in

Pani Ubóstwo (z Kwiatków św. Klary)

santa-chiara-pane
Zdjęcie autorstwa marco aurelio z serwisu Pixabay

Wkrótce potem Franciszek zabrał swoją uczennicę także z klasztoru św. Anioła i przeznaczył dla niej klauzurę w San Damiano.

W niemal zrujnowanym kościele San Damiano Ukrzyżowany przemówił do Franciszka, mówiąc: „Franciszku, idź i napraw mój Kościół, który cały jest zniszczony i chyli się ku upadkowi”.

Młodzieniec sądził, że nakaz dotyczy materialnych murów. Naprawił je więc kamieniami i zaprawą wapienną. Potem zrozumiał, że nakaz Chrystusa odnosił się do czegoś innego, a Kościół jest samym ciałem Jezusa konającego na Krzyżu.

Odrzucił wszelkie bogactwo, wyrzekł się wszelkich ambicji, dobrowolnie stał się pokorny i ubogi. Poślubił — jak sam mówił — Panią Ubóstwo.

Kościół San Damiano, nawet odrestaurowany nieporadnymi rękami Franciszka, pozostał ubogim miejscem. Przypominał kościół Santa Maria degli Angeli: był mały, ciemny, ze sklepieniem ostrołukowym. Zabudowania wokół mogły służyć za klasztor dla niewielu kobiet, a przede wszystkim dla ubogich kobiet.

Tak oto w San Damiano narodził się Drugi Zakon franciszkański, żeński, który nazwano „Ubogimi Paniami”.

„Ubogie panie” — i nic więcej, bez żadnego innego określenia.

„Ubogie panie”, które żyły z jałmużny, jadły wyżebrany chleb, a przez większość dni pościły.

Franciszek dobrowolnie poślubił ubóstwo. Klara zapragnęła sama stać się ubóstwem, wcielonym ubóstwem.

W tym znaczeniu zjednoczyła się z Franciszkiem w absolutnym ubóstwie — wybranym, przyjętym i praktykowanym z miłości do wielkiego, ubogiego Władcy i Pana wszechświata, Jezusa.

Stary kościół, w którym górował wielki Krucyfiks, ozdobiono pękami polnych kwiatów.

Za apsydą znajdował się chór „ubogich pań”, zrobiony z surowych, nawet nieheblowanych desek. Między kamieniami posadzki tkwił słup, wokół którego obracał się prosty pulpit na księgę, oświetlony lampką oliwną.

Zakratowane okno wychodziło na kościół i przez żelazne kraty „ubogie panie” przyjmowały Komunię, jakby były więźniarkami.

Z małego krużganka, wspartego na kolumnach bez kapiteli, przechodziło się do niskiego, ciemnego refektarza. Wokół stały surowe stoły bez obrusów. Tam „ubogie panie”, dziękując Panu, jadły to, co otrzymały jako jałmużnę.

Klara wolała kawałeczki chleba.

Cały bochenek wydawał jej się zbyt wielkim bogactwem. Żyła z resztek, prosiła o odpadki. Cały bochenek był zaś pełnym darem.

Jedna wspólna sypialnia na piętrze mieściła „ubogie panie”. Była to naga i zimna sala pod belkami dachu. Za łóżko służył pęk chrustu, za poduszkę — kawałek pnia. Prześcieradła z grubej konopi i koce zszyte ze skrawków materiału.

Bose stopy o każdej porze roku; grube, szorstkie szaty przewiązane sznurem; ogolone głowy przykryte białą chustą i czarnym welonem.

Pod szatą Klara nosiła włosiennicę ze świńskiej skóry, z włosiem zwróconym ku ciału. „Ubogie panie” nie mogły być biedniejsze. W San Damiano Klara chciała być pierwsza w ubóstwie. Na świecie nie miało być kobiety uboższej od niej.

Nic nie było jej własnością; wszystko było pożyczone; każdy dar był dobrowolny.

Ubóstwo dobrowolne, nie tylko przyjmowane, lecz upragnione jako najcenniejszy z przywilejów. Ubóstwo radosne, zadowolone z siebie; ubóstwo pogodne, rozpromienione, niebudzące wstrętu ani smutku.

Ubóstwo bez cierni, które rozkwitało jak róża: uśmiechało się i radowało w słońcu łaski.

Z San Damiano nie wznosił się żaden lament ani westchnienie. Ubóstwo w tej ruderze nie bolało, niedostatek przy tym stole nie wyniszczał, niewygody na tych posłaniach nie dręczyły. Klara pragnęła sama stać się ubóstwem. Była więc tym bardziej z siebie zadowolona, im bardziej ubożała; cieszyła się swoim stanem, im bardziej odczuwała ubóstwo.

z Kwiatków św. Klary

przekład przygotowali Przyjaciele Łazarza

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

reiki-bufala

Reiki nie jest formą modlitwy

San-Francesco-e-il-lupo

Pokusa poczucia własnej niegodności (św. Franciszek z Asyżu)