in

Wcielenie (św. Gemma Galgani)

Rankiem 25 marca anioł stróż mówi jej (św. Gemmie Galgani): 

Nie wiedziałam, co myśleć; zdziwiłam się, słysząc te słowa. „Córko”, dodał, „jestem twoim stróżem, posłanym przez Boga; przychodzę, aby wyjaśnić ci tajemnicę większą od wszystkich innych tajemnic”.
Moje zdumienie wzrosło jeszcze bardziej, wciąż nic nie rozumiałam… Mój anioł zauważył to i powiedział: „Pamiętasz, co obiecałem ci dwanaście dni temu?”. Zastanowiłam się i szybko sobie przypomniałam. „Wiedz, córko moja, że opowiem ci o Najświętszej Maryi Pannie, o młodej dziewczynie tak pokornej wobec świata, a zarazem nieskończenie wielkiej przed Bogiem; opowiem ci o najpiękniejszej i najświętszej ze wszystkich stworzeń; o umiłowanej córce Najwyższego, o tej, która została przeznaczona do niezrównanej godności Matki Boga”

… Była już głęboka noc, a Najświętsza Maryja Panna przebywała sama w swojej komnacie: modliła się, całkowicie zatopiona w Bogu. Nagle w tej skromnej izbie rozbłysło wielkie światło, a archanioł, przybrawszy ludzką postać i otoczony niezliczonym zastępem aniołów, podszedł do Maryi z czcią, a zarazem majestatycznie. Skłonił się przed Nią jak przed Panią, uśmiechnął się do Niej jak zwiastun radosnej nowiny i przemówił do Niej słodkimi słowami: „Zdrowaś, Maryjo, Pan jest z Tobą. Błogosławiona jesteś między niewiastami”. O piękne, wielkie i wzniosłe pozdrowienie, jakiego nigdy dotąd na ziemi nie słyszano i nigdy już nie usłyszymy!

… „Gdy tylko niebiański archanioł wypowiedział te słowa, zamilkł, jakby czekał na Jej znak, by wyjaśnić swoje boskie posłannictwo. Maryja jednak, usłyszawszy to zdumiewające pozdrowienie, zatrwożyła się; milczała i rozmyślała. Lecz czy sądzisz, córko moja, że aniołowie z raju nigdy nie zstępowali do Maryi? Każdego dnia cieszyła się ich obecnością i ich słodkimi rozmowami… Nie próbuje dociec w myślach tajemniczego sensu tych słów, lecz trwoży się, ponieważ uważa się za niegodną anielskiego pozdrowienia. Ach, córko moja”, powtarzał mi, „gdyby Maryja wiedziała, jak bardzo Jej pokora spodobała się Panu, nie uważałaby się za niegodną hołdu anioła. «Jak to możliwe» — mówiła do siebie — «że anioł Boży nazywa mnie pełną łaski, skoro wiem, że nie zasługuję na żadną Bożą przychylność? Jak to możliwe» — rozważała Maryja — «że anioł z raju nazywa mnie błogosławioną między niewiastami, skoro spośród kobiet jestem najmniej znacząca, najlichsza i najbardziej wzgardzona? Jakaż to tajemnica kryje się pod osłoną tak wzniosłego pozdrowienia?…»

„Na pozdrowienie anioła Maryja nie odpowiedziała; wtedy Gabriel, aby ukoić Jej lęk, powtórzył: «Nie lękaj się, Maryjo, ty jedyna znalazłaś łaskę u Najwyższego. Od tej chwili poczniesz syna w swoim łonie, nadasz Mu imię Jezus, a wszyscy będą Go nazywać Synem Najwyższego: zostanie Mu dany tron Dawida, będzie królował na wieki, a Jego królestwu nie będzie końca». Tymi wzniosłymi słowami archanioł wyjaśnił Maryi całe swoje posłannictwo…

„Anioł wyjawił już Dziewicy tajemnicę wielkiego posłannictwa, oznajmiając, że miała stać się Matką Syna Najwyższego. Ona zaś, zwracając się do anioła, powiedziała: «Jakże się to stanie, skoro zachowuję nieskalaną czystość dziewiczą?» (Przepowiednia Izajasza zapowiadała już, że Chrystus miał narodzić się z Dziewicy)… Wiedz — powiedział mi wtedy mój anioł — „że Najświętsza Maryja Panna, dając przykład niespotykany nigdy wcześniej, już od najmłodszych lat poświęciła swój dziewiczy kwiat niebiańskiemu Oblubieńcowi dusz czystych i, choć nie podlegała zmysłowi buntowniczej pożądliwości, nie zaniedbywała jednak strzeżenia swoich lilii pośród cierni umartwienia”.

„Zastanów się”, mówił mi, „jak Najświętsza Maryja Panna milczała o wszystkim, co dotyczyło wielkiej tajemnicy; odezwała się i z troską zapytała dopiero wtedy, gdy usłyszała o swojej czystej i nieskalanej niewinności, i zwróciła się do anioła Bożego z gorącą prośbą… Czy zrozumiałaś już, córko, jak bardzo Maryja kochała tę piękną, anielską, niebiańską cnotę? A jak sądzisz, kto kochał ją bardziej: Jezus czy Maryja? Z pewnością Jezus, który nigdy nie wybrałby sobie matki, gdyby nie była czystą i nieskalaną Dziewicą”.

Anioł Gabriel odpowiedział: „Maryjo, Duch Święty zstąpi na Ciebie, a wzniosła moc Najwyższego osłoni Cię; dlatego to, co się z Ciebie narodzi, będzie święte i będzie prawdziwym Synem Bożym. Wiedz także, że Elżbieta, twoja krewna, poczęła syna w swojej starości, a ta, którą nazywano niepłodną, jest już w szóstym miesiącu, pamiętaj bowiem, że dla Boga nie ma nic niemożliwego”. Następnie anioł Gabriel zwrócił się do Najświętszej Maryi Panny tymi słowami: „Uspokój się i pociesz, błogosławiona Dziewico: Duch Boży zstąpi, aby uczynić płodnym Twoje nieskalane łono. Wszechmocna potęga Najwyższego dokona w Tobie nowego cudu, który zachowa Cię w stanie dziewiczym, a zarazem obdarzy radością macierzyństwa. Święty, którego poczniesz w swoim łonie, będzie Synem Bożym”. Tymi słowami archanioł Gabriel odsłaniał tajemnicę, wyjaśniał ją i uspokajał Maryję.

„Wszystko zostało już wyjaśnione, brakowało tylko ostatniego słowa Maryi, by Dziewica stała się Matką Boga. Słowo Boże, zrodzone przez Ojca w blasku świętych, nie miało mieć ojca na ziemi, tak jak nie miało matki w niebie. Maryja zaś, wybrana na Matkę Jednorodzonego Syna Boga Ojca, stawała się jedyną córką samego Ojca. Jako ta, która miała dostarczyć Słowu Bożemu ludzkie członki z własnego dziewiczego ciała, została wyniesiona do niewysłowionej godności Matki Syna Bożego. Maryja była tą, na którą miał zstąpić Duch Święty, aby osłonić Ją swoją wszechmocną mocą i uczynić Dziewiczą Matką Syna Bożego; dlatego została wyniesiona do wzniosłej godności Oblubienicy Ducha Świętego”.

„Wyjaśniwszy tajemnicę i w pełni uspokoiwszy Dziewicę, boski posłaniec zamilkł, z niecierpliwością oczekując Jej odpowiedzi, to jest zgody Maryi na wcielenie odwiecznego Słowa… A Ona odpowiada: «Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa». Wypowiedziane zostaje to wielkie słowo, Maryja jest Matką Syna Najwyższego. Na te słowa raduje się niebo, a cały świat doznaje pociechy. Anioł z czcią pokłonił się przed swoją Panią, po czym wzbił się w powietrze i powrócił do raju”.

Maryja, przyjmując najwyższą godność Matki Boga, pokornie ogłosiła się służebnicą Pana. Ta najgłębsza pokora, w której anioł Pański zastał Ją pogrążoną i jakby unicestwioną, nie opuściła Jej ani przy chwalebnym pozdrowieniu, ani przy jeszcze chwalebniejszej propozycji, by zostać Matką Słowa Bożego.

„Maryja wypowiedziała już cudowne fiat i w jednej chwili Duch Boży ukształtował w Jej łonie, z najczystszej substancji Jej dziewiczego ciała, delikatne i doskonałe ciałko, połączył je z ludzką duszą, a z ciałem i duszą złączyła się, w najściślejszym zjednoczeniu hipostatycznym, boska Osoba Słowa. O cudzie! Ten Bóg, którego nie może pomieścić bezkres niebios, zamknięty jest w łonie Maryi. Ten Bóg, który jednym palcem podtrzymuje ogromną machinę wszechświata, sam jest podtrzymywany przez czyste łono Dziewicy. Któż zdoła opisać, jak wielka pełnia radości zalała i rozpaliła duszę Maryi w tej szczęśliwej chwili, gdy stała się Matką Syna Bożego? Król królów, wielki Władca panujących, ustanowił swój tron w nieskalanym łonie Maryi. Nieskończona radość zalała Maryję, gdy utkwiła wzrok w nieskończonym świetle i mogła kontemplować tajemnicze blaski Bóstwa”.

„Przyjmując niezrównaną godność Matki Boga, Maryja przyjmowała zarazem szlachetne posłannictwo Matki rodzaju ludzkiego. Radujmy się: Maryja, udzielając aniołowi swej skromnej zgody, przyjęła was za swoje dzieci, stając się Matką wszystkich”.

512px-Kay_Kelly_of_Liverpool__Mother_Teresa_in_1980_cropped

Matka Teresa z Kalkuty o czystości i wierności

reiki-bufala

Reiki nie jest formą modlitwy