in

De advent is de tijd van de aanwezigheid en de verwachting van de Eeuwige (Benedictus XVI)

“De Advent is de liturgische periode van vier weken die voorbereidt op Kerstmis, de verwachting van de geboorte van Jezus in herinnering brengt en christenen uitnodigt zich innerlijk voor te bereiden op zijn komst.“

star-6880592_1280
Foto van ELG21 via Pixabay

Dierbare broeders en zusters,

met deze vesperviering treden wij de liturgische tijd van de Advent binnen. In de Bijbellezing die wij zojuist hebben gehoord, afkomstig uit de Eerste brief aan de Tessalonicenzen, nodigt de apostel Paulus ons uit ons voor te bereiden op de “komst van onze Heer Jezus Christus” (5,23), door ons met Gods genade onberispelijk te bewaren. Paulus gebruikt hier het woord “komst”, in het Latijn adventus, waaraan de term Advent is ontleend.

Laten we kort stilstaan bij de betekenis van dit woord, dat kan worden vertaald als “aanwezigheid”, “aankomst” of “komst”. In de taal van de antieke wereld was het een technische term voor de aankomst van een ambtenaar, of het bezoek van een koning of keizer aan een provincie. Maar het kon ook de komst van een godheid aanduiden, die uit zijn verborgenheid treedt om zich met macht te openbaren, of die in de eredienst als aanwezig wordt gevierd. De christenen namen het woord “advent” over om hun relatie met Jezus Christus uit te drukken: Jezus is de Koning die deze arme “provincie” die aarde heet is binnengetreden om iedereen te bezoeken; aan het feest van zijn komst laat Hij allen deelnemen die in Hem geloven, allen die geloven in zijn aanwezigheid in de liturgische samenkomst. Met het woord adventus wilde men in wezen zeggen: God is hier, Hij heeft zich niet uit de wereld teruggetrokken, Hij heeft ons niet alleen gelaten. Ook al kunnen we Hem niet zien en aanraken zoals dat met waarneembare werkelijkheden wel kan, Hij is hier en komt ons op velerlei manieren bezoeken.

De betekenis van de uitdrukking “advent” omvat dus ook die van visitatio, wat eenvoudigweg en letterlijk “bezoek” betekent; in dit geval gaat het om een bezoek van God: Hij treedt mijn leven binnen en wil zich tot mij richten. In ons dagelijks leven ervaren we allemaal dat we weinig tijd hebben voor de Heer, en ook weinig tijd voor onszelf. Uiteindelijk worden we opgeslokt door het “doen”. Is het niet zo dat onze bezigheden ons vaak in hun greep hebben en dat de samenleving, met haar vele belangen, onze aandacht volledig in beslag neemt? Is het niet zo dat we veel tijd besteden aan amusement en allerlei vormen van ontspanning? Soms worden we door de dingen “meegesleurd”. De Advent, deze bijzondere liturgische tijd die wij beginnen, nodigt ons uit om in stilte stil te staan en een aanwezigheid te herkennen. Het is een uitnodiging om te begrijpen dat de afzonderlijke gebeurtenissen van de dag wenken zijn die God ons geeft, tekenen van de aandacht die Hij voor ieder van ons heeft. Hoe vaak laat God ons iets van zijn liefde ervaren! Een “innerlijk dagboek” bijhouden van die liefde zou, om zo te zeggen, een mooie en heilzame opdracht voor ons leven zijn! De Advent nodigt ons uit en spoort ons aan de aanwezige Heer te aanschouwen. Zou de zekerheid van zijn aanwezigheid ons niet moeten helpen de wereld met andere ogen te zien? Zou ze ons niet moeten helpen heel ons bestaan te beschouwen als een “bezoek”, als een manier waarop Hij naar ons toe kan komen en ons nabij kan worden, in elke situatie?

Een ander wezenlijk element van de Advent is de verwachting, die tegelijk hoop is. De Advent zet ons ertoe aan de betekenis van de tijd en de geschiedenis te begrijpen als “kairós”, als een gunstige gelegenheid voor ons heil. Jezus heeft deze geheimvolle werkelijkheid in vele parabels verduidelijkt: in het verhaal van de dienaren die werden uitgenodigd de terugkeer van hun heer af te wachten; in de parabel van de maagden die op de bruidegom wachten; en in de parabels over het zaaien en de oogst. De mens leeft voortdurend in verwachting: als kind wil hij opgroeien, als volwassene streeft hij naar ontplooiing en succes, en naarmate hij ouder wordt verlangt hij naar de welverdiende rust. Maar er komt een tijd waarop hij ontdekt dat hij te weinig heeft gehoopt, als er, afgezien van zijn beroep of maatschappelijke positie, niets anders meer overblijft waarop hij kan hopen. Hoop markeert de weg van de mensheid, maar voor christenen wordt die hoop gedragen door een zekerheid: de Heer is aanwezig in het verloop van ons leven, Hij begeleidt ons en zal op een dag ook onze tranen drogen. Op een dag, niet ver meer, zal alles zijn voltooiing vinden in het Koninkrijk van God, een Rijk van gerechtigheid en vrede.

Maar er zijn heel verschillende manieren van wachten. Als de tijd niet gevuld is met een zinvol heden, dreigt het wachten ondraaglijk te worden; als je op iets wacht maar er op dit moment niets is, als het heden dus leeg blijft, lijkt ieder voorbijgaand ogenblik buitensporig lang en verandert het wachten in een te zware last, omdat de toekomst geheel onzeker blijft. Wanneer de tijd daarentegen zinvol is en we op elk ogenblik iets specifieks en waardevols ervaren, maakt de vreugde van het wachten het heden kostbaarder. Dierbare broeders en zusters, laten we intens leven in het heden, waarin de gaven van de Heer ons al bereiken; laten we leven met onze blik gericht op de toekomst, een toekomst vol hoop. De christelijke Advent wordt zo een gelegenheid om in ons het ware besef van verwachting opnieuw te wekken en terug te keren naar de kern van ons geloof: het mysterie van Christus, de Messias op wie eeuwenlang werd gewacht en die in de armoede van Betlehem werd geboren. Toen Hij onder ons kwam, bracht Hij ons de gave van zijn liefde en zijn heil, die Hij ons blijft schenken. Als de Aanwezige spreekt Hij op velerlei manieren tot ons: in de Heilige Schrift, in het liturgische jaar, in de heiligen, in de gebeurtenissen van het dagelijks leven, in heel de schepping, die er anders uitziet naargelang Hij erachter aanwezig is, of zij verduisterd wordt door de nevel van een onzekere oorsprong en een onzekere toekomst. Op onze beurt kunnen wij ons tot Hem richten en Hem de zorgen voorleggen die ons kwellen, ons ongeduld en de vragen die in ons hart opwellen. Wij zijn ervan overtuigd dat Hij altijd naar ons luistert! En als Jezus aanwezig is, bestaat er geen tijd meer die zinloos en leeg is. Als Hij aanwezig is, kunnen we blijven hopen, ook wanneer anderen ons geen steun meer kunnen bieden, ook wanneer het heden zwaar wordt.

Dierbare vrienden, de Advent is de tijd van de aanwezigheid en de verwachting van het eeuwige. Juist daarom is het in het bijzonder een tijd van vreugde, een innerlijke vreugde die door geen enkel lijden kan worden uitgewist. De vreugde om het feit dat God mens is geworden als een kind. Deze vreugde, die onzichtbaar in ons aanwezig is, moedigt ons aan vol vertrouwen verder te gaan. De Maagd Maria, door wie het Kind Jezus ons geschonken is, is het voorbeeld en de steun van deze innige vreugde. Moge Zij, de trouwe leerlinge van haar Zoon, voor ons de genade verkrijgen deze liturgische tijd waakzaam en actief in verwachting te beleven. Amen!

Benedictus XVI (homilie uit 2009)


Vertaling verzorgd door Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

christ-child-514213_1280

De raad van Don Bosco ter voorbereiding op Kerstmis