in

Біяграфія Святога Шарбеля Махлуфа

Невядомы (Стары фотаздымак), грамадскі здабытак, праз Вікісховішча

Святы Шарбэль Маклуф (у свеце Юсеф Антун Маклуф, па-арабску مار شربل‎; Бкаакфра, 8 мая 1828 – Анная, 24 снежня 1898) — ліванскі мараніцкі святар і манах, які належаў да Ліванскага Мараніцкага Ордэна (ЛМО). Абвешчаны святым Папам Паўлам VI у 1977 годзе, ён лічыцца «Падрэ Піо Лівана» і ўшаноўваецца ва ўсім свеце як адзін з найвялікшых пустэльнікаў і цудатворцаў Блізкага Усходу.

Літургічны ўспамін святога Шарбэля Маклуфа адзначаецца 24 ліпеня.

Ён быў пятым дзіцем сялян Антуна Маклуфа і Брыгітты Аль-Чыдыяк, якія далі яму імя Юсеф Антун (Юзаф Антоній). Ён нарадзіўся 8 мая 1828 года ў вёсцы Бкаакфра (самай высокай у Ліване, на вышыні 1600 метраў над узроўнем мора) і ўжо ва ўзросце трох гадоў застаўся сіратой без бацькі. Праз два гады яго маці другі раз выйшла замуж за вельмі рэлігійнага чалавека (які пазней стаў дыяканам), і ён накіраваў Юсефа да штодзённай малітвы. Акрамя таго, два яго дзядзькі-пустэльнікі ў Даліне Святых былі для яго моцным прыкладам.

Яшчэ хлопчыкам ён пачаў пасвіць сямейны статак і выявіў моцную схільнасць да сузіральнага жыцця: ужо ў 14 гадоў кожны дзень пасля пашы ён адасабляўся, каб гадзінамі маліцца на каленях перад абразом Найсвяцейшай Панны Марыі ўнутры пячоры (сёння вядомай як «пячора Святога»). Адно сведчанне распавядае, што сваёй карове ён казаў: «Пачакай, пакуль я скончу маліцца, бо я не магу адначасова размаўляць з табой і з Богам. Ён мае першынство».

У 23 гады ён пакінуў сям’ю і родную вёску і распачаў навіцыят у Ліванскім Мараніцкім Ордэне (найстарэйшым Ордэне Каталіцкай Царквы мараніцкага абраду) пры манастыры Маці Божай у Майфуку, выбраўшы імя Шарбэль (традыцыйна яно тлумачыцца як «гісторыя Бога» або «аповед Бога») у гонар антыяхійскага мучаніка. Перайшоўшы ў манастыр Святога Марона ў Аннаі, ён склаў першыя манаскія абяцанні 1 лістапада 1853 года, а потым перайшоў у манастыр Святога Кіпрыяна ў Кфіфане, дзе вывучаў філасофію і тэалогію пад кіраўніцтвам вучонага Німатуллы Юсефа Касаба Аль-Хардзіні (таксама кананізаванага ў 2004 годзе).

Ён быў рукапаложаны ў святары 23 ліпеня 1859 года. Пасля гэтага вярнуўся ў манастыр у Аннаі (на вышыні 1200 метраў у гарах унутранай часткі Бібласа), дзе на працягу 16 гадоў жыў у поўным паслухмянасці настаяцелям, апякуючыся беднымі, хворымі і працуючы ў полі. Яго штодзённае жыццё было незвычайным: ён пасціўся і няспынна чуваў, гадзінамі стаячы на каленях перад Найсвяцейшымі Дарамі. Святая Імша была цэнтрам яго дня, і ён старанна да яе рыхтаваўся. З манастыра ён выходзіў толькі па загадзе настаяцеляў, каб наведваць хворых або ўдзяляць Святыя Сакрамэнты. Ён нічога не пакінуў напісанага: фразы, якія яму прыпісваюцца, перадаваліся выключна вусна.

Марыянская пабожнасць

Ліванскі манах ніколі не разлучаўся з выявай Каралевы Ружанца, трымаючы адзін абраз на алтары, а другі — у сваёй келлі. Айцец Мілад Тарабай, пракуратар Ордэна ў Рыме, тлумачыў: «Менавіта яго настаўнік тэалогіі, святы Німатулла, перадаў святому Шарбэлю любоў да Маці Божай. І святы Шарбэль, і святы Німатулла казалі, што той, хто цалкам аддае сябе Марыі, ніколі не спазнае пекла». У ружанцы святога Шарбэля, складзеным з пяці групаў пацерак, сапраўды ёсць блакітныя пацеркі, якія сімвалізуюць яго глыбокую пабожнасць да Дзевы Марыі.

Цуд з лампадай

Аднойчы ўвечары айцец Шарбэль позна вярнуўся з працы ў полі і не ведаў пра распараджэнне не запальваць ліхтары, якое ў той вечар настаяцель увёў на знак убоства. Прагнучы маліцца, ён папрасіў служку наліць алею ў яго лампаду. Служка дзеля жарту наліў туды вады, але лампада ўсё роўна загарэлася. Настаяцель, убачыўшы святло, якое прасочвалася з келлі, разгневаўся; аднак, даведаўшыся пра тое, што была наліта вада, стаў на калені перад святым, каб папрасіць у яго прабачэння.

Апошнія гады і смерць

Паколькі ён адчуваў патрэбу ў большым адасабленні з Богам, 15 лютага 1875 года атрымаў дазвол пасяліцца ў пустэльні святых Пятра і Паўла, якая належала манастыру ў Аннаі. Там ён правёў апошнія гады свайго зямнога жыцця, працуючы, молячыся і захоўваючы пакаянне і маўчанне паводле Правіла мараніцкіх пустэльнікаў.

Падчас цэлебрацыі Святой Імшы, у момант узнясення асвечанай Гостыі і келіха, яго ўразіў інсульт. Ён памёр напярэдадні Божага Нараджэння, 24 снежня 1898 года, пасля васьмі дзён агоніі, падчас якіх адмаўляўся ад больш пажыўнай ежы, каб працягваць захоўваць Правіла, і браты чулі, як ён няспынна маліўся.

Святло, магіла і цудоўнае выдзяленне вадкасці

З магілы, у якой ён быў пахаваны, неўзабаве пачало ўначы з’яўляцца надзвычай яркае святло, бачнае ва ўсёй даліне. Баючыся, што цела могуць скрасці, манахі перанеслі яго ў капліцу ўнутры манастыра. Тады было ўстаноўлена, што цела па-ранейшаму заставалася нятленным, мяккім, захоўвала тэмпературу жывых целаў і выдзяляла вязкую чырванаватую вадкасць (падобную да сумесі крыві і вады).

У 1925 годзе Пій XI распачаў працэс беатыфікацыі. У 1950 годзе магілу адкрылі перад камісіяй з трох дактароў, паколькі манахі заўважылі, што вадкасць прасочвалася аж да вонкавых сцен крыпты; эксгумацыя прыцягнула мноства пілігрымаў, у тым ліку нехрысціянаў. Выдзяленне вадкасці працягвалася 79 гадоў і спынілася ў 1977 годзе. Доктар Жорж Чокралла, адзін са сведкаў у кананічным працэсе, заявіў: «Рухомы навуковай цікаўнасцю, я спрабаваў адкрыць таямніцу гэтага цела і гэтай вадкасці. Пасля таго як на працягу каля 17 гадоў, два ці тры разы на год, я іх даследаваў, маё асабістае меркаванне, заснаванае на вывучэнні і вопыце, такое, што яны былі прасякнутыя таямнічай звышнатуральнай сілай».

У сувязі з адкрыццём магілы ў 1950 годзе было зафіксавана рэзкае павелічэнне колькасці аздараўленняў. Манcеньёр Насры Рызкалла пісаў пра гэта: «Мне расказвалі пра выпадкі аздараўлення сляпых, выпрамлення гарбатых, паралізаваных, якія аднаўлялі карыстанне канечнасцямі, прыходзячы маліцца ў крыпту. Яшчэ больш дзіўна тое, што аздароўленыя — не толькі хрысціяне, але і мусульмане. І таму вестка разнеслася па ўсім ісламскім свеце, і хворыя прыходзяць з усіх бакоў, каб маліцца ў Аннаі. Відовішча незвычайнае».

Беатыфікацыя і кананізацыя

Яшчэ ў 1954 годзе Пій XII падпісаў дэкрэт аб беатыфікацыі, якая адбылася 5 снежня 1965 года падчас закрыцця Другога Ватыканскага Сабору Паўлам VI. 9 кастрычніка 1977 года той жа Павел VI афіцыйна абвясціў яго святым у базыліцы Святога Пятра.

У гаміліі падчас кананізацыі Папа падкрэсліў: «Дух пустэльніцкага паклікання, які праяўляецца ў новым Святым, далёка не належачы да часу, які ўжо мінуў, здаецца нам вельмі важным для нашага свету, як і для жыцця Касцёла. Грамадскае жыццё сёння часта адзначана празмернасцю, узбуджанасцю, ненасытным пошукам камфорту і задавальнення, спалучаным з усё большай слабасцю волі: яно не адновіць сваёй раўнавагі інакш, як праз узмацненне самакантролю, аскезы, убоства, спакою, прастаты, унутранага жыцця, маўчання […]. Каб збавіць свет, каб духоўна яго здабыць, неабходна, як хоча Хрыстус, быць у свеце, але не належаць да ўсяго таго, што ў свеце аддаляе ад Бога. Пустэльнік з Аннаі нагадвае нам пра гэта сёння з непараўнальнай сілай».

Святы Німатулла Юсеф Касаб Аль-Хардзіні, настаўнік святога Шарбэля, быў беатыфікаваны Янам Паўлам II 10 мая 1998 года і кананізаваны тым жа Пантыфікам 16 мая 2004 года.

Вядомыя цудоўныя аздараўленні

Святому Шарбэлю прыпісваюцца тысячы выпадкаў аздараўлення, некаторыя з якіх былі даследаваны падчас працэсу беатыфікацыі, а потым і кананізацыі.

Прызнаныя цуды

Для беатыфікацыі былі прызнаны два цуды: аздараўленне сястры Марыі Абэль Камары, якая пакутавала ад цяжкай язвы страўніка, і аздараўленне Аляксандра Убейда, які страціў зрок на адно вока. Для кананізацыі было даследавана аздараўленне Марыі Асаф Ауад, 57 гадоў, якая ў 1966 годзе пакутавала ад злаякаснай пухліны правай міндаліны. Цуд быў ухвалены ў 1975 годзе, а ў 1976 годзе было ўстаноўлена, што можна прыступаць да кананізацыі.

Сярод іншых аздараўленняў, якія прыпісваюцца заступніцтву святога Шарбэля, згадваюцца:

Нухад Аль-Чамі (22 студзеня 1993 года): яна пакутавала ад геміплегіі з падвойнай абструкцыяй соннай артэрыі і лічылася неаперабельнай. Пасля таго як яе сын маліўся ў Аннаі, жанчыне прысніліся два мараніцкія манахі; адзін з іх (святы Шарбэль) апераваў яе шыю пры дапамозе святога Марона. Прачнуўшыся, яна выявіла два шнары даўжынёй 12 см; лекары Бейрута пацвердзілі яе поўнае аздараўленне. Святы Шарбэль зноў з’явіўся ёй у сне і сказаў: «Я праапераваў цябе, каб усе цябе бачылі і людзі вярнуліся да веры. Прашу цябе ўдзельнічаць у Святой Імшы ў пустэльні Аннаі кожнага 22-га дня месяца; твае раны будуць крывавіць у першую пятніцу і 22-га дня кожнага месяца».

Дафнэ Гуцьерэс (Фінікс, Арызона, студзень 2016 года): яна пакутавала ад сіндрому Арнольда—Кіары і цалкам страціла зрок з-за ацёку дыска глядзельнага нерва. Пасля таго як мараніцкі пробашч Вісам Акікі памаліўся над ёй, прыклаўшы да яе рэліквію святога, жанчына зноў атрымала зрок; гэтая падзея была пацверджана лекарамі без навуковага тлумачэння.

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

mimosa-flowers-g72a7421b8_1280

Дзякую табе, жанчына (Святы Ян Павел ІІ)

christ-6703538_1280

Цяпер я люблю толькі Цябе, Госпадзе (Св. Аўгусцін)