
Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?
Birdenbire üzerime büyük bir ağırlık çöktü ve nereye kaçacağımı bilmiyorum. Artık yaşama isteğim kalmadı. Neredesin, ya Rab? Hayatsız bir şekilde sürüklenerek, hareketsiz bir çöle doğru gidiyorum; yalnızca gölgeler sınırlarımı kuşatıyor. Bundan nasıl kurtulabilirim? Bana acı, ey Tanrım…
Kuşatılmış bir şehir gibi, beni kuşatıyor, üzerime geliyor, beni boğuyorlar: kaygı, hüzün, acı ve ıstırap. Bütün bunlara ne ad verilir? Tiksinti mi? Hayattan bezmek mi? …İsa, Tanrı’nın Oğlu ve Baba’nın Kulu, unutmuyorum ki orada, Getsemani’de… can sıkıntısı ve ıstırap seni, gözyaşları ve kan dökecek kadar ezdi.
Ölümün ağır hüznü, acı bir deniz gibi ruhunu kapladı… Ama her şey geçti! Ben de biliyorum ki benim gecem de geçecek. Biliyorum ki sen, ey Tanrım, bu karanlığı yırtıp dağıtacaksın ve yarın teselli doğacak. Büyük duvarlar yıkılacak ve yeniden nefes alabileceğim. Ruhum ziyaret edilecek ve yeniden yaşamaya başlayacak…
Teşekkür ederim, ey Tanrım, çünkü bütün bunlar yalnızca geçmiş bir gecenin kâbusuydu. Şimdi bana sabır ve umut ver. Ve bende senin iraden gerçekleşsin, ey Tanrım. Amin.
Ignacio Larrañaga

