
Shën Charbel Makhluf (me emrin e lindjes Youssef Antoun Makhlouf, në arabisht مار شربل; Bkaakafra, 8 maj 1828 – Annaya, 24 dhjetor 1898) ishte meshtar dhe murg maronit libanez, anëtar i Urdhrit Libanez Maronit (OLM). I shpallur shenjt nga Papa Pali VI në vitin 1977, ai konsiderohet «Ati Pio i Libanit» dhe nderohet në mbarë botën si një nga eremitët dhe shëruesit më të mëdhenj të Lindjes së Mesme.
Festa liturgjike e Shën Charbel Makhluf është më 24 korrik.
Ai ishte fëmija i pestë i fshatarëve Antoun Makhlouf dhe Brigitta Al-Chidiac, të cilët i vunë emrin Youssef Antoun (Jozef Antonin). I lindur më 8 maj 1828 në fshatin Beqaa Kafra (më i larti në Liban, në 1.600 metra mbi nivelin e detit), mbeti jetim nga babai në moshën vetëm tre vjeçare. Nëna e tij u martua përsëri dy vjet më vonë me një burrë me një besim të madh fetar (i cili më vonë u bë diakon), i cili e udhëzoi drejt lutjes së përditshme. Për më tepër, dy xhaxhallarët e tij eremitë në Luginën e Shenjtorëve përbënin për të një shembull të fortë.
Që në moshë të vogël filloi të kujdesej për kopenë e familjes dhe shfaqi një prirje të thellë drejt jetës soditëse: që në moshën vetëm 14-vjeçare, çdo ditë pas kullotjes, tërhiqej për të u lutur për orë të tëra i gjunjëzuar përpara një figure të Virgjërës së Shenjtë brenda një shpelle (sot e njohur si «shpella e Shenjtit»). Një dëshmi tregon se lopës së tij i thoshte: «Prit derisa të përfundoj së luturi, sepse nuk mund të flas me ty dhe me Hyjin në të njëjtën kohë. Ai ka përparësi».
Në moshën 23-vjeçare la familjen dhe vendlindjen dhe filloi noviciatin në Urdhrin Libanez Maronit (më i vjetri i Kishës Katolike të ritit maronit) pranë manastirit të Zojës së Bekuar të Mayfouq, duke zgjedhur emrin Charbel (tradicionalisht i interpretuar si «histori e Hyjit» ose «tregim i Hyjit»), për nder të një martiri antioqen. Pasi u transferua në manastirin e Shën Maronit në Annaya, bëri profesionin e parë të kushteve rregulltare më 1 nëntor 1853, dhe më pas kaloi në manastirin e Shën Qiprianit të Kfifenit, ku studioi filozofi dhe teologji nën drejtimin e eruditit Nimatullah Youssef Kassab Al-Hardini (i cili gjithashtu u kanonizua në vitin 2004).
U shugurua meshtar më 23 korrik 1859. Më pas u kthye në manastirin e Annayas (në 1.200 metra lartësi në malet e brendësisë së Byblosit), ku jetoi për gjithsej 16 vjet në bindje të plotë ndaj eprorëve, duke u kujdesur për të varfrit, të sëmurët dhe punën në ara. Jeta e tij e përditshme ishte jashtë së zakonshmes: agjëronte dhe rrinte zgjuar pa pushim, duke qëndruar për orë të tëra i gjunjëzuar përpara të Shenjtërueshmit Sakrament. Mesha ishte zemra e ditës së tij dhe përgatitej për të me shumë kujdes. Nga manastiri dilte vetëm me urdhër të eprorëve për të vizituar të sëmurët ose për të administruar sakramentet. Nuk la asgjë të shkruar: fjalitë që i atribuohen atij janë përcjellë vetëm gojarisht.
Përkushtimi ndaj Marisë
Murgu libanez nuk ndahej kurrë nga figura e Mbretëreshës së Rruzares, duke mbajtur një tablo të saj mbi altar dhe një tjetër në qelinë e tij. Atë Milad Tarabay, prokurator i Urdhrit në Romë, ka shpjeguar: «Ishte mësuesi i tij i teologjisë, Shën Nimatullah, ai që ia përcolli Shën Charbelit dashurinë për Zojën e Bekuar. Si Shën Charbeli, ashtu edhe Shën Nimatullahu thoshin se ai që i dorëzohet tërësisht Marisë nuk do ta njohë kurrë ferrin». Në rruzaren e vogël të Shën Charbelit, të përbërë nga pesë grupe kokrrash, gjenden në fakt kokrra të kaltra, si simbol i përkushtimit të tij të thellë ndaj Virgjërës.
Mrekullia e llambës
Një mbrëmje Atë Charbeli u kthye vonë nga puna në ara dhe nuk ishte në dijeni të urdhrit për të mos ndezur fenerë, të vendosur atë mbrëmje nga eprori në shenjë varfërie. I nxitur nga dëshira për t’u lutur, i kërkoi një shërbëtori të hidhte vaj në llambën e tij. Shërbëtori, për shaka, hodhi ujë në të, por llamba u ndez gjithsesi. Eprori, duke parë dritën që dilte nga qelia, u zemërua; megjithatë, pasi zbuloi se ishte hedhur ujë, u gjunjëzua para shenjtit për t’i kërkuar falje.
Vitet e fundit dhe vdekja
Meqë ndiente nevojën për një tërheqje më të madhe në bashkimin me Hyjin, më 15 shkurt 1875 mori lejen për t’u tërhequr në eremitazhin e Shenjtorëve Pjetër dhe Pal, që i përkiste manastirit të Annayas. Atje kaloi vitet e fundit të jetës së tij tokësore, duke punuar, duke u lutur dhe duke praktikuar pendesën dhe heshtjen sipas Rregullës së eremitëve maronitë.
Ndërsa kremtonte Meshën, në çastin e ngritjes së Osties dhe kelkut të shuguruar, u godit nga një iktus. Vdiq në vigjiljen e Krishtlindjes, më 24 dhjetor 1898, pas tetë ditësh agonie, gjatë të cilave refuzoi ushqim më ushqyes për të vazhduar të zbatonte Rregullën dhe u dëgjua nga bashkëvëllezërit duke u lutur pareshtur.
Drita, varri dhe rrjedhja e mrekullueshme
Nga gropa në të cilën u varros, filloi së shpejti të shfaqej natën një dritë jashtëzakonisht e fortë, e dukshme në të gjithë luginën. Duke pasur frikë se trupi mund të vidhej, murgjit e transferuan në një kapelë brenda manastirit. Atëherë u konstatua se trupi ishte ende i paprishur, i butë, se ruante temperaturën e trupave të gjallë dhe se nxirrte një lëng viskoz të kuqërremtë (të ngjashëm me gjak të përzier me ujë).
Në vitin 1925 Piu XI filloi çështjen e lumturimit. Në vitin 1950 varri u rihap përpara një komisioni prej tre mjekësh, pasi murgjit kishin vërejtur se lëngu rridhte deri në muret e jashtme të kriptës; zhvarrosja tërhoqi një mori pelegrinësh, edhe jo të krishterë. Rrjedhja vazhdoi për 79 vjet, duke u ndërprerë në vitin 1977. Mjeku Georges Chokrallah, ndër dëshmitarët në procesin kanonik, deklaroi: «I shtyrë nga kureshtja shkencore, jam përpjekur të zbuloj sekretin e atij trupi dhe të atij lëngu. Pasi i kam ekzaminuar për rreth 17 vjet, dy ose tri herë në vit, mendimi im personal, i bazuar në studim dhe përvojë, është se ato ishin të përshkuara nga një forcë e mistershme mbinatyrore».
Në përputhje me hapjen e varrit në vitin 1950, u regjistrua një rritje e jashtëzakonshme e shërimeve. Imzot Nasri Rizcallah shkroi lidhur me këtë: «Më kanë treguar raste të të verbërve të shëruar, të gungëzve që janë drejtuar, të paralitikëve që kanë rifituar përdorimin e gjymtyrëve duke ardhur për t’u lutur në kriptë. Edhe më e jashtëzakonshme: të mrekulluarit nuk janë vetëm të krishterë, por edhe myslimanë. Dhe për këtë arsye fjala u përhap në mbarë Islamin dhe të sëmurët vijnë nga të gjitha anët për t’u lutur në Annaya. Pamja është e jashtëzakonshme».
Lumturimi dhe kanonizimi
Që në vitin 1954 Piu XII kishte nënshkruar dekretin për lumturimin, i cili u kremtua më 5 dhjetor 1965 nga Pali VI në mbyllje të Koncilit II të Vatikanit. Më 9 tetor 1977, po Pali VI e shpalli zyrtarisht shenjt në Bazilikën e Shën Pjetrit.
Në homelinë e kanonizimit Papa theksoi: «Shpirti i thirrjes eremitike që shfaqet te Shenjti i ri, larg së përkiturit një kohe tashmë të kaluar, na duket shumë i rëndësishëm për botën tonë, ashtu si edhe për jetën e Kishës. Jeta shoqërore e sotme karakterizohet shpesh nga tepria, ngacmimi, kërkimi i pangopur i rehatisë dhe kënaqësisë, i shoqëruar me një dobësi në rritje të vullnetit: ajo nuk do ta rifitojë ekuilibrin e saj veçse nëpërmjet një rritjeje të vetëpërmbajtjes, të asketizmit, të varfërisë, të paqes, të thjeshtësisë, të brendësisë, të heshtjes […]. Për ta shpëtuar botën, për ta pushtuar atë shpirtërisht, është e nevojshme, siç dëshiron Krishti, të jesh në botë, por të mos i përkasësh gjithçkaje në botë që të largon nga Hyji. Eremiti i Annayas na e kujton këtë sot me një forcë të pakrahasueshme».
Shën Nimatullah Youssef Kassab Al-Hardini, mësuesi i Shën Charbelit, u lumturua nga Gjon Pali II më 10 maj 1998 dhe u kanonizua nga i njëjti Papë më 16 maj 2004.
Shërime të famshme të mrekullueshme
Shën Charbelit i atribuohen mijëra raste shërimi, disa prej të cilave u shqyrtuan për çështjen e lumturimit dhe më pas për atë të kanonizimit.
Mrekullitë e njohura
Për lumturimin u njohën dy mrekulli: shërimi i motër Maria Abel Kamari, e prekur nga një ulçerë e rëndë gastrike, dhe shërimi i Alexandre Oubeïd, i cili kishte humbur shikimin në njërin sy. Ndërsa për kanonizimin u shqyrtua shërimi i Maria Assaf Aouad, 57 vjeç, e prekur nga një tumor malinj në bajamen e djathtë në vitin 1966. Mrekullia u miratua në vitin 1975 dhe në vitin 1976 u vendos që të procedohej me kanonizimin.
Ndër shërimet e tjera që i atribuohen ndërmjetësimit të Shën Charbelit kujtohen:
Nouhad Al-Chami (22 janar 1993): e prekur nga hemiplegjia me bllokim të dyfishtë të arteries karotide dhe e konsideruar e paoperueshme. Pasi i biri u lut në Annaya, gruaja pa në ëndërr dy murgj maronitë; njëri prej tyre (Shën Charbeli) e operoi në qafë me ndihmën e Shën Maronit. Pasi u zgjua, me dy shenja të plagëve prej 12 cm, mjekët e Bejrutit e konstatuan plotësisht të shëruar. Shën Charbeli iu shfaq përsëri në ëndërr duke i thënë: «Të operova që të të shohin të gjithë dhe që njerëzit të kthehen te feja. Të kërkoj të marrësh pjesë në Meshë në Eremitazhin e Annayas çdo datë 22 të muajit; plagët e tua do të rrjedhin gjak të premten e parë dhe më 22 të çdo muaji».
Dafné Gutierrez (Phoenix, Arizona, janar 2016): e prekur nga sindroma Arnold-Chiari dhe e verbuar plotësisht për shkak të edemës së papilës optike. Pasi famullitari maronit Wissam Akiki u lut mbi të duke i vendosur reliktin e shenjtit, gruaja rifitoi shikimin, ngjarje e konfirmuar nga mjekët pa një shpjegim shkencor.
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

