in

Βιογραφία του Αγίου Σαρμπέλ Μακλούφ

Άγνωστος (Παλιά Φωτογραφία), Δημόσιο Κτήμα, μέσω Wikimedia Commons

Ο Άγιος Σαρμπέλ Μακλούφ (κοσμικό όνομα Γιουσέφ Αντούν Μακλούφ, στα αραβικά مار شربل‎· Μπακαάφρα, 8 Μαΐου 1828 – Αννάγια, 24 Δεκεμβρίου 1898) ήταν Λιβανέζος Μαρονίτης ιερέας και μοναχός, μέλος του Λιβανέζικου Μαρονίτικου Τάγματος (OLM). Ανακηρύχθηκε άγιος από τον πάπα Παύλο ΣΤ΄ το 1977 και θεωρείται ο «Πάτερ Πίο του Λιβάνου» και τιμάται σε όλο τον κόσμο ως ένας από τους μεγαλύτερους ερημίτες και θαυματουργούς της Μέσης Ανατολής.

Η λειτουργική εορτή του Αγίου Σαρμπέλ Μακλούφ είναι στις 24 Ιουλίου.

Ήταν το πέμπτο παιδί των χωρικών Αντούν Μακλούφ και Μπριγκίτα Αλ-Σιντιάκ, οι οποίοι τον ονόμασαν Γιουσέφ Αντούν (Ιωσήφ Αντωνίνος). Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1828 στο χωριό Μπεκάα Καφρά (το υψηλότερο χωριό του Λιβάνου, σε υψόμετρο 1.600 μέτρων), και έμεινε ορφανός από πατέρα μόλις τριών ετών. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε δύο χρόνια αργότερα με έναν άνδρα βαθιά θρησκευόμενο (ο οποίος αργότερα έγινε διάκονος), που τον κατεύθυνε στην καθημερινή προσευχή. Επιπλέον, οι δύο θείοι του, ερημίτες στην Κοιλάδα των Αγίων, αποτέλεσαν γι’ αυτόν ισχυρό πρότυπο.

Ως αγόρι άρχισε να φροντίζει το οικογενειακό κοπάδι και εκδήλωσε έντονη κλίση προς τη θεωρητική και contemplative ζωή: ήδη από την ηλικία των 14 ετών, κάθε μέρα μετά τη βοσκή, αποσυρόταν για ώρες προσευχής γονατιστός μπροστά σε μια εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου μέσα σε μια σπηλιά (σήμερα γνωστή ως «η σπηλιά του Αγίου»). Μια μαρτυρία αναφέρει ότι έλεγε στην αγελάδα του: «Περίμενε να τελειώσω την προσευχή, γιατί δεν μπορώ να μιλώ μαζί σου και με τον Θεό ταυτόχρονα. Εκείνος έχει την προτεραιότητα».

Στα 23 του χρόνια εγκατέλειψε την οικογένεια και τη γενέτειρά του και άρχισε το δοκίμιο στο Λιβανέζικο Μαρονίτικο Τάγμα (το αρχαιότερο Τάγμα της Καθολικής Εκκλησίας του Μαρονίτικου ρυθμού) στη μονή της Παναγίας του Μάιφουκ, επιλέγοντας το όνομα Σαρμπέλ (που παραδοσιακά ερμηνεύεται ως «ιστορία του Θεού» ή «διήγηση του Θεού»), προς τιμήν ενός Αντιοχειανού μάρτυρα. Μετακομίζοντας στη μονή του Αγίου Μαρωνά στην Αννάγια, έκανε την πρώτη θρησκευτική του επαγγελία των μοναχικών όρκων την 1η Νοεμβρίου 1853 και κατόπιν μεταφέρθηκε στη μονή του Αγίου Κυπριανού του Κφιφάν, όπου σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία υπό την καθοδήγηση του λόγιου Νιματουλλάχ Γιουσέφ Κασάμπ Αλ-Χαρντίνι (ο οποίος επίσης αγιοκατατάχθηκε, το 2004).

Χειροτονήθηκε ιερέας στις 23 Ιουλίου 1859. Επέστρεψε τότε στη μονή της Αννάγια (σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στα βουνά της ενδοχώρας του Βύβλου), όπου έζησε επί 16 συνολικά χρόνια σε πλήρη υπακοή στους ανωτέρους του, φροντίζοντας τους φτωχούς, τους ασθενείς και εργαζόμενος στους αγρούς. Η καθημερινότητά του ήταν έξω από τα συνηθισμένα: νήστευε και αγρυπνούσε αδιάκοπα, παραμένοντας για ώρες γονατιστός μπροστά στο Παναγιώτατο. Η Θεία Λειτουργία ήταν η καρδιά της ημέρας του και προετοιμαζόταν γι’ αυτήν με μεγάλη επιμέλεια. Έβγαινε από τη μονή μόνο κατόπιν εντολής των ανωτέρων του για να επισκεφθεί ασθενείς ή να τελέσει τα μυστήρια. Δεν άφησε τίποτε γραπτό: οι φράσεις που του αποδίδονται μεταδόθηκαν αποκλειστικά προφορικά.

Μαριανή ευλάβεια

Ο Λιβανέζος μοναχός δεν αποχωριζόταν ποτέ την εικόνα της Βασίλισσας του Ροδαρίου, έχοντας μία εικόνα της πάνω στην Αγία Τράπεζα και μία στο κελί του. Ο π. Μιλάντ Ταραμπάι, εκπρόσωπος του Τάγματος στη Ρώμη, εξήγησε: «Ήταν ο θεολογικός δάσκαλος του Αγίου Σαρμπέλ, ο Άγιος Νιματουλλάχ, εκείνος που του μετέδωσε την αγάπη για την Παναγία. Τόσο ο Άγιος Σαρμπέλ όσο και ο Άγιος Νιματουλλάχ έλεγαν ότι όποιος παραδίδεται ολοκληρωτικά στη Μαρία δεν θα γνωρίσει ποτέ την κόλαση». Στο κομποσκοίνι του Αγίου Σαρμπέλ, που αποτελείται από πέντε ομάδες κόκκων, υπάρχουν πράγματι γαλάζιοι κόκκοι, ως σύμβολο της βαθιάς αφοσίωσής του στην Παρθένο.

Το θαύμα της λυχνίας

Ένα βράδυ ο π. Σαρμπέλ επέστρεψε αργά από τις εργασίες στους αγρούς και δεν γνώριζε την εντολή να μην ανάψουν φανάρια, την οποία είχε δώσει εκείνο το βράδυ ο ανώτερος ως ένδειξη φτώχειας. Επειδή επιθυμούσε να προσευχηθεί, ζήτησε από έναν υπηρέτη να βάλει λάδι στη λυχνία του. Ο υπηρέτης, αστειευόμενος, έριξε νερό αντί για λάδι, αλλά η λυχνία άναψε παρ’ όλα αυτά. Ο ανώτερος, βλέποντας το φως να διαχέεται από το κελί, οργίστηκε· όταν όμως διαπίστωσε ότι είχε χυθεί νερό, γονάτισε μπροστά στον άγιο για να του ζητήσει συγχώρεση.

Τα τελευταία χρόνια και ο θάνατος

Επειδή αισθανόταν την ανάγκη για μεγαλύτερη περισυλλογή με τον Θεό, στις 15 Φεβρουαρίου 1875 έλαβε την άδεια να αποσυρθεί στο ερημητήριο των Αγίων Πέτρου και Παύλου, που ανήκε στη μονή της Αννάγια. Εκεί πέρασε τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής του, εργαζόμενος, προσευχόμενος και τηρώντας την άσκηση και τη σιωπή σύμφωνα με τον Κανόνα των Μαρονιτών ερημιτών.

Ενώ τελούσε τη Θεία Λειτουργία, τη στιγμή της ύψωσης του καθαγιασμένου Άρτου και του Αγίου Ποτηρίου, προσβλήθηκε από εγκεφαλικό επεισόδιο. Πέθανε την παραμονή των Χριστουγέννων, στις 24 Δεκεμβρίου 1898, ύστερα από οκτώ ημέρες αγωνίας, κατά τις οποίες αρνήθηκε πιο θρεπτική τροφή για να συνεχίσει να τηρεί τον Κανόνα και οι αδελφοί του τον άκουγαν να προσεύχεται αδιάκοπα.

Το φως, ο τάφος και η θαυματουργική έκκριση

Από τον τάφο στον οποίο είχε ταφεί άρχισε σύντομα να εμφανίζεται τη νύχτα ένα εξαιρετικά έντονο φως, ορατό σε ολόκληρη την κοιλάδα. Φοβούμενοι μήπως η σορός συληθεί, οι μοναχοί τη μετέφεραν σε ένα παρεκκλήσιο μέσα στη μονή. Τότε διαπιστώθηκε ότι το σώμα ήταν ακόμη άφθαρτο, μαλακό, διατηρούσε τη θερμοκρασία ζωντανών σωμάτων και εξέκρινε ένα κολλώδες κοκκινωπό υγρό (παρόμοιο με αίμα αναμεμειγμένο με νερό).

Το 1925 ο Πίος ΙΑ΄ κίνησε τη διαδικασία αγιοκατάταξης. Το 1950 ο τάφος ανοίχθηκε εκ νέου ενώπιον επιτροπής τριών ιατρών, επειδή οι μοναχοί είχαν παρατηρήσει ότι το υγρό έφθανε μέχρι τα εξωτερικά τοιχώματα της κρύπτης· η εκταφή προσέλκυσε πλήθος προσκυνητών, ακόμη και μη χριστιανών. Η έκκριση συνεχίστηκε για 79 χρόνια και σταμάτησε το 1977. Ο ιατρός Ζορζ Τσόκραλα, ένας από τους μάρτυρες στην κανονική διαδικασία, δήλωσε: «Ωθούμενος από επιστημονική περιέργεια, προσπάθησα να ανακαλύψω το μυστικό εκείνου του σώματος και εκείνου του υγρού. Αφού τα εξέτασα επί περίπου 17 χρόνια, δύο ή τρεις φορές τον χρόνο, η προσωπική μου γνώμη, βασισμένη στη μελέτη και την εμπειρία, είναι ότι ήταν εμποτισμένα με μια μυστηριώδη υπερφυσική δύναμη».

Σε συνδυασμό με το άνοιγμα του τάφου το 1950 καταγράφηκε έξαρση των θεραπειών. Ο Μονσινιόρ Νάσρι Ριζκάλλα έγραψε σχετικά: «Μου ανέφεραν περιπτώσεις τυφλών που θεραπεύτηκαν, κυρτών ανθρώπων που ισιώθηκαν, παραλυτικών που ανέκτησαν τη χρήση των μελών τους πηγαίνοντας να προσευχηθούν στην κρύπτη. Ακόμη πιο αξιοσημείωτο: οι θεραπευμένοι δεν είναι μόνο χριστιανοί αλλά και μουσουλμάνοι. Και γι’ αυτό διαδόθηκε η φήμη σε όλο το Ισλάμ και οι ασθενείς συρρέουν από παντού για να προσευχηθούν στην Αννάγια. Το θέαμα είναι εκπληκτικό».

Μακαριοποίηση και αγιοκατάταξη

Ήδη το 1954 ο Πίος ΙΒ΄ είχε υπογράψει το διάταγμα για τη μακαριοποίηση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1965 από τον Παύλο ΣΤ΄ κατά τη λήξη της Β΄ Συνόδου του Βατικανού. Στις 9 Οκτωβρίου 1977, επίσης ο Παύλος ΣΤ΄ τον ανακήρυξε επίσημα άγιο στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.

Στην ομιλία της αγιοκατάταξης ο Πάπας τόνισε: «Το πνεύμα της ερημητικής κλήσεως που εκδηλώνεται στον νέο Άγιο, μακριά από το να ανήκει σε έναν χρόνο που έχει πλέον παρέλθει, μας φαίνεται πολύ σημαντικό για τον κόσμο μας, όπως και για τη ζωή της Εκκλησίας. Η σημερινή κοινωνική ζωή χαρακτηρίζεται συχνά από υπερβολή, διέγερση, ακόρεστη αναζήτηση της άνεσης και της ηδονής, μαζί με μια αυξανόμενη αδυναμία της θελήσεως: δεν θα ξαναβρεί την ισορροπία της παρά μόνο με την αύξηση της αυτοκυριαρχίας, της ασκήσεως, της πτωχείας, της ειρήνης, της απλότητας, της εσωτερικότητας, της σιωπής […]. Για να σωθεί ο κόσμος, για να κατακτηθεί πνευματικά, είναι αναγκαίο, όπως θέλει ο Χριστός, να είμαστε μέσα στον κόσμο, αλλά να μην ανήκουμε σε όλα εκείνα που στον κόσμο απομακρύνουν από τον Θεό. Ο ερημίτης της Αννάγια μάς το υπενθυμίζει σήμερα με ασύγκριτη δύναμη».

Ο Άγιος Νιματουλλάχ Γιουσέφ Κασάμπ Αλ-Χαρντίνι, δάσκαλος του Αγίου Σαρμπέλ, μακαριοποιήθηκε από τον Ιωάννη Παύλο Β΄ στις 10 Μαΐου 1998 και αγιοκατατάχθηκε από τον ίδιο Ποντίφικα στις 16 Μαΐου 2004.

Διάσημες θαυματουργικές θεραπείες

Στον Άγιο Σαρμπέλ αποδίδονται χιλιάδες περιπτώσεις θεραπείας, ορισμένες από τις οποίες εξετάστηκαν για τη διαδικασία της μακαριοποίησης και στη συνέχεια για εκείνη της αγιοκατάταξης.

Τα αναγνωρισμένα θαύματα

Για τη μακαριοποίηση αναγνωρίστηκαν δύο θαύματα, η θεραπεία της αδελφής Μαρίας Αμπέλ Καμάρι, η οποία έπασχε από σοβαρό γαστρικό έλκος, και η θεραπεία του Αλεξάντρ Ουμπέιντ, ο οποίος είχε χάσει την όραση από το ένα μάτι. Για την αγιοκατάταξη εξετάστηκε η θεραπεία της Μαρίας Ασάφ Αουάντ, 57 ετών, η οποία έπασχε από κακοήθη όγκο στη δεξιά αμυγδαλή το 1966. Το θαύμα εγκρίθηκε το 1975 και το 1976 αποφασίστηκε να προχωρήσει η αγιοκατάταξη.

Μεταξύ των άλλων θεραπειών που αποδίδονται στη μεσιτεία του Αγίου Σαρμπέλ αναφέρονται:

Νουχάντ Αλ-Σάμι (22 Ιανουαρίου 1993): έπασχε από ημιπληγία με διπλή απόφραξη της καρωτίδας και θεωρούνταν ανεγχείρητη. Αφού ο γιος της προσευχήθηκε στην Αννάγια, η γυναίκα ονειρεύτηκε δύο Μαρονίτες μοναχούς· ο ένας από τους δύο (ο Άγιος Σαρμπέλ) την εγχείρησε στον λαιμό με τη βοήθεια του Αγίου Μαρωνά. Όταν ξύπνησε, είχε δύο ουλές μήκους 12 εκ. και οι γιατροί της Βηρυτού διαπίστωσαν ότι είχε θεραπευθεί πλήρως. Ο Άγιος Σαρμπέλ εμφανίστηκε ξανά στο όνειρό της λέγοντάς της: «Σε εγχείρησα για να σε δουν όλοι και να επιστρέψει ο κόσμος στην πίστη. Σου ζητώ να συμμετέχεις στη Θεία Λειτουργία στο Ερημητήριο της Αννάγια κάθε 22 του μήνα· οι πληγές σου θα αιμορραγούν την πρώτη Παρασκευή και στις 22 κάθε μήνα».

Dafné Gutierrez (Φοίνιξ, Αριζόνα, Ιανουάριος 2016): έπασχε από σύνδρομο Arnold-Chiari και είχε καταστεί τελείως τυφλή εξαιτίας οιδήματος της οπτικής θηλής. Αφού ο Μαρονίτης εφημέριος Wissam Akiki προσευχήθηκε πάνω της, τοποθετώντας πάνω της το λείψανο του αγίου, η γυναίκα ανέκτησε την όρασή της, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τους γιατρούς χωρίς επιστημονική εξήγηση.

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

mimosa-flowers-g72a7421b8_1280

Ευχαριστώ σε, γυναίκα (Άγιος Ιωάννης Παύλος Β΄)

christ-6703538_1280

Πλέον αγαπώ μόνο Εσένα, Κύριε (Άγιος Αυγουστίνος)