in

Pengu i Parajsës (nga Fioreti i Shën Klarës)

512px-ICONA_SANTA_CHIARA_CLARISSE
Clarisse itineranti, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons

Santa Maria degli Angeli quhej kështu, sepse thuhej se katër shtegtarë kishin dëgjuar aty këngët e Engjëjve.
Ndodhej brenda një pylli, në rrëzë të Asizit, dhe ishte një kishëz e vogël, vendtakim i shokëve të parë të Françeskut.
I gjithë vendi, pylli dhe kishëza, përbënte një copëz të vogël toke, në pronësi të abatit benediktin të Subazios. Prandaj quhej Porziuncola, në krahasim me tokat e mëdha që i përkisnin Abacisë, të cilat murgjit benediktinë i kishin rimbjellë me pyje dhe i kishin bonifikuar.

Françesku e kishte restauruar me duart e veta kishëzën e rrënuar dhe, së bashku me shokët, kishte ndërtuar rreth saj disa kasolle me degë, nën hijen e pyllit. Çdo vit u paguante benediktinëve qiranë me një shportë të vogël peshqish, të zënë në përroin e afërt të Teshios.

Gjatë ditës, kur Françesku dhe shokët e tij shkonin për të predikuar dhe për të punuar, Santa Maria degli Angeli mbetej e shkretë. Natën ndriçohej me degë pishe të ndezura dhe kumbonte nga lavdet drejtuar Marisë. Dhe edhe më e ndriçuar ishte nata e asaj të diele, kur Klara, e shoqëruar nga Pacifica di Guelfuccio, zbriti nga Asizi drejt Porziuncolës.

Në kufirin e pyllit i prisnin Filippo dhe Bernardo, me pishtarë të ndezur. Të veshura ende me rrobat e festës, vajzat, të paraprira nga dy fretër të heshtur, u futën në pyllin e dendur.
Ferrat u kapeshin fundeve të gjata që zvarriteshin pas tyre dhe dukej sikur duar të padukshme përpiqeshin t’ua pengonin rrugën përmes pyllit.

Ndonjë zog nate, i trembur nga pishtarët, prekte lehtë vellon e çrregulluar mbi ballin e dy të arratisurave.
Në derën e kishëzës, Françesku, me fytyrën e gërryer nga hija, me sytë e djegur nga vigjilja dhe tymi i rrëshirës, vështroi Klarën, e cila u gjunjëzua para tij.

Pas tij grumbulloheshin burra të tjerë me kapuçë dhe mjekra.
Një të huaji do t’i ishte dukur një skenë banditësh. Ai do të kishte besuar se dy vajzat kishin rënë në strofkën e grabitqarëve. Në të vërtetë, duar që në pamje të parë dukeshin grabitqare ia hoqën Klarës stolitë dhe zbukurimet e çmuara. Aty e zhveshën nga mbulesa prej brokateli. I hoqën këpucët prej sateni. E veshën me një fund të trashë. Ia lidhën belin me një litar dhe një kapistër.

Kështu e lidhur dhe zbathur, ajo u çua në kishëzën e ulët me harqe të mprehta. Tufa me gjineshtra të çelura zbukuronin Santa Maria degli Angeli, por gjithë ai ar i pyllit errësohej nga drita e kuqërremtë e pishtarëve dhe nga tymi që nxirrte rrëshira e ndezur.

E çuan në gjunjë te këmbët e altarit, si një e dënuar në prag të ekzekutimit.
Françesku nxori një teh. E afroi te qafa e hollë e Klarës. Preu me vendosmëri.
Gërshetat e vajzës, më të arta se gjineshtrat, ranë mbi shkallën e altarit. Françesku hodhi mbi kokën e rruar një pëlhurë të zezë prej materiali të ashpër.

Dhe ndërsa kryhej shëmtimi i një bukurie kaq tokësore, burrat me kokat e ashpra, me zhgunet e vrazhda dhe me zërat e sertë këndonin fort shërbesën e të vdekurve për vajzën e rrëmbyer nga bota dhe marrë peng nga Parajsa.

nga Fioreti i Shën Klarës

Përktheu Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

Dëshmi të viktimave të martesës së detyruar

religion-3450127_1280

Kush është Jezusi për mua? (Nënë Tereza e Kalkutës)