in

Biografie van de heilige Charbel Makhlouf

Onbekend (Oude Foto), Publiek domein, via Wikimedia Commons

De heilige Charbel Makhlouf (wereldlijke naam Youssef Antoun Makhlouf, in het Arabisch مار شربل‎; Bkaakafra, 8 mei 1828 – Annaya, 24 december 1898) was een Libanese maronitische priester en monnik, behorend tot de Libanese Maronitische Orde (OLM). Hij werd in 1977 door paus Paulus VI heilig verklaard en wordt over de hele wereld vereerd als de “Padre Pio van Libanon” en als een van de grootste kluizenaars en wonderdoeners van het Midden-Oosten.

De liturgische feestdag van de heilige Charbel Makhlouf is 24 juli.

Hij was het vijfde kind van de boeren Antoun Makhlouf en Brigitta Al-Chidiac, die hem de naam Youssef Antoun (Jozef Antoninus) gaven. Hij werd op 8 mei 1828 geboren in het dorp Beqaa Kafra (het hoogstgelegen dorp van Libanon, op 1.600 meter boven zeeniveau) en verloor zijn vader toen hij slechts drie jaar oud was. Twee jaar later hertrouwde zijn moeder met een zeer godvruchtige man (die later diaken werd), die hem tot het dagelijks gebed bracht. Bovendien waren zijn twee ooms, die kluizenaars waren in de Vallei van de Heiligen, voor hem een sterk voorbeeld.

Als jongen begon hij voor de kudde van zijn familie te zorgen en toonde hij een sterke neiging tot het contemplatieve leven: al op 14-jarige leeftijd trok hij zich elke dag na het hoeden van de dieren urenlang terug om geknield te bidden voor een afbeelding van de Heilige Maagd in een grot (die tegenwoordig bekendstaat als “de grot van de heilige”). Een getuigenis vertelt dat hij tegen zijn koe zei: “Wacht tot ik klaar ben met bidden, want ik kan niet tegelijk met jou en met God spreken. Hij heeft voorrang.”

Op 23-jarige leeftijd verliet hij zijn familie en zijn geboortedorp en begon hij aan het noviciaat bij de Libanese Maronitische Orde (de oudste orde van de Katholieke Kerk van de maronitische ritus) in het klooster van Onze-Lieve-Vrouw van Mayfouq. Hij koos de naam Charbel (traditioneel uitgelegd als “geschiedenis van God” of “verhaal van God”), ter ere van een martelaar uit Antiochië. Nadat hij naar het klooster van Sint-Maron in Annaya was verhuisd, legde hij op 1 november 1853 zijn eerste religieuze geloften af. Vervolgens ging hij naar het klooster van Sint-Cyprianus in Kfifen, waar hij filosofie en theologie studeerde onder de geleerde leiding van Nimatullah Youssef Kassab Al-Hardini (die eveneens in 2004 heilig werd verklaard).

Op 23 juli 1859 werd hij tot priester gewijd. Daarna keerde hij terug naar het klooster van Annaya (op 1.200 meter hoogte in de bergen van het binnenland van Byblos), waar hij in totaal 16 jaar in volledige gehoorzaamheid aan zijn oversten leefde en zich bekommerde om de armen en zieken en op het land werkte. Zijn dagelijks leven was buitengewoon: hij vastte en waakte voortdurend en bracht urenlang geknield door voor het Allerheiligste. De Heilige Mis vormde het hart van zijn dag en hij bereidde zich er met grote zorg op voor. Hij verliet het klooster alleen op bevel van zijn oversten om zieken te bezoeken of de sacramenten toe te dienen. Hij liet niets op schrift na: de uitspraken die aan hem worden toegeschreven, zijn uitsluitend mondeling overgeleverd.

Mariadevotie

De Libanese monnik scheidde zich nooit van de afbeelding van de Koningin van de Rozenkrans; hij hield een afbeelding van haar op het altaar en een andere in zijn cel. Pater Milad Tarabay, procureur van de Orde in Rome, verklaarde: “Het was zijn leraar in de theologie, de heilige Nimatullah, die de liefde voor Onze-Lieve-Vrouw aan de heilige Charbel doorgaf. Zowel de heilige Charbel als de heilige Nimatullah zeiden dat wie zich volledig aan Maria toevertrouwt, nooit de hel zal leren kennen.” In de rozenkrans van de heilige Charbel, die uit vijf groepen kralen bestaat, bevinden zich ook blauwe kralen die zijn diepe devotie tot de Maagd symboliseren.

Het wonder van de lamp

Op een avond keerde pater Charbel laat terug van het werk op het land en was hij niet op de hoogte van het verbod om lantaarns aan te steken dat de overste die avond uit teken van armoede had opgelegd. Gedreven door het verlangen om te bidden, vroeg hij een dienaar om olie in zijn lamp te doen. De dienaar goot er voor de grap water in, maar de lamp ging toch branden. Toen de overste het licht uit de cel zag komen, werd hij boos; toen hij echter ontdekte dat er water in was gedaan, knielde hij voor de heilige neer om hem om vergeving te vragen.

De laatste jaren en de dood

Omdat hij behoefte voelde aan een grotere afzondering met God, kreeg hij op 15 februari 1875 toestemming om zich terug te trekken in de kluis van de heilige Petrus en Paulus, die bij het klooster van Annaya hoorde. Daar bracht hij de laatste jaren van zijn aardse leven door met werken, bidden en het beoefenen van boete en stilte volgens de Regel van de maronitische kluizenaars.

Tijdens de viering van de Heilige Mis werd hij op het moment van de verheffing van de geconsacreerde Hostie en de kelk getroffen door een beroerte. Hij stierf op kerstavond, 24 december 1898, na acht dagen van doodsstrijd, gedurende welke hij voedzamer voedsel weigerde om de Regel te blijven onderhouden. Zijn medebroeders hoorden hem onafgebroken bidden.

Het licht, het graf en de wonderbaarlijke uitscheiding

Uit de grafkuil waarin hij begraven was, begon al snel ’s nachts een zeer sterk licht te verschijnen, dat in de hele vallei zichtbaar was. Uit vrees dat het lichaam zou worden gestolen, brachten de monniken het over naar een kapel binnen het klooster. Toen werd vastgesteld dat het lichaam nog intact en zacht was, de temperatuur van levende lichamen behield en een kleverige, roodachtige vloeistof uitscheidde (vergelijkbaar met een mengsel van bloed en water).

In 1925 begon Pius XI het zaligverklaringsproces. In 1950 werd het graf opnieuw geopend in aanwezigheid van een commissie van drie artsen, omdat de monniken hadden opgemerkt dat de vloeistof tot aan de buitenmuren van de crypte sijpelde; de opgraving trok een menigte pelgrims aan, onder wie ook niet-christenen. De uitscheiding ging 79 jaar door en hield in 1977 op. De arts Georges Chokrallah, een van de getuigen in het canonieke proces, verklaarde: “Gedreven door wetenschappelijke nieuwsgierigheid heb ik geprobeerd het geheim van dat lichaam en die vloeistof te ontdekken. Nadat ik ze gedurende ongeveer 17 jaar, twee of drie keer per jaar, had onderzocht, is mijn persoonlijke mening, gebaseerd op studie en ervaring, dat ze doordrongen waren van een mysterieuze bovennatuurlijke kracht.”

In samenhang met de opening van het graf in 1950 werd een sterke toename van genezingen vastgesteld. Monseigneur Nasri Rizcallah schreef hierover: “Men heeft mij gevallen genoemd van blinden die genezen zijn, van gebochelden die recht werden, van verlamden die het gebruik van hun ledematen terugkregen door in de crypte te komen bidden. Nog opmerkelijker is dat de genezenen niet alleen christenen zijn, maar ook moslims. Daarom verspreidde het nieuws zich door de hele islamitische wereld en kwamen zieken van overal naar Annaya om te bidden. Het schouwspel is buitengewoon.”

Zaligverklaring en heiligverklaring

Reeds in 1954 had Pius XII het decreet voor de zaligverklaring ondertekend, die vervolgens op 5 december 1965 door Paulus VI werd gevierd bij de sluiting van het Tweede Vaticaans Concilie. Op 9 oktober 1977 verklaarde dezelfde Paulus VI hem officieel heilig in de Sint-Pietersbasiliek.

In de homilie van de heiligverklaring benadrukte de paus: “De geest van de roeping tot het kluizenaarsleven die zich in de nieuwe heilige openbaart, behoort geenszins tot een tijd die reeds voorbij is, maar lijkt ons zeer belangrijk voor onze wereld, evenals voor het leven van de Kerk. Het sociale leven van vandaag wordt vaak gekenmerkt door uitbundigheid, opwinding, een onverzadigbare zoektocht naar comfort en genot, verbonden met een groeiende zwakheid van de wil: het zal zijn evenwicht alleen terugvinden door een toename van zelfbeheersing, ascese, armoede, vrede, eenvoud, innerlijkheid en stilte […]. Om de wereld te redden, om haar geestelijk te winnen, is het noodzakelijk, zoals Christus verlangt, in de wereld te zijn, maar niet te behoren tot alles wat in de wereld van God verwijdert. De kluizenaar van Annaya herinnert ons daar vandaag met een onvergelijkelijke kracht aan.”

De heilige Nimatullah Youssef Kassab Al-Hardini, leraar van de heilige Charbel, werd op 10 mei 1998 door Johannes Paulus II zalig verklaard en door dezelfde paus op 16 mei 2004 heilig verklaard.

Beroemde wonderbare genezingen

Aan de voorspraak van de heilige Charbel worden duizenden gevallen van genezing toegeschreven, waarvan sommige werden onderzocht tijdens het zaligverklaringsproces en vervolgens tijdens het heiligverklaringsproces.

De erkende wonderen

Voor de zaligverklaring werden twee wonderen erkend: de genezing van zuster Maria Abel Kamari, die leed aan een ernstige maagzweer, en de genezing van Alexandre Oubeïd, die het zicht in één oog had verloren. Voor de heiligverklaring werd de genezing onderzocht van Maria Assaf Aouad, 57 jaar oud, die in 1966 leed aan een kwaadaardige tumor van de rechteramandel. Het wonder werd in 1975 goedgekeurd en in 1976 werd vastgesteld dat tot de heiligverklaring kon worden overgegaan.

Onder de andere genezingen die aan de voorspraak van de heilige Charbel worden toegeschreven, worden genoemd:

Nouhad Al-Chami (22 januari 1993): zij leed aan hemiplegie met een dubbele obstructie van de halsslagaders en werd als niet-operabel beschouwd. Nadat haar zoon in Annaya had gebeden, droomde de vrouw van twee maronitische monniken; een van hen (de heilige Charbel) opereerde haar aan de hals met de hulp van de heilige Maron. Toen zij wakker werd, had zij twee littekens van 12 cm en de artsen in Beiroet stelden vast dat zij volledig genezen was. De heilige Charbel verscheen haar opnieuw in een droom en zei: “Ik heb je geopereerd zodat iedereen je kan zien en de mensen tot het geloof terugkeren. Ik vraag je om op de 22e van iedere maand de Mis bij te wonen in de kluis van Annaya; je wonden zullen bloeden op de eerste vrijdag en op de 22e van iedere maand.”

Dafné Gutierrez (Phoenix, Arizona, januari 2016): zij leed aan het Arnold-Chiarisyndroom en was volledig blind geworden door papiloedeem. Nadat de maronitische pastoor Wissam Akiki voor haar had gebeden en de relikwie van de heilige op haar had gelegd, kreeg de vrouw haar gezichtsvermogen terug. Dit werd door artsen bevestigd, zonder wetenschappelijke verklaring.

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

728px-Sandro_Botticelli_065

Memorare (Gedenk)

christ-6703538_1280

Nu houd ik alleen nog van U, o Heer (Sint Augustinus)