in

Zakładniczka Raju (z Kwiatków Świętej Klary)

512px-ICONA_SANTA_CHIARA_CLARISSE
Klarissynki wędrowne, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons

Santa Maria degli Angeli otrzymała tę nazwę, ponieważ mówiono, że czterech pielgrzymów usłyszało tam śpiew Aniołów. Znajdowała się w lesie, u podnóża Asyżu, i była małym kościółkiem, miejscem spotkań pierwszych towarzyszy Franciszka. Cały ten teren, las i kościółek, stanowił niewielką posiadłość należącą do opata benedyktyńskiego z Subasio. Dlatego nazywano ją Porcjunkulą, w odróżnieniu od rozległych ziem należących do opactwa, które mnisi benedyktyńscy ponownie zalesili i zagospodarowali.

Franciszek własnymi rękami odnowił podupadły kościółek i wraz ze swoimi towarzyszami zbudował wokół niego kilka szałasów z gałęzi, w cieniu lasu. Co roku płacił benedyktynom czynsz w postaci koszyka ryb, łowionych w pobliskim potoku Tescio.

W dzień, kiedy Franciszek i jego towarzysze udawali się głosić kazania i pracować, Santa Maria degli Angeli pozostawała opuszczona. Nocą oświetlały ją płonące gałęzie sosnowe i rozbrzmiewała pochwałami ku czci Maryi. Jeszcze jaśniej rozświetlona była nocą tamtej niedzieli, kiedy Klara, w towarzystwie Pacificy di Guelfuccio, zeszła z Asyżu w stronę Porcjunkuli.

Na skraju lasu oczekiwali na nie Filip i Bernard z zapalonymi pochodniami. Jeszcze ubrane w świąteczne szaty, obie dziewczęta, poprzedzane przez dwóch milczących braci, zagłębiły się w gęstwinę. Ciernie zatrzymywały długie treny ich sukien i zdawało się, że niewidzialne ręce próbują powstrzymać ich drogę przez las.

Jakiś nocny ptak, spłoszony światłem pochodni, muskał rozrzuconą zasłonę na czole obu uciekinierkom.

W drzwiach kościółka Franciszek, z twarzą pogrążoną w cieniu, oczami wypalonymi czuwaniem i dymem żywicy, spojrzał na Klarę, która uklękła przed nim.

Za jego plecami tłoczyli się inni mężczyźni w kapturach i z brodatymi twarzami.

Dla obcego człowieka scena ta wyglądałaby jak napad zbójców. Uznałby, że obie dziewczęta wpadły do jaskini rozbójników. Rzeczywiście, pozornie drapieżne ręce odebrały Klarze klejnoty i cenne ozdoby. Zdjęto z niej brokatową narzutę. Zsunięto jej satynowe pantofelki. Ubrano ją w grubą halkę. Przewiązano ją w pasie sznurem i założono jej pętlę.

Tak związana i boso została wprowadzona do niskiego, ostrołukowego kościółka. Pęki kwitnącego janowca zdobiły Santa Maria degli Angeli, lecz całe to złoto leśnej roślinności przyćmiewało czerwonawe światło pochodni i dym unoszący się z płonącej żywicy.

Poprowadzono ją na kolanach przed stopnie ołtarza, jak skazaną na śmierć. Franciszek wyjął ostrze. Przyłożył je do delikatnej szyi Klary. Zdecydowanym ruchem ciął. Warkocze dziewczyny, bardziej złote niż kwitnący janowiec, opadły na stopień ołtarza. Franciszek zarzucił na jej ogoloną głowę czarną chustę z szorstkiego materiału.

A kiedy dokonywało się tak wielkie zniszczenie ziemskiego piękna, mężczyźni o rozczochranych głowach, w szorstkich habitach i o ostrych głosach głośno śpiewali oficjum za zmarłych za dziewczynę, wydartą światu i wziętą jako zakładniczkę Raju.

z „Kwiatków świętej Klary”

Tłumaczenie: Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

Świadectwa ofiar małżeństw przymusowych

religion-3450127_1280

Kim jest dla mnie Jezus? (Matka Teresa z Kalkuty)