
Սուրբ Շարբել Մախլուֆը (աշխարհիկ անունը՝ Յուսեֆ Անթուն Մախլուֆ, արաբերեն՝ مار شربل; Բքաաքաֆրա, 8 մայիսի 1828 – Աննայա, 24 դեկտեմբերի 1898) լիբանանցի մարոնիտ քահանա և վանական էր՝ պատկանելով Մարոնիտների Լիբանանյան միաբանությանը (OLM)։ 1977 թվականին Հռոմի Պողոս VI պապի կողմից սրբադասված՝ նա համարվում է Լիբանանի «Հայր Պիո»-ն և ամբողջ աշխարհում հարգվում է որպես Մերձավոր Արևելքի մեծագույն ճգնավորներից և հրաշագործ բժշկողներից մեկը։
Սուրբ Շարբել Մախլուֆի պատարագային տոնը հուլիսի 24-ին է։
Նա գյուղացիներ Անթուն Մախլուֆի և Բրիջիթա Ալ-Չիդիակի հինգերորդ զավակն էր, և նրան անվանեցին Յուսեֆ Անթուն (Հովսեփ Անտոնինոս)։ Նա ծնվել է 1828 թվականի մայիսի 8-ին Բեքաա Կաֆրա գյուղում (Լիբանանի ամենաբարձրադիր գյուղը՝ ծովի մակարդակից 1.600 մետր բարձրության վրա) և ընդամենը երեք տարեկան էր, երբ կորցրեց հորը։ Երկու տարի անց նրա մայրը կրկին ամուսնացավ մի խորապես կրոնասեր մարդու հետ (որը հետագայում դարձավ սարկավագ), ով նրան առաջնորդեց դեպի ամենօրյա աղոթքը։ Բացի այդ, Սրբերի հովտում ապրող նրա երկու հորեղբայրները նրա համար դարձան հզոր օրինակ։
Դեռ պատանեկության տարիներին նա սկսեց զբաղվել ընտանիքի հոտի խնամքով և դրսևորեց խոկական կյանքի հանդեպ խոր հակում. արդեն 14 տարեկանում, ամեն օր արածեցումից հետո, նա ժամերով ծնկաչոք աղոթքի էր առանձնանում մի քարայրում գտնվող Սուրբ Կույսի պատկերի առջև (այժմ հայտնի է որպես «Սրբի քարայր»)։ Մի վկայություն պատմում է, որ իր կովին ասում էր. «Սպասիր, մինչև ավարտեմ աղոթքս, որովհետև չեմ կարող միաժամանակ խոսել քո և Աստծո հետ։ Նա առաջնահերթություն ունի»։
23 տարեկանում նա լքեց ընտանիքն ու հայրենի գյուղը և սկսեց նորավարժությունը Մարոնիտների Լիբանանյան միաբանությունում (մարոնիտ ծեսի Կաթոլիկ Եկեղեցու ամենահին միաբանությունը)՝ ընտրելով Շարբել անունը (ավանդաբար մեկնաբանվում է որպես «Աստծո պատմություն» կամ «Աստծո պատմություն-պատում»)՝ ի պատիվ անտիոքացի նահատակի։ Աննայայի Սուրբ Մարոնի վանք տեղափոխվելուց հետո 1853 թվականի նոյեմբերի 1-ին կատարեց կրոնական առաջին ուխտերը, ապա անցավ Կֆիֆենի Սուրբ Կիպրիանոսի վանք, որտեղ փիլիսոփայություն և աստվածաբանություն ուսումնասիրեց Նիմաթուլլահ Յուսեֆ Կասաբ Ալ-Հարդինիի (նա ևս սրբադասվել է 2004 թվականին) գիտակ առաջնորդության ներքո։
Նա քահանա ձեռնադրվեց 1859 թվականի հուլիսի 23-ին։ Այնուհետև վերադարձավ Աննայայի վանք (ծովի մակարդակից 1.200 մետր բարձրության վրա՝ Բիբլոսի ներքին լեռներում), որտեղ 16 տարի ապրեց վերադասների հանդեպ լիակատար հնազանդությամբ՝ հոգ տանելով աղքատների և հիվանդների մասին ու աշխատելով դաշտերում։ Նրա առօրյան արտասովոր էր. նա անդադար ծոմ էր պահում և հսկում, ժամերով ծնկաչոք մնալով Սրբագույն Հաղորդության առջև։ Սուրբ Պատարագը նրա օրվա կենտրոնն էր, և նա մեծ խնամքով էր պատրաստվում դրան։ Վանքից դուրս էր գալիս միայն վերադասների հրամանով՝ հիվանդներին այցելելու կամ խորհուրդները սպասավորելու համար։ Նա ոչինչ գրավոր չի թողել. նրան վերագրվող խոսքերը փոխանցվել են բացառապես բանավոր ավանդությամբ։
Մարիամի հանդեպ նվիրվածություն
Լիբանանցի վանականը երբեք չէր բաժանվում Վարդարանի Թագուհու պատկերից՝ նրա մի պատկերը պահելով զոհասեղանին, իսկ մյուսը՝ իր խցում։ Հռոմում միաբանության ներկայացուցիչ հայր Միլադ Տարաբայը բացատրել է. «Սուրբ Նիմաթուլլահը՝ նրա աստվածաբանության ուսուցիչը, Սուրբ Շարբելին փոխանցեց Մադոննայի հանդեպ սերը։ Ե՛վ Սուրբ Շարբելը, և՛ Սուրբ Նիմաթուլլահն ասում էին, որ ով ամբողջովին իրեն հանձնում է Մարիամին, երբեք դժոխք չի ճանաչի»։ Սուրբ Շարբելի աղոթաշարի մեջ, որը կազմված է հինգ խմբից բաղկացած ուլունքներից, կան նաև երկնագույն ուլունքներ՝ խորհրդանշելու նրա խոր նվիրվածությունը Սուրբ Կույսին։
Ճրագի հրաշքը
Մի երեկո Հայր Շարբելը ուշ վերադարձավ դաշտային աշխատանքներից և տեղյակ չէր այն արգելքին, ըստ որի այդ երեկո վերադասը, որպես աղքատության նշան, արգելել էր լապտերներ վառել։ Աղոթելու ցանկությունից մղված՝ նա ծառային խնդրեց իր ճրագի մեջ ձեթ լցնել։ Ծառան կատակով դրա մեջ ջուր լցրեց, սակայն ճրագը միևնույն է վառվեց։ Վերադասը, տեսնելով խցից ներս թափանցող լույսը, բարկացավ, սակայն, իմանալով ջուր լցնելու մասին, ծնկի եկավ սրբի առջև և ներողություն խնդրեց նրանից։
Վերջին տարիները և մահը
Քանի որ նա զգում էր Աստծո հետ ավելի մեծ առանձնության անհրաժեշտությունը, 1875 թվականի փետրվարի 15-ին թույլտվություն ստացավ տեղափոխվելու Սուրբ Պետրոս և Պողոս ճգնավորանոցը, որը պատկանում էր Աննայայի վանքին։ Այնտեղ նա անցկացրեց իր երկրային կյանքի վերջին տարիները՝ աշխատելով, աղոթելով և պահելով ապաշխարությունն ու լռությունը՝ համաձայն մարոնիտ ճգնավորների Կանոնի։
Մինչ նա Սուրբ Պատարագ էր մատուցում, օծված Հաղորդության հացի և գինու բարձրացման պահին ինսուլտով հարվածվեց։ Նա մահացավ Սուրբ Ծննդյան նախօրեին՝ 1898 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, ութօրյա տառապանքներից հետո, որոնց ընթացքում հրաժարվում էր ավելի սննդարար կերակուրից՝ շարունակելու Կանոնի պահպանումը, և եղբայրները նրան լսում էին անդադար աղոթելիս։
Լույսը, գերեզմանը և հրաշագործ արտազատությունը
Գերեզմանից, որտեղ նրան թաղել էին, շուտով գիշերները սկսեց երևալ չափազանց ուժեղ լույս, որը տեսանելի էր ամբողջ հովտում։ Վախենալով, որ մարմինը կարող էր գողացվել, վանականները այն տեղափոխեցին վանքի ներսում գտնվող մի մատուռ։ Այդ ժամանակ պարզվեց, որ մարմինը դեռ անեղծ էր, փափուկ էր, պահպանում էր կենդանի մարմինների ջերմաստիճանը և արտազատում էր կարմրավուն, մածուցիկ հեղուկ (նման արյան և ջրի խառնուրդի)։
1925 թվականին Պիոս XI-ը սկսեց երանելիացման դատը։ 1950 թվականին գերեզմանը վերաբացվեց երեք բժիշկներից բաղկացած հանձնաժողովի առջև, քանի որ վանականները նկատել էին, որ հեղուկը հոսում էր մինչև դամբարանի արտաքին պատերը. վերաթաղման հետազոտությունը դեպի այնտեղ էր բերել ուխտավորների մեծ բազմություն, այդ թվում՝ նաև ոչ քրիստոնյաների։ Արտազատությունը շարունակվեց 79 տարի և դադարեց 1977 թվականին։ Բժիշկ Ժորժ Չոկրալլահը, որը կանոնական գործընթացի վկաներից էր, հայտարարեց. «Գիտական հետաքրքրությունից մղված՝ փորձեցի բացահայտել այդ մարմնի և այդ հեղուկի գաղտնիքը։ Մոտ 17 տարի, տարեկան երկու կամ երեք անգամ, դրանք ուսումնասիրելուց հետո, իմ անձնական կարծիքն է՝ հիմնված ուսումնասիրության և փորձի վրա, որ դրանք ներծծված էին մի խորհրդավոր գերբնական ուժով»։
1950 թվականին գերեզմանի բացմանը զուգընթաց արձանագրվեց բժշկումների կտրուկ աճ։ Մոնսինյոր Նասրի Ռիզքալլահը դրա մասին գրել է. «Ինձ պատմել են կույրերի բժշկվելու, կուզավորների ուղղվելու, անդամալույծների՝ Աննայայի դամբարանում աղոթելուց հետո վերջույթների գործածությունը վերականգնելու դեպքերի մասին։ Ավելի ուշագրավն այն է, որ բժշկվածները ոչ միայն քրիստոնյաներ են, այլև մուսուլմաններ։ Եվ այդ պատճառով լուրը տարածվեց ամբողջ իսլամական աշխարհում, և հիվանդները բոլոր կողմերից գալիս են Աննայա՝ աղոթելու։ Տեսարանը արտասովոր է»։
Երանելիացում և սրբադասում
Դեռևս 1954 թվականին Պիոս XII-ը ստորագրել էր երանելիացման հրամանագիրը, որը 1965 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Պողոս VI-ը հանդիսավոր կերպով կատարեց Վատիկանի II ժողովի փակման ժամանակ։ 1977 թվականի հոկտեմբերի 9-ին նույն Պողոս VI-ը նրան պաշտոնապես հռչակեց սուրբ Սուրբ Պետրոսի տաճարում։
Սրբադասման քարոզում Պապը ընդգծեց. «Ճգնավորական կոչման ոգին, որը դրսևորվում է նոր Սրբի մեջ, հեռու լինելով արդեն անցյալին պատկանելուց, մեզ համար՝ ինչպես մեր աշխարհի, այնպես էլ Եկեղեցու կյանքի համար, շատ կարևոր է թվում։ Այսօրվա հասարակական կյանքը հաճախ բնորոշվում է ճոխությամբ, գրգռվածությամբ, հարմարավետության և հաճույքի անհագ որոնմամբ՝ կամքի աճող թուլության հետ միասին. այն չի վերագտնի իր հավասարակշռությունը, եթե չլինի ինքնատիրապետման, ճգնության, աղքատության, խաղաղության, պարզության, ներքին կյանքի, լռության աճ […]. Աշխարհը փրկելու, այն հոգևորապես նվաճելու համար անհրաժեշտ է, ինչպես Քրիստոսն է ցանկանում, լինել աշխարհում, բայց չպատկանել այն ամենին, ինչը աշխարհում հեռացնում է Աստծուց։ Աննայայի ճգնավորը դա այսօր մեզ հիշեցնում է անզուգական ուժով»։
Սուրբ Նիմաթուլլահ Յուսեֆ Կասաբ Ալ-Հարդինին՝ Սուրբ Շարբելի ուսուցիչը, Հովհաննես Պողոս II-ի կողմից երանելի հռչակվեց 1998 թվականի մայիսի 10-ին և նույն Պոնտիֆիկոսի կողմից սրբադասվեց 2004 թվականի մայիսի 16-ին։
Սուրբ Շարբելին վերագրվող հայտնի հրաշագործ բժշկումները
Սուրբ Շարբելի բարեխոսությանը վերագրվում են բժշկումների հազարավոր դեպքեր, որոնցից մի քանիսը քննության են ենթարկվել երանելիացման, ապա՝ սրբադասման գործընթացների ընթացքում։
Ճանաչված հրաշքները
Երանելիացման համար ճանաչվեցին երկու հրաշքներ՝ քույր Մարիա Աբել Քամարիի բժշկումը, որը տառապում էր ստամոքսի ծանր խոցով, և Ալեքսանդր Ուբեյդի բժշկումը, որը կորցրել էր մեկ աչքի տեսողությունը։ Իսկ սրբադասման համար քննության ենթարկվեց Մարիա Ասսաֆ Աուադի բժշկումը. նա 57 տարեկան էր և 1966 թվականին տառապում էր աջ նշագեղձի չարորակ ուռուցքից։ Հրաշքը հաստատվեց 1975 թվականին, իսկ 1976 թվականին որոշվեց անցնել սրբադասմանը։
Սուրբ Շարբելի բարեխոսությանը վերագրվող այլ բժշկումների թվում հիշատակվում են.
Նուհադ Ալ-Շամի (22 հունվարի 1993): տառապում էր հեմիպլեգիայով՝ քնային զարկերակի կրկնակի խցանումով և համարվում էր անբուժելի վիրահատական միջամտության համար։ Այն բանից հետո, երբ նրա որդին աղոթեց Աննայայում, կինը երազում տեսավ երկու մարոնիտ վանականների. նրանցից մեկը (Սուրբ Շարբելը) նրան վիրահատեց պարանոցի շրջանում՝ Սուրբ Մարոնի օգնությամբ։ Արթնանալով՝ նա ուներ 12 սմ երկարությամբ երկու սպի, իսկ Բեյրութի բժիշկները հաստատեցին, որ նա լիովին բժշկվել է։ Սուրբ Շարբելը նրան կրկին հայտնվեց երազում և ասաց. «Ես քեզ վիրահատեցի, որպեսզի բոլորը քեզ տեսնեն, և մարդիկ վերադառնան հավատքին։ Քեզ խնդրում եմ յուրաքանչյուր ամսվա 22-ին մասնակցել Աննայայի ճգնավորանոցում մատուցվող Սուրբ Պատարագին. քո վերքերը կարյունահոսեն յուրաքանչյուր ամսվա առաջին ուրբաթ օրը և 22-ին»։
Դաֆնե Գուտիերես (Ֆենիքս, Արիզոնա, 2016 թվականի հունվար): տառապում էր Առնոլդ-Կիարիի համախտանիշով և տեսողական պտկիկի այտուցի պատճառով լիովին կուրացել էր։ Այն բանից հետո, երբ մարոնիտ քահանա Վիսսամ Ակիկին աղոթեց նրա վրա՝ սրբի մասունքը դնելով նրա վրա, կինը վերականգնեց տեսողությունը, ինչը բժիշկները հաստատեցին՝ առանց գիտական բացատրության։
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

