
Όπως ο διάβολος, με μορφή Εσταυρωμένου, εμφανίστηκε πολλές φορές στον αδελφό Ρουφίνο, λέγοντάς του πως έχανε τον κόπο του για το καλό που έκανε, επειδή δεν ήταν ανάμεσα στους εκλεκτούς για την αιώνια ζωή. Ο Άγιος Φραγκίσκος, με αποκάλυψη του Θεού, το έμαθε και έκανε τον αδελφό Ρουφίνο να αναγνωρίσει το σφάλμα του.
Ο αδελφός Ρουφίνος, ένας από τους ευγενέστερους άνδρες της Ασίζης και σύντροφος του Αγίου Φραγκίσκου, άνθρωπος μεγάλης αγιότητας, για ένα διάστημα βασανιζόταν έντονα και δοκιμαζόταν στην ψυχή από τον διάβολο σχετικά με τον προκαθορισμό. Γι’ αυτό ήταν πάντοτε μελαγχολικός και λυπημένος, επειδή ο διάβολος έβαζε στην καρδιά του τη σκέψη πως ήταν καταδικασμένος και δεν ανήκε στον αριθμό των προκαθορισμένων για την αιώνια ζωή, και πως, επομένως, ήταν μάταια όλα όσα έκανε στο Τάγμα.
Ο πειρασμός αυτός κράτησε πολλές ημέρες. Από ντροπή, ο αδελφός Ρουφίνος δεν τον αποκάλυπτε στον Άγιο Φραγκίσκο· ωστόσο, δεν έπαυε να προσεύχεται και να ασκεί τις συνήθεις μετανοίες και νηστείες του. Βλέποντας αυτό, ο εχθρός άρχισε να προσθέτει λύπη πάνω στη λύπη και, εκτός από τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον του, τον έβαλε σε πειρασμό και εξωτερικά, με ψεύτικες εμφανίσεις.
Μια φορά εμφανίστηκε μπροστά του με μορφή Εσταυρωμένου και του είπε:
«Αδελφέ Ρουφίνε, γιατί ταλαιπωρείς τον εαυτό σου με μετάνοια και προσευχή, αφού δεν είσαι ανάμεσα στους προκαθορισμένους για την αιώνια ζωή; Πίστεψέ με, εγώ γνωρίζω ποιους έχω εκλέξει και προκαθορίσει. Μην πιστέψεις τον γιο του Πέτρου Μπερναρντόνε αν σου πει το αντίθετο, και μην τον ρωτήσεις τίποτε γι’ αυτό το ζήτημα, γιατί ούτε εκείνος ούτε κανείς άλλος το γνωρίζει, παρά μόνον εγώ, που είμαι ο Υιός του Θεού. Πίστεψέ με, λοιπόν, με βεβαιότητα: ανήκεις στον αριθμό των καταδικασμένων. Και ο γιος του Πέτρου Μπερναρντόνε, ο πατέρας σου, καθώς και ο πατέρας του, είναι καταδικασμένοι· και όποιος ακολουθεί τον Φραγκίσκο είναι παραπλανημένος».
Αφού είπε αυτά τα λόγια, ο αδελφός Ρουφίνος άρχισε να σκοτίζεται τόσο πολύ από τον άρχοντα του σκότους, ώστε έχασε σταδιακά κάθε πίστη και αγάπη για τον Άγιο Φραγκίσκο, τον οποίο προηγουμένως αγαπούσε τόσο πολύ. Δεν φρόντιζε πια να του μιλήσει για όσα του συνέβαιναν. Όμως, όσα ο αδελφός Ρουφίνος δεν είχε αποκαλύψει στον άγιο πατέρα, τα αποκάλυψε το Άγιο Πνεύμα.
Ο Άγιος Φραγκίσκος, βλέποντας με το πνεύμα του τον μεγάλο κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν ο αδελφός, έστειλε τον αδελφό Μασσέο να τον καλέσει. Ο αδελφός Ρουφίνος τού απάντησε απότομα: «Τι δουλειά έχω εγώ με τον αδελφό Φραγκίσκο;».
Τότε ο αδελφός Μασσέος, γεμάτος θεία σοφία και αναγνωρίζοντας την απάτη του διαβόλου, του είπε: «Αδελφέ Ρουφίνε, δεν γνωρίζεις ότι ο αδελφός Φραγκίσκος είναι σαν άγγελος του Θεού, που έχει φωτίσει πολλές ψυχές στον κόσμο και μέσω του οποίου λάβαμε τη χάρη του Θεού; Γι’ αυτό θέλω να πας κοντά του οπωσδήποτε, γιατί βλέπω καθαρά ότι σε έχει παραπλανήσει ο διάβολος».
Ύστερα από αυτά τα λόγια, ο αδελφός Ρουφίνος σηκώθηκε και πήγε στον Άγιο Φραγκίσκο.
Όταν τον είδε να έρχεται από μακριά, ο Άγιος Φραγκίσκος άρχισε να φωνάζει: «Αδελφέ Ρουφίνε, καημένε, ποιον πίστεψες;».
Όταν ο αδελφός Ρουφίνος πλησίασε, διηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια όλους τους πειρασμούς που είχε υποστεί από τον διάβολο, τόσο εσωτερικά όσο και μέσα από τις εμφανίσεις. Ο Άγιος Φραγκίσκος τού έδειξε ξεκάθαρα πως εκείνος που του είχε εμφανιστεί ήταν ο διάβολος και όχι ο Χριστός, και πως δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να συγκατατεθεί στις υποβολές του.
Του είπε: «Όταν ο διάβολος σου ξαναπεί: “Είσαι καταδικασμένος”, απάντησέ του: “Άνοιξε το στόμα σου· τώρα θα σου χέσω μέσα”.
Αυτό θα είναι το σημάδι πως πρόκειται για τον διάβολο και όχι για τον Χριστό: μόλις του δώσεις αυτή την απάντηση, θα φύγει αμέσως.
Έπρεπε να είχες καταλάβει πως ήταν ο διάβολος και από ένα άλλο σημείο: είχε σκληρύνει την καρδιά σου απέναντι σε κάθε καλό. Αυτό ακριβώς είναι το έργο του. Ο ευλογημένος Χριστός, αντίθετα, δεν σκληραίνει ποτέ την καρδιά του πιστού ανθρώπου· απεναντίας, την κάνει πιο τρυφερή, όπως λέει με το στόμα του προφήτη: “Θα σας αφαιρέσω την πέτρινη καρδιά και θα σας δώσω καρδιά σαρκίνη”».
Τότε ο αδελφός Ρουφίνος, βλέποντας πως ο Άγιος Φραγκίσκος γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια όλους τους πειρασμούς του, συγκινήθηκε βαθιά από τα λόγια του. Άρχισε να κλαίει με αναφιλητά, να προσκυνά τον Άγιο Φραγκίσκο και να αναγνωρίζει ταπεινά το σφάλμα του, που του είχε κρύψει όσα περνούσε.
Έτσι παρηγορήθηκε και ενθαρρύνθηκε από τις νουθεσίες του αγίου πατέρα και μεταμορφώθηκε βαθιά προς το καλύτερο. Τέλος, ο Άγιος Φραγκίσκος τού είπε: «Πήγαινε, παιδί μου, εξομολογήσου και μην εγκαταλείψεις τη συνηθισμένη άσκηση της προσευχής. Να ξέρεις με βεβαιότητα πως αυτός ο πειρασμός θα σου φέρει μεγάλη ωφέλεια και παρηγοριά, και σύντομα θα το διαπιστώσεις».
Ο αδελφός Ρουφίνος επέστρεψε στο κελί του μέσα στο δάσος και, ενώ προσευχόταν με πολλά δάκρυα, ο εχθρός τού εμφανίστηκε ξανά με την εξωτερική μορφή του Χριστού. Του είπε: «Αδελφέ Ρουφίνε, δεν σου είχα πει να μην πιστεύεις τον γιο του Πέτρου Μπερναρντόνε και να μην κουράζεσαι με δάκρυα και προσευχές, επειδή είσαι καταδικασμένος; Σε τι σου χρησιμεύει να βασανίζεσαι όσο είσαι ζωντανός, αφού, όταν πεθάνεις, θα είσαι ούτως ή άλλως καταδικασμένος;».
Αμέσως ο αδελφός Ρουφίνος απάντησε: «Άνοιξε το στόμα σου· τώρα θα σου χέσω μέσα».
Ο διάβολος, εξοργισμένος, έφυγε αμέσως, προκαλώντας τέτοια καταιγίδα και τέτοια μετακίνηση πετρών στο όρος Σουμπάζιο, ώστε για πολλή ώρα ακουγόταν ο κρότος των βράχων που κατρακυλούσαν προς την κοιλάδα.
Η σύγκρουση των πετρών που κυλούσαν και χτυπούσαν η μία την άλλη ήταν τόσο βίαιη, ώστε πετάγονταν φοβερές σπίθες φωτιάς.
Ακούγοντας τον τρομερό θόρυβο, ο Άγιος Φραγκίσκος και οι σύντροφοί του βγήκαν από τον τόπο όπου βρίσκονταν, γεμάτοι έκπληξη, για να δουν τι είχε συμβεί. Ακόμη και σήμερα, λέγεται πως μπορεί κανείς να δει εκείνη τη μεγάλη κατολίσθηση πετρών σε εκείνο το μέρος. Τότε ο αδελφός Ρουφίνος κατάλαβε ξεκάθαρα πως εκείνος που τον είχε παραπλανήσει ήταν ο διάβολος. Επιστρέφοντας στον Άγιο Φραγκίσκο, έπεσε ξανά στο έδαφος και αναγνώρισε το σφάλμα του. Ο Άγιος Φραγκίσκος τον παρηγόρησε με γλυκά λόγια και τον έστειλε πίσω στο κελί του, γεμάτο παρηγοριά. Καθώς ο αδελφός Ρουφίνος προσευχόταν με ευλάβεια, ο ευλογημένος Χριστός τού εμφανίστηκε και ζέστανε ολόκληρη την ψυχή του με τη θεία αγάπη. Του είπε: «Έκανες καλά, παιδί μου, που πίστεψες τον αδελφό Φραγκίσκο, γιατί εκείνος που σε λύπησε ήταν ο διάβολος. Εγώ, αντίθετα, είμαι ο Χριστός, ο Δάσκαλός σου. Και για να σου δώσω μια βέβαιη απόδειξη, σου παραχωρώ αυτό το σημάδι: όσο ζεις, δεν θα νιώσεις ποτέ ξανά λύπη ή μελαγχολία».
Αφού είπε αυτά τα λόγια, ο Χριστός απομακρύνθηκε, αφήνοντάς τον πλημμυρισμένο από τόσο μεγάλη χαρά και πνευματική γλυκύτητα, και με τέτοια ανάταση του νου, ώστε μέρα και νύχτα παρέμενε απορροφημένος και αρπαγμένος από τον Θεό. Από εκείνη τη στιγμή στερεώθηκε τόσο πολύ στη χάρη και στη βεβαιότητα της σωτηρίας του, ώστε έγινε εντελώς άλλος άνθρωπος. Θα παρέμενε μέρα και νύχτα στην προσευχή, θεωρώντας τα θεία πράγματα, αν οι άλλοι δεν τον εμπόδιζαν.
Γι’ αυτό ο Άγιος Φραγκίσκος έλεγε γι’ αυτόν πως ο αδελφός Ρουφίνος είχε ήδη αγιοποιηθεί από τον Χριστό σε αυτή τη ζωή και πως, εκτός από τις φορές που βρισκόταν μπροστά του, δεν θα δίσταζε να τον αποκαλέσει Άγιο Ρουφίνο, παρόλο που ήταν ακόμη ζωντανός στη γη.
Προς αίνο του Ιησού Χριστού και του φτωχούλη Φραγκίσκου. Αμήν.
Πηγή: Τα Μικρά Άνθη του Αγίου Φραγκίσκου, κεφάλαιο XXIX, ανώνυμο έργο του 14ου αιώνα. Κείμενο αναδιατυπωμένο στα σύγχρονα ιταλικά με βάση την κειμενική παράδοση της έκδοσης του Antonio Cesari (1860).

