتی عمیقتر با خداست، در ۱۵ فوریه ۱۸۷۵ اجازه یافت به صومعهنشین قدیسان پطرس و پولس، متعلق به صومعه عنّایا، منتقل شود. او سالهای پایانی زندگی زمینی خود را در آنجا گذراند و مطابق قانون زاهدان مارونی، به کار، دعا، توبه و سکوت پرداخت.
هنگامی که مشغول برگزاری مراسم عشای ربانی بود، در لحظه بالا بردن نان و جام مقدس، دچار سکته مغزی شد. او پس از هشت روز رنج و احتضار، در حالی که از خوردن غذای مقویتر خودداری میکرد تا همچنان قانون را رعایت نماید و برادران همصومعهای او را پیوسته در حال دعا میشنیدند، در شب کریسمس، ۲۴ دسامبر ۱۸۹۸، درگذشت.
نور، مقبره و تراوش شگفتانگیز
از گوری که او در آن دفن شده بود، خیلی زود در شب نوری بسیار شدید پدیدار شد که در سراسر دره دیده میشد. راهبان که بیم داشتند پیکر او ربوده شود، آن را به کلیسایی کوچک در داخل صومعه منتقل کردند. در آنجا مشخص شد که بدن هنوز سالم و دستنخورده، نرم، دارای دمای بدن یک انسان زنده و در حال تراوش مایعی سرخرنگ و چسبناک (شبیه مخلوط خون و آب) بود.
در سال ۱۹۲۵ پیوس یازدهم روند قدیسشدن او را آغاز کرد. در سال ۱۹۵۰ مقبره در حضور هیئتی متشکل از سه پزشک دوباره گشوده شد، زیرا راهبان مشاهده کرده بودند که مایع تا دیوارهای خارجی سردابه تراوش میکند؛ این نبش قبر جمعیت انبوهی از زائران، حتی غیرمسیحیان، را به سوی خود کشاند. تراوش به مدت ۷۹ سال ادامه یافت و در سال ۱۹۷۷ متوقف شد. پزشک ژرژ شکّرالله، که یکی از شاهدان روند قانونی کلیسایی بود، اظهار داشت: «با انگیزه کنجکاوی علمی، تلاش کردم راز آن بدن و آن مایع را کشف کنم. پس از اینکه حدود ۱۷ سال، سالی دو یا سه بار، آنها را بررسی کردم، نظر شخصی من، بر اساس مطالعه و تجربه، این است که آنها آغشته به نیرویی اسرارآمیز و فراطبیعی بودند.»
همزمان با گشوده شدن مقبره در سال ۱۹۵۰، افزایش چشمگیری در شمار شفایافتگان گزارش شد. اسقف ناصری ریزکالله در این باره نوشت: «مواردی از نابینایانی که شفا یافتهاند، گوژپشتانی که راست شدهاند و فلجهایی که با آمدن برای دعا در سردابه توانایی استفاده از اندامهای خود را بازیافتهاند، برای من نقل کردهاند. و آنچه شگفتانگیزتر است این است که شفایافتگان فقط مسیحی نیستند، بلکه مسلمانان نیز هستند. از این رو آوازه آن در سراسر جهان اسلام پیچیده و بیماران از همه جا برای دعا کردن به عنّایا میآیند. منظرهای شگفتانگیز است.»
تطویب و قدیسشدن
پاپ پیوس دوازدهم در سال ۱۹۵۴ فرمان تطویب او را امضا کرده بود و این مراسم سپس در ۵ دسامبر ۱۹۶۵، در پایان شورای دوم واتیکان، به دست پل ششم برگزار شد. در ۹ اکتبر ۱۹۷۷، همان پاپ او را رسماً در کلیسای سنپیتر قدیس اعلام کرد.
پاپ در خطابه قدیسشدن او چنین تأکید کرد: «روح دعوت زاهدانه که در این قدیس جدید آشکار میشود، به دور از اینکه متعلق به زمانی گذشته باشد، برای جهان ما و همچنین برای زندگی کلیسا بسیار مهم به نظر میرسد. زندگی اجتماعی امروز اغلب با افراط، هیجان، جستوجوی سیریناپذیر آسایش و لذت، همراه با ضعف فزاینده اراده، مشخص میشود: این زندگی تعادل خود را بازنخواهد یافت مگر با افزایش خویشتنداری، ریاضت، فقر، آرامش، سادگی، درونگرایی و سکوت […]. برای نجات جهان، برای به دست آوردن آن از نظر روحانی، لازم است، همانگونه که مسیح میخواهد، در جهان باشیم، اما به هر آنچه در جهان ما را از خدا دور میکند تعلق نداشته باشیم. زاهد عنّایا امروز این حقیقت را با نیرویی بینظیر به ما یادآوری میکند.»
قدیس نعمتالله یوسف کسّاب الحردینی، استاد قدیس شربل، در ۱۰ مه ۱۹۹۸ به دست ژان پل دوم تطویب شد و همان پاپ در ۱۶ مه ۲۰۰۴ او را قدیس اعلام کرد.
شفایافتگیهای معجزهآسای مشهور
هزاران مورد شفا به شفاعت قدیس شربل نسبت داده شده است که برخی از آنها برای روند تطویب و سپس برای روند قدیسشدن بررسی شدند.
معجزات بهرسمیتشناختهشده
برای تطویب، دو معجزه به رسمیت شناخته شد: شفای خواهر ماریا ابل کماری که به زخم شدید معده مبتلا بود، و شفای الکساندر اوبِید که بینایی یک چشم خود را از دست داده بود. برای قدیسشدن، شفای ماریا عسّاف عوّاد، ۵۷ ساله، که در سال ۱۹۶۶ به تومور بدخیم لوزه راست مبتلا بود، مورد بررسی قرار گرفت. این معجزه در سال ۱۹۷۵ تأیید شد و در سال ۱۹۷۶ مقرر شد که روند قدیسشدن انجام گیرد.
در میان دیگر شفایافتگیهایی که به شفاعت قدیس شربل نسبت داده شدهاند، موارد زیر نیز ذکر میشوند:
نهـاد الشامی (۲۲ ژانویه ۱۹۹۳): او به همیپلژی همراه با انسداد دوگانه شریان کاروتید مبتلا بود و بیماریاش غیرقابل جراحی تشخیص داده شده بود. پس از آنکه پسرش در عنّایا دعا کرد، زن در خواب دو راهب مارونی را دید؛ یکی از آنها (قدیس شربل) با کمک قدیس مارون او را در ناحیه گردن جراحی کرد. هنگامی که بیدار شد، دو جای زخم ۱۲ سانتیمتری داشت و پزشکان بیروت بهبودی کامل او را تأیید کردند. قدیس شربل بار دیگر در خواب بر او ظاهر شد و گفت: «تو را جراحی کردم تا همه تو را ببینند و مردم به ایمان بازگردند. از تو میخواهم هر روز ۲۲ ماه در مراسم عشای ربانی در صومعه عنّایا شرکت کنی؛ زخمهایت در نخستین جمعه و در روز ۲۲ هر ماه خون خواهند داد.»
دافنه گوتیرِز (فینیکس، آریزونا، ژانویه ۲۰۱۶): او به سندرم آرنولد–کیاری مبتلا بود و به دلیل اِدم پاپی، کاملاً نابینا شده بود. پس از آنکه کشیش مارونی، ویسام عقیقی، با قرار دادن یادگار قدیس بر او دعا کرد، زن بینایی خود را باز یافت؛ این رویداد توسط پزشکان تأیید شد، بیآنکه توضیح علمی برای آن وجود داشته باشد.
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

