
سپاس از تو، ای زن ـ مادر، که در شادی و رنجِ تجربهای یگانه، رحمِ وجودِ انسان میشوی؛ تجربهای که تو را برای کودکی که به جهان میآید، لبخند خدا میسازد؛ تو را راهنمای نخستین گامهای او، پشتیبان رشد او و نقطهٔ اتکای او در مسیر بعدی زندگی قرار میدهد.
سپاس از تو، ای زن ـ همسر، که در رابطهای مبتنی بر بخشش متقابل، سرنوشت خود را بهگونهای برگشتناپذیر با سرنوشت یک مرد پیوند میدهی، در خدمتِ همبستگی و زندگی.
سپاس از تو، ای زن ـ دختر و ای زن ـ خواهر، که غنای حساسیت، شهود، سخاوت و استواریِ خود را به کانون خانواده و سپس به گسترهٔ زندگی اجتماعی میآوری.
سپاس از تو، ای زن ـ کارگر، که در همهٔ عرصههای زندگی اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، هنری و سیاسی فعالیت میکنی، به خاطر سهم ضروریای که در شکلگیری فرهنگی داری که بتواند عقل و احساس را با یکدیگر پیوند دهد؛ در شکلدادن به نگرشی نسبت به زندگی که همواره به معنای «راز» گشوده باشد؛ و در بناکردن ساختارهای اقتصادی و سیاسیِ سرشارتر از انسانیت.
سپاس از تو، ای زن ـ وقفشده، که با الگو قرار دادن بزرگترینِ زنان، یعنی مادر مسیح، کلمهٔ متجسد، با فروتنی و وفاداری خود را به محبت خدا میگشایی و به کلیسا و تمامی بشریت یاری میرسانی تا در برابر خدا پاسخی «همسرانه» زندگی کنند؛ پاسخی که به زیبایی تمام، آن مشارکتی را بیان میکند که او میخواهد با آفریدهٔ خویش برقرار سازد.
سپاس از تو، ای زن، تنها به این سبب که زنی! با ادراکی که ویژهٔ زنانگی توست، فهم جهان را غنا میبخشی و در رسیدن به حقیقت کامل روابط انسانی سهم داری.
سن ژان پل دوم
(نامه به زنان، ۲۹ ژوئن ۱۹۹۵)

