in

Matka Teresa z Kalkuty o czystości i wierności

512px-Kay_Kelly_of_Liverpool__Mother_Teresa_in_1980_cropped
Noble36, CC0, za pośrednictwem Wikimedia Commons

Abyśmy mogły stać się prawdziwymi kobietami konsekrowanymi, musimy coraz głębiej rozmiłowywać się w Jezusie. Kochajmy Go całym naszym jestestwem, ciałem i duchem. Nie można dopuścić, by kobieta żyjąca w świecie kochała swego męża bardziej, niż my kochamy Jezusa. To nasze prawo i przywilej, ponieważ jako kobiety zostałyśmy stworzone, by kochać i być kochane.

Im głębiej dusza jest przeniknięta miłością, tym bardziej utożsamia się z całą ludzkością, bo miłość prowadzi ją do udziału w każdym cierpieniu, wszędzie tam, gdzie są dusze, które trzeba zbawić. Jako misjonarki i kobiety konsekrowane musimy stawiać miłość na pierwszym miejscu w naszym życiu. Nasze śluby, apostolat i życie wspólnotowe są owocem naszego miłosnego zjednoczenia z Jezusem.

Ślub

Ślub czystości to nie tylko lista zakazów: to miłość… To dawanie i otrzymywanie: oddaję siebie Bogu i otrzymuję Boga. Bóg staje się mój, a ja staję się Jego. Dlatego przez ślub czystości poświęcam się Mu całkowicie.

Wierność

W Rzymie pewna kobieta opowiedziała mi swoją historię. W dniu, w którym wyszła z kościoła po ślubie, zakochała się w innym mężczyźnie. Przez dwadzieścia sześć lat żyła tą miłością i dla tego mężczyzny.

„Ale dałam słowo temu mężczyźnie [mojemu mężowi] i aby być wierną Bogu i człowiekowi, któremu dałam słowo, musiałam powiedzieć «nie» tamtemu [drugiemu mężczyźnie]. Każdy dzień był prawdziwą drogą krzyżową. Za każdym razem, gdy przyjeżdża do Rzymu: «nie», choć nie żywię żadnej miłości do człowieka, którego poślubiłam”.

Ta kobieta powiedziała: „Śmierć — tak; grzech — nie”. Dwadzieścia pięć [lat] pomnożone przez trzysta sześćdziesiąt pięć [dni] i przez sześćdziesiąt minut!

Mówię teraz o chrześcijance. Dziś kocha swego męża miłością niepodzielną. Złożyłam śluby Bogu i tylko śmierć może mnie od Niego oddzielić. Na tym polega czystość.

Czystość

Przez ślub czystości rezygnuję ze stanu małżeńskiego, z posiadania domu i założenia rodziny z miłości do Boga. My, katolicy, łatwo to rozumiemy, ale niekatolicy nie potrafią pojąć, jak kobieta może żyć bez małżeństwa. W ich oczach jest to coś głęboko nienaturalnego; a jednak podziwiają to, nie rozumiejąc, co skłania nas do wyrzeczenia się przysługującego nam prawa.

Przez ślub czystości rezygnuję nie tylko z życia małżeńskiego, lecz także oddaję Bogu swobodę dysponowania moimi wewnętrznymi i zewnętrznymi działaniami oraz uczuciami. Nie mogę w sumieniu kochać żadnego stworzenia miłością, jaką kobieta darzy mężczyznę. Nie mam już prawa zachowywać dla żadnego innego stworzenia tych uczuć, które należą do Boga…

Wolność

Ludzie żyjący w świecie sądzą, że ślub czystości odbiera nam człowieczeństwo, że zmienia nas w kamienne istoty, pozbawione uczuć. Każda z nas może zaświadczyć, że tak nie jest.

To właśnie ślub czystości daje nam wolność, by kochać wszystkich, zamiast zostać matkami trojga lub czworga dzieci. Mężatka może kochać jednego mężczyznę; my możemy kochać cały świat w Bogu.

Ślub czystości nie zubaża naszego życia: pozwala nam żyć pełnią życia, jeśli wiernie go zachowujemy i nie traktujemy go jedynie jako zbioru zakazów.

Ślub czystości to nie tylko lista zakazów: to miłość. Dlatego możemy spojrzeć na każdego i powiedzieć: „Kocham wszystkich”.

W naszych Konstytucjach czytamy, że mamy kochać się nawzajem żarliwą miłością. Możemy to czynić, ponieważ kochamy Boga.

To dawanie i otrzymywanie: oddaję siebie Bogu i otrzymuję Boga. Bóg staje się mój, a ja staję się Jego. Dlatego przez ślub czystości poświęcam się Mu całkowicie.

A kiedy zniżamy się do tego, by ulegać nieczystym myślom, odrzucamy drogocenne kamienie, by zbierać błoto. W naszym życiu duchowym posiadamy Boga, Wszechmogącego i nieskończenie wielkiego, a jednak zniżamy się do stworzenia.

Niepojęte jest, że odwracamy się od Boga Wszechmogącego, by zajmować się jakimś stworzeniem, choćby było ono bardzo dobre (odnosi się do czystości). To tak, jakby małe dziecko zamiast wybrać słodycze, odwróciło się, by jeść tynk ze ściany, a nawet błoto.

Musimy szczerze zaglądać w głąb siebie, bo pragnienie, by zniżyć się do tego „błota”, jest w każdej z nas; niektóre jednak mu ulegają, inne zaś się od niego odwracają.

Matka Teresa z Kalkuty

Święta Teresa z Kalkuty (1910–1997) poświęciła swoje życie miłości do Jezusa, służąc najuboższym i najbardziej bezbronnym. Założyła Misjonarki Miłości, zgromadzenie zakonne obecne dziś na całym świecie, którego członkinie podejmują życie w ubóstwie i poświęcają się opiece nad najbardziej potrzebującymi w miejscach, w których posługują. Swoim świadectwem pokazała, że prawdziwa czystość i wierność mają korzenie w niepodzielnej miłości do Boga, która wyraża się w bezinteresownej miłości i służbie każdemu człowiekowi. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 5 września.

Moja dzisiejsza pieśń (św. Teresa od Dzieciątka Jezus)

Wcielenie (św. Gemma Galgani)