
Каб стаць сапраўднымі кансэкраванымі жанчынамі, мы павінны ўсё глыбей улюбляцца ў Езуса. Будзем любіць Яго ўсімі сваімі здольнасцямі, целам і духам. Няхай ніхто не кажа, што жанчына, якая жыве ў свеце, любіць свайго мужа больш, чым мы любім Езуса. Гэта наша права і наш прывілей, бо мы, як жанчыны, створаныя для таго, каб любіць і быць любімымі.
Чым глыбей душа захопленая любоўю, тым больш яна атаясамліваецца з усім чалавецтвам, бо любоў вядзе яе да ўдзелу ва ўсіх пакутах, усюды, дзе ёсць душы, якія трэба збавіць. Як місіянеркі і кансэкраваныя жанчыны, мы павінны ставіць любоў на першае месца ў сваім жыцці. Нашы абеты, апостальства і жыццё ў супольнасці — усё гэта плён нашага любоўнага яднання з Езусам.
Абет
Абет чыстасці — гэта не проста пералік забаронаў: гэта любоў… Гэта ўзаемны дар: я аддаю сябе Богу і прымаю Бога. Бог становіцца маім, а я — Ягонай. Вось чаму праз абет чыстасці я цалкам прысвячаю сябе Яму.
Вернасць
У Рыме адна жанчына расказала мне сваю гісторыю. У дзень, калі яна выйшла з касцёла пасля вяселля, яна закахалася ў іншага мужчыну. Дваццаць шэсць гадоў яна жыла гэтай любоўю, дзеля таго мужчыны.
«Але я дала гэтаму мужчыну [майму мужу] слова і, каб быць вернай Богу і чалавеку, якому дала слова, я мусіла сказаць яму [іншаму мужчыну] «не». Кожны дзень быў сапраўднай Галгофай. Кожны раз, калі ён прыязджае ў Рым: «не», хоць я зусім не люблю мужчыну, за якога выйшла замуж».
Гэтая жанчына сказала: «Смерць — так; грэх — не». Дваццаць пяць [гадоў], памножаных на трыста шэсцьдзесят пяць [дзён] і на шэсцьдзесят хвілін!
Цяпер я кажу пра хрысціянку. Цяпер яна любіць свайго мужа непадзеленай любоўю. Я склала абеты Богу, і толькі смерць зможа адлучыць мяне ад Яго. Вось што такое чыстасць.
Чыстасць
Абетам чыстасці я адмаўляюся ад сужэнскага стану, ад таго, каб мець дом і ствараць сям’ю, дзеля любові да Бога. Мы, католікі, лёгка гэта разумеем, але некаталікі не могуць зразумець, як жанчына можа жыць, не выходзячы замуж. У іхніх вачах гэта нешта глыбока ненатуральнае; і ўсё ж яны захапляюцца гэтым, не разумеючы, што падштурхоўвае нас адмовіцца ад права, якое належыць нам.
Абетам чыстасці я не толькі адмаўляюся ад сужэнскага жыцця, але і прысвячаю Богу свабоднае распараджэнне сваімі ўнутранымі і знешнімі ўчынкамі і пачуццямі. Я не магу з чыстым сумленнем любіць нейкае стварэнне любоўю жанчыны да мужчыны. Я больш не маю права пакідаць для ніякага іншага стварэння тую любоў, якая належыць Богу…
Свабода
Людзі, якія жывуць у свеце, думаюць, што абет чыстасці робіць нас нечалавечымі, ператварае ў каменныя істоты, пазбаўленыя пачуццяў. Кожная з нас можа засведчыць, што гэта не так.
Менавіта абет чыстасці дорыць нам свабоду любіць усіх, замест таго каб стаць маці трох ці чатырох дзяцей. Замужняя жанчына можа любіць толькі аднаго мужчыну; мы ж можам любіць увесь свет у Богу.
Абет чыстасці не збядняе нас: ён дазваляе нам жыць паўнавартасна, калі мы верна яго захоўваем і не абмяжоўваемся тым, што лічым яго толькі сукупнасцю забаронаў.
Абет чыстасці — гэта не проста пералік забаронаў: гэта любоў. Таму мы можам глядзець на кожнага і казаць: «Я люблю ўсіх».
У нашых Канстытуцыях мы чытаем, што павінны любіць адна адну моцнай любоўю. Мы можам так рабіць, бо любім Бога.
Гэта ўзаемны дар: я аддаю Богу сябе і прымаю Бога. Бог становіцца маім, а я — Ягонай. Вось чаму праз абет чыстасці я цалкам прысвячаю сябе Яму.
А калі мы апускаемся да патурання нячыстым думкам, то выкідваем каштоўныя камяні, каб збіраць бруд. У нашым духоўным жыцці мы маем Бога — Усемагутнага і бясконца вялікага, — а ўсё ж апускаемся да ўзроўню стварэння.
Немагчыма ўявіць, што мы аддаляемся ад Усемагутнага Бога, каб займацца нейкім стварэннем, якім бы добрым яно ні было (гаворка пра чыстасць). Гэта як калі б маленькае дзіця замест таго, каб выбраць цукеркі, адвярнулася і стала есці тынкоўку са сцяны ці нават бруд.
Мы павінны шчыра зазіраць у сябе, бо жаданне апусціцца да гэтага «бруду» ёсць у кожнай з нас; аднак адны яму паддаюцца, а іншыя адварочваюцца ад яго.
Маці Тэрэза з Калькуты
Святая Тэрэза з Калькуты (1910–1997) прысвяціла сваё жыццё любові да Езуса праз служэнне самым бедным і ўразлівым. Яна заснавала Кангрэгацыю Місіянерак Любові, якая сёння дзейнічае ва ўсім свеце; яе сёстры вядуць жыццё ў беднасці і прысвячаюць сябе апецы над найбольш патрабуючымі там, дзе служаць. Сваім сведчаннем яна паказала, што сапраўдная чыстасць і вернасць бяруць пачатак у непадзеленай любові да Бога, якая выяўляецца ў бескарыслівай любові і служэнні кожнаму чалавеку. Яе літургічны ўспамін адзначаецца 5 верасня.

