in

A ka kuptim koncepti i karmës për një katolik?

Foto di Chris0223 da Pixabay

Koncepti i karmës është i papajtueshëm me krishterimin në vetvete, sepse është i lidhur në thelb me doktrinën e rimishërimit, e cila është në kundërshtim me besimin e krishterë (Hebrenjve 9:27).

Karma do të ishte një lloj depoje e veprimeve tona, nga e cila do të varej jeta jonë e ardhshme.
Është një lloj automatizmi që ndëshkon ose shpërblen në bazë të veprimeve të kryera.

Kjo mohon shumë mësime të krishterimit:
– lirinë e njeriut për t’u penduar dhe për të shlyer në një çast gjithë të keqen e së kaluarës: me Zotin dhe me Sakramentin e Rrëfimit, njeriu bëhet i ri edhe pas 90 vitesh mëkatesh, madje edhe të rënda.
– fuqinë e hirit të Zotit, i cili e kërkon dhe e do mëkatarin deri në fund të jetës
– kërkimin e zgjidhjes për të këqijat e botës edhe në këtë jetë, duke pasur besim te Parajsa.
– fuqinë e lutjes përballë dhimbjes dhe së keqes

Megjithatë, kjo nuk do të thotë se, në njëfarë mënyre, nuk mund të vuajmë për mëkatet që kryejmë.
“Sepse të gjithë ne duhet të dalim përpara gjykatës së Krishtit, që secili të marrë shpërblimin për veprat e kryera kur ishte në trup, qofshin për mirë apo për keq.” (2 Kor 5,10)
Për më tepër, Zoti ndëshkon (korrigjon) bijtë që do, në mënyrë që ata të mund të bëhen të drejtë (Hebrenjve 12: 5-11).
1 Korintasve 3: 11-15 tregon se si veprat tona në ditën e gjykimit (veprimet) do të vlerësohen dhe shpirti ynë do të pastrohet…
Ne e quajmë këtë Purgator, pastrim (domethënë pastrimi).

Në krishterimin katolik ka dy pasoja të mëkateve:
në jetën e përjetshme dhe në jetën tokësore.

Koncepti i karmës është bindja se gjërat e mira u ndodhin njerëzve të mirë, ndërsa gjërat e këqija u ndodhin të këqijve; me fjalë të tjera, “secili korr atë që mbjell.” Diçka e ngjashme mund të vërehet në librin e Jobit.
Ekziston edhe një aspekt tjetër negativ në këtë konceptim të jetës:
me karmën do të prirej të mos bëhej e keqja vetëm për të mos pasur pasojat e saj. Kjo nxjerr shumë në pah frikën në veprimet tona.
Në katolicizëm, jemi të thirrur të duam falas, pa pritur asgjë në këmbim. Madje, të duam edhe më shumë armikun, të duam atë që nuk na do. Jo nga frika apo nga tmerri, por për të falënderuar dhe për t’ia kthyer dashurinë e pafundme që kemi marrë nga Jezusi.

Vetë Jezusi e ka mohuar idenë e karmës në historinë e të verbrit të cilit i ktheu shikimin. Dishepujt e tij e pyetën: «Rabbi, kush ka mëkatuar, ai apo prindërit e tij, që ka lindur i verbër?». Dhe Jezusi u përgjigj: «As ai nuk ka mëkatuar, as prindërit e tij».

Në konceptimin katolik, nëse jetojmë një situatë dhimbjeje ose vuajtjeje, ajo nuk është pasojë e mëkatit tonë ose e një karme negative nga një jetë e kaluar.
Ndonjëherë e keqja lejohet nga Zoti për të na ndihmuar të ndryshojmë dhe ta përmirësojmë jetën tonë.
Ky është një mister për jobesimtarët.
Por nëse Zoti nuk do të ekzistonte, Ai nuk do të ishte përgjegjës për të keqen.
Nëse Ai ekziston, ekziston edhe Parajsa dhe, për këtë arsye, edhe dhimbja dhe vdekja janë asgjë përballë së ardhmes që na pret.
Të mos lejojmë që besimi te karma të na pengojë, por të besojmë përkundrazi në dashurinë e Zotit për ne, edhe kur jemi mëkatarë ose kur vuajmë. Dhe të luftojmë kundër së keqes duke e lënë veten të ndihmohemi nga Zoti-Dashuri, nga Jezusi, Perëndi i vërtetë dhe njeri i vërtetë, i vdekur dhe i ringjallur për mëkatet tona dhe për Shpëtimin tonë.
Kemi vetëm një jetë. Të mos e shpërdorojmë.

(Paolo Botti)
Përkthyer nga Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

pexels-patricia-mccarty-1769691-scaled

A mund të shihet Hyji?

Dëshmi të viktimave të martesës së detyruar