in

Zonja Varfëri (nga Lulet e vogla të Shën Klarës)

santa-chiara-pane
Imazhi nga marco aurelio nga Pixabay

Pak më vonë, Françesku e nxori edhe ndjekësen e tij nga manastiri i Shën Engjëllit dhe e dërgoi në kuvendin e mbyllur të San Damianos.

Në kishën thuajse të rrënuar të San Damianos, Kryqi i foli Françeskut, duke i thënë: «Françesk, shko dhe riparoje kishën time, që është e gjitha e rrënuar dhe po shembet.»

Djaloshi kishte besuar se urdhri kishte të bënte me muret materiale. Prandaj, i riparoi me gurë e llaç. Pastaj kuptoi se urdhri i Krishtit kishte të bënte me diçka tjetër dhe se Kisha ishte vetë trupi i Jezusit që po jepte shpirt në kryq.

Ai flaku çdo pasuri, hoqi dorë nga çdo ambicie dhe u bë vullnetarisht i përulur dhe i varfër. U martua — siç thoshte ai vetë — me Zonjën Varfëri.

San Damiano, edhe pasi u restaurua nga duart e papërvojta të Françeskut, mbeti një vend i varfër. Kisha i ngjante asaj të Shën Marisë së Engjëjve: e vogël, e errët, me qemer të mprehtë. Ndërtesat përreth mund të përshtateshin si kuvend për pak gra, e sidomos për gra të varfra.

Kështu, në San Damiano lindi Urdhri i Dytë françeskan, ai i grave, që u quajt «Gratë e Varfra».

«Gratë e Varfra», dhe kaq, pa asnjë emërtim tjetër.

«Gratë e Varfra», që jetonin me lëmoshë, hanin bukë të lypur dhe shumicën e ditëve agjëronin.

Françesku ishte martuar vullnetarisht me varfërinë. Klara deshi të ishte vetë varfëria, varfëria e personifikuar.

Në këtë kuptim, ajo u bashkua me Françeskun në varfërinë absolute, të dëshiruar, të pranuar dhe të ndjekur për dashurinë e Jezusit, Zotit të madh e të varfër, zotërisë dhe sundimtarit të gjithësisë.

Kisha e vjetër, e mbizotëruar nga Kryqi i madh, u zbukurua me tufa lulesh të egra.

Pas absidës ndodhej kori i «Grave të Varfra», i bërë me dërrasa të ashpra, madje as të rrafshuara. Mes gurëve të dyshemesë ishte ngulur një shtyllë, rreth së cilës rrotullohej pulti i thjeshtë i leximit, i ndriçuar nga një kandil me vaj.

Një dritare me hekura hapej drejt kishës dhe, përmes shufrave të hekurta, si të burgosura, Gratë e Varfra merrnin Kungimin.

Nga një klaustër i vogël, i mbështetur mbi shtylla pa kapitele, kalohej në sallën e ngrënies, të ulët e të errët. Përreth ishin vendosur tavolina të papërpunuara, pa mbulesa. Atje, duke falënderuar Zotin, «Gratë e Varfra» hanin atë që merrnin si lëmoshë.

Klara parapëlqente copëzat e bukës.

Një bukë e tërë i dukej pasuri tepër e madhe. Jetonte me mbetjet dhe kërkonte copëzat e hedhura. Por një bukë e tërë ishte dhuratë e plotë.

Një dhomë e vetme e përbashkët e fjetjes, në katin e sipërm, strehonte «Gratë e Varfra». Ishte një dhomë e madhe, e zhveshur dhe e ftohtë, nën trarët e çatisë. Për shtrat, një tufë shkarpash. Për jastëk, një trung i vogël druri. Çarçafë prej kërpi të ashpër dhe mbulesa të arnuara me copa pëlhure.

Këmbëzbathur në çdo stinë; rroba të trasha, të lidhura me litar; kokë e rruar, e mbuluar me një pëlhurë të bardhë dhe një të zezë.

Nën rrobat e saj, Klara mbante një cilic prej lëkure derri, me qimet nga ana e mishit. «Gra të Varfra», më të varfra se ato nuk mund të kishte. Në San Damiano, Klara kërkonte të kishte epërsinë në varfëri. Në botë nuk duhej të kishte grua më të varfër se ajo.

Asgjë nuk ishte e saj; çdo gjë ishte e marrë hua; çdo dhuratë jepej vullnetarisht.

Varfëri e zgjedhur vullnetarisht, jo vetëm e pranuar, por e dëshiruar si privilegji më i çmuar. Varfëri e gëzueshme, e kënaqur me veten; varfëri gazmore, e hareshme, as e neveritshme, as e dhimbshme.

Varfëri pa gjemba, por që lulëzonte si trëndafili: buzëqeshte, gëzohej nën diellin e hirit.

Nga San Damiano nuk ngrihej asnjë ankesë, asnjë psherëtimë. Varfëria në atë kasolle nuk shkaktonte dhembje, mungesa në atë tryezë nuk i ligështonte, parehatia në ata shtretër nuk i mundonte. Klara dëshironte të ishte vetë varfëria. Prandaj, sa më e varfër bëhej, aq më e kënaqur ishte me veten; sa më e varfër ndihej, aq më e gëzuar ishte për gjendjen e saj.

nga Lulet e Shën Klarës

përkthyer nga Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

reiki-bufala

Reiki nuk është një formë lutjeje.

San-Francesco-e-il-lupo

Tundimi për t’u ndier i padenjë (Shën Françesku i Asizit)