
برای آنکه بتوانیم زنانِ وقفشدهای راستین باشیم، باید هر روز عمیقتر عاشق عیسی شویم. با همه قوایمان، در جسم و روح، او را دوست بداریم. مبادا گفته شود که زنی در جهان، شوهرش را بیش از آنچه ما عیسی را دوست میداریم دوست دارد. این حق و امتیاز ماست، زیرا ما زنان برای دوستداشتن و دوستداشتهشدن آفریده شدهایم.
هرچه روحی عمیقتر مفتون عشق شود، بیشتر با همه بشریت یکی میشود، زیرا عشق آن را به هر رنجی میکشاند؛ هر جا که جانهایی برای نجات باشند. ما بهعنوان زنان مبلغ و وقفشده، باید عشق را در زندگیمان در اولویت قرار دهیم. نذرها، رسالت و زندگی جمعی ما، همگی ثمره پیوند عاشقانه ما با عیسی هستند.
نذر
نذر عفت صرفاً فهرستی از ممنوعیتها نیست: عشق است… بخشیدن و دریافت کردن است: خود را به خدا میبخشم و خدا را دریافت میکنم. خدا از آنِ من میشود و من از آنِ او. از همین رو، با نذر عفت، خود را یکسره وقف او میکنم.
وفاداری
در رم، زنی داستان زندگیاش را برایم تعریف کرد. روزی که پس از ازدواج از کلیسا بیرون آمد، عاشق مرد دیگری شد. بیستوشش سال با آن عشق و برای آن مرد زندگی کرد.
«اما من به این مرد [شوهرم] قول داده بودم و برای آنکه به خدا و مردی که به او قول داده بودم وفادار بمانم، ناچار شدم به او [مرد دیگر] «نه» بگویم. هر روز رنجی بهراستی جانکاه بود. هر بار که به رم میآید، میگویم: «نه»، هرچند هیچ عشقی به مردی که با او ازدواج کردم ندارم.»
این زن گفت: «مرگ، آری؛ گناه، نه.» بیستوپنج [سال] ضربدر سیصدوشصتوپنج [روز] و ضربدر شصت دقیقه!
اکنون درباره زنی مسیحی سخن میگویم. او امروز شوهرش را با عشقی یکسره و بیتقسیم دوست دارد. من نذرهایم را به خدا ادا کردهام و تنها مرگ میتواند مرا از او جدا کند. این است عفت.
عفت
با نذر عفت، بهخاطر عشق به خدا از زندگی زناشویی، داشتن خانه و تشکیل خانواده چشم میپوشم. ما کاتولیکها این را بهسادگی درک میکنیم، اما غیرکاتولیکها نمیتوانند بفهمند که زنی چگونه میتواند بیآنکه ازدواج کند زندگی کند. از نظر آنان، این چیزی بهشدت خلاف طبیعت است؛ بااینحال آن را تحسین میکنند، بیآنکه بفهمند چه چیزی ما را بر آن میدارد که از حقی که از آنِ ماست چشم بپوشیم.
با نذر عفت، نهتنها از زندگی زناشویی چشم میپوشم، بلکه اختیار اعمال درونی و بیرونی و عواطفم را نیز به خدا واگذار میکنم. نمیتوانم با وجدانی آسوده آفریدهای را با عشق یک زن به مردی دوست بدارم. دیگر حق ندارم آن محبتی را که از آنِ خداست برای هیچ آفریده دیگری نگه دارم…
آزادی
مردمی که در جهان زندگی میکنند گمان میکنند نذر عفت ما را از انسانیت تهی میکند و به موجوداتی سنگدل و بیاحساس بدل میسازد. هر یک از ما میتواند گواهی دهد که چنین نیست.
این خودِ نذر عفت است که به ما آزادی میبخشد تا همه را دوست بداریم، بهجای آنکه مادر سه یا چهار فرزند شویم. زن متأهل میتواند تنها یک مرد را دوست بدارد؛ ما میتوانیم در خدا همه جهان را دوست بداریم.
نذر عفت ما را تهیدست نمیکند؛ اگر به آن وفادار بمانیم و آن را صرفاً مجموعهای از ممنوعیتها ندانیم، به ما امکان میدهد زندگی را بهتمامی تجربه کنیم.
نذر عفت صرفاً فهرستی از ممنوعیتها نیست: عشق است. از همین رو میتوانیم به هر کس بنگریم و بگوییم: «همه را دوست دارم».
در قوانین جماعت ما آمده است که باید یکدیگر را با عشقی عمیق دوست بداریم. میتوانیم چنین کنیم، زیرا خدا را دوست داریم.
بخشیدن و دریافت کردن است: خود را به خدا میبخشم و خدا را دریافت میکنم. خدا از آنِ من میشود و من از آنِ او. از همین رو، با نذر عفت، خود را یکسره وقف او میکنم.
و هنگامی که تن به اندیشههای ناپاک میدهیم، گوهرهای گرانبها را دور میاندازیم تا گلولای برداریم. در زندگی روحانیمان خدا را در اختیار داریم؛ خدایی قادر مطلق و بینهایت بزرگ، و بااینحال خود را تا حد یک آفریده فرو میکاهیم.
تصورناپذیر است که از خدای قادر مطلق روی برگردانیم تا به یک آفریده بپردازیم، هرقدر هم که نیکو باشد (اشاره به عفت دارد). این مانند کودکی خردسال است که بهجای انتخاب شیرینی، رو برمیگرداند تا گچ دیوار یا حتی گلولای بخورد.
باید با صداقت به درون خود بنگریم، زیرا میل به فروافتادن در آن «گلولای» در وجود هر یک از ما هست؛ اما برخی تسلیم آن میشوند و برخی دیگر از آن روی میگردانند.
مادر ترزای کلکته
قدیسه ترزای کلکته (۱۹۱۰–۱۹۹۷) زندگی خود را وقف دوستداشتن عیسی از راه خدمت به فقیرترین و آسیبپذیرترین مردم کرد. او مبلغان محبت را بنیان گذاشت؛ جماعتی دینی که امروزه در سراسر جهان حضور دارد و اعضایش زندگی در فقر را میپذیرند و خود را وقف مراقبت از نیازمندترین مردم در مکانهایی میکنند که در آن خدمت میکنند. او با شهادت زندگیاش نشان داد که عفت راستین و وفاداری ریشه در عشقی یکسره به خدا دارند؛ عشقی که در محبت بیچشمداشت و خدمت به هر انسانی جلوهگر میشود. یادبود او در تقویم کلیسا در پنجم سپتامبر است.

