
Ashtu si djalli, në trajtën e të Kryqëzuarit, iu shfaq disa herë vëlla Rufinit, duke i thënë se po e çonte dëm të mirën që bënte, sepse nuk ishte ndër të zgjedhurit për jetën e pasosur. Shën Françesku, me anë të një zbulese nga Hyji, e mori vesh këtë dhe ia bëri vëlla Rufinit të kuptonte gabimin e tij.
Vëlla Rufini, një nga burrat më fisnikë të Asizit dhe shok i Shën Françeskut, njeri me shenjtëri të madhe, për njëfarë kohe u mundua dhe u tundua rëndë në shpirt nga djalli lidhur me paracaktimin. Për këtë arsye ishte gjithnjë i trishtuar dhe i pikëlluar, sepse djalli i fuste në zemër mendimin se ishte i dënuar dhe nuk bënte pjesë në numrin e atyre që ishin paracaktuar për jetën e pasosur, e se, për rrjedhojë, gjithçka që bënte në Urdhër ishte e kotë.
Ky tundim zgjati shumë ditë. Nga turpi, vëlla Rufini nuk ia zbulonte Shën Françeskut; megjithatë, nuk reshtte së luturi dhe së ushtruari pendesat e vetëpërmbajtjen e zakonshme. Kur e pa këtë, armiku filloi t’i shtonte pikëllim pas pikëllimi dhe, përveçse e luftonte përbrenda, e tundoi edhe nga jashtë me shfaqje të rreme.
Një herë iu shfaq në trajtën e të Kryqëzuarit dhe i tha:
«O vëlla Rufin, pse e mundon veten me pendesë dhe lutje, kur nuk je ndër ata që janë paracaktuar për jetën e pasosur? Më beso, unë e di kë kam zgjedhur dhe paracaktuar. Mos i beso birit të Pjetër Bernardonit, nëse të thotë të kundërtën, dhe mos e pyet as për këtë çështje, sepse as ai, as ndonjë tjetër nuk e di, përveç meje, që jam Biri i Hyjit. Prandaj më beso pa dyshim: ti bën pjesë në numrin e të dënuarve. Edhe biri i Pjetër Bernardonit, ati yt, edhe i ati i tij janë të dënuar; dhe kushdo që ndjek Françeskun është i mashtruar».
Pasi i tha këto fjalë, vëlla Rufini filloi të mbulohej aq shumë nga errësira e princit të errësirës, sa gradualisht humbi çdo besim dhe dashuri për Shën Françeskun, të cilin më parë e kishte dashur aq shumë. Nuk merakosej më t’i tregonte atij se çfarë po i ndodhte. Por atë që vëlla Rufini nuk ia kishte zbuluar atit të shenjtë, ia zbuloi Shpirti i Shenjtë.
Shën Françesku, duke parë në shpirt rrezikun e madh në të cilin ndodhej vëllai, dërgoi vëlla Maseon ta thërriste. Vëlla Rufini iu përgjigj ashpër: «Çfarë pune kam unë me vëlla Françeskun?»
Atëherë vëlla Maseo, i mbushur me urtësi hyjnore dhe duke e njohur mashtrimin e djallit, i tha: «O vëlla Rufin, a nuk e di se vëlla Françesku është si një engjëll i Hyjit, që ka ndriçuar shumë shpirtra në botë dhe nëpërmjet të cilit ne kemi marrë hirin e Hyjit? Prandaj dua që të shkosh tek ai me çdo kusht, sepse e shoh qartë se je mashtruar nga djalli».
Pas këtyre fjalëve, vëlla Rufini u ngrit dhe shkoi te Shën Françesku.
Kur e pa duke ardhur nga larg, Shën Françesku filloi të thërriste: «O vëlla Rufin, i mjeri ti, kujt i ke zënë besë?»
Kur vëlla Rufini iu afrua, ia tregoi me hollësi gjithë tundimin që kishte pësuar nga djalli, si përbrenda, ashtu edhe nëpërmjet shfaqjeve. Shën Françesku ia bëri të qartë se ai që i ishte shfaqur ishte djalli dhe jo Krishti, dhe se në asnjë mënyrë nuk duhej t’i pranonte sugjerimet e tij.
I tha: «Kur djalli të të thotë përsëri: “Ti je i dënuar”, përgjigju: “Hape gojën; tani do të dhjes në të”.
Kjo do të jetë shenja se është djalli dhe jo Krishti: sapo t’i përgjigjesh kështu, ai do të ikë menjëherë.
Duhej ta kishe kuptuar se ishte djalli edhe nga një shenjë tjetër: ta kishte ngurtësuar zemrën ndaj çdo të mire. Kjo është pikërisht vepra e tij. Përkundrazi, Krishti i bekuar nuk ia ngurtëson kurrë zemrën njeriut besnik; përkundrazi, ia bën më të butë, siç thotë nëpërmjet profetit: “Do t’ju heq zemrën prej guri dhe do t’ju jap zemër prej mishi”».
Atëherë vëlla Rufini, kur pa se Shën Françesku e njihte hollësisht gjithë tundimin që kishte pësuar, u prek thellë nga fjalët e tij. Filloi të qante me lot të shumtë, të adhuronte Shën Françeskun dhe të pranonte me përulësi fajin e vet që ia kishte fshehur atë që po kalonte.
U ngushëllua dhe u forcua shumë nga këshillat e atit të shenjtë dhe u shndërrua rrënjësisht për mirë. Në fund, Shën Françesku i tha: «Shko, biri im, rrëfehu dhe mos e lër praktikën e zakonshme të lutjes. Dije me siguri se ky tundim do të të sjellë shumë dobi e ngushëllim dhe së shpejti do ta shohësh vetë».
Vëlla Rufini u kthye në qelinë e tij në pyll dhe, ndërsa lutej me shumë lot, ja, armiku iu shfaq sërish nën pamjen e Krishtit. I tha: «O vëlla Rufin, a nuk të pata thënë të mos i besoje birit të Pjetër Bernardonit dhe të mos mundoheshe me lot e lutje, sepse je i dënuar? Ç’të shërben të mundohesh sa je gjallë, kur, pasi të vdesësh, prapëseprapë do të jesh i dënuar?»
Menjëherë vëlla Rufini u përgjigj: «Hape gojën; tani do të dhjes në të».
Djalli, i tërbuar, iku menjëherë, duke shkaktuar një stuhi të tillë dhe një lëvizje aq të madhe gurësh në malin Subasio, sa për një kohë të gjatë u dëgjua gjëmimi i shkëmbinjve që binin drejt luginës.
Përplasja e gurëve që rrokulliseshin e përplaseshin me njëri-tjetrin ishte aq e fuqishme, sa nxirrnin shkëndija të tmerrshme zjarri.
Nga zhurma e frikshme, Shën Françesku dhe shokët e tij dolën nga vendi ku ndodheshin, të habitur, për të parë se çfarë kishte ndodhur. Edhe sot thuhet se në atë vend mund të shihet ai ortek i madh gurësh. Atëherë vëlla Rufini e kuptoi qartë se ai që e kishte mashtruar ishte djalli. U kthye te Shën Françesku, u hodh sërish përtokë dhe pranoi fajin e vet. Shën Françesku e ngushëlloi me fjalë të ëmbla dhe e përcolli përsëri në qelinë e tij, plot ngushëllim. Ndërsa vëlla Rufini lutej me përkushtim, Krishti i bekuar iu shfaq dhe ia ngrohu gjithë shpirtin me dashurinë hyjnore. I tha: «Bëre mirë, biri im, që i besove vëlla Françeskut, sepse ai që të kishte trishtuar ishte djalli. Unë, përkundrazi, jam Krishti, Mësuesi yt. Dhe, për të të dhënë një provë të sigurt, po të jap këtë shenjë: sa të jesh gjallë, nuk do të ndiesh më kurrë as trishtim, as melankoli».
Pasi i tha këto fjalë, Krishti u largua, duke e lënë të mbushur me një gëzim dhe ëmbëlsi shpirtërore aq të madhe, si edhe me një lartësim të tillë të mendjes, sa ditë e natë qëndronte i zhytur dhe i rrëmbyer në Hyjin. Që nga ajo kohë u përforcua aq shumë në hir dhe në sigurinë e shpëtimit të vet, sa u bë krejt tjetër njeri. Do të qëndronte ditë e natë në lutje, duke soditur gjërat hyjnore, po ta lejonin të tjerët.
Për këtë arsye, Shën Françesku thoshte për të se vëlla Rufini ishte shpallur shenjt nga Krishti që në këtë jetë dhe se, përveçse kur ndodhej përpara tij, nuk do të ngurronte ta quante Shën Rufin, ndonëse ai ishte ende gjallë mbi tokë.
Për lavdi të Jezu Krishtit dhe të Françeskut të varfër. Amen.
Burimi: Lulet e vogla të Shën Françeskut, kapitulli XXIX, vepër anonime e shekullit XIV. Tekst i ripunuar në italishten bashkëkohore, mbështetur në traditën tekstuale të botimit të Antonio Cesarit (1860).

