
Вось прыклад, які крыху перадасць маю думку. Дапусцім, што сын умелага лекара сустракае на сваім шляху камень, які прымушае яго ўпасці, і што пры гэтым падзенні ён ламае сабе канечнасць. Адразу ж яго бацька прыходзіць да яго, з любоўю падымае яго, лечыць яго раны, выкарыстоўваючы для гэтага ўсе сродкі свайго мастацтва, і неўзабаве яго сын, цалкам вылечаны, выказвае яму сваю ўдзячнасць. Без сумневу, гэтае дзіця мае поўнае права любіць свайго бацьку!
Але я зраблю яшчэ адно дапушчэнне. Бацька, даведаўшыся, што на дарозе яго сына знаходзіцца камень, спяшаецца пайсці перад ім і прыбірае яго (так, што ніхто гэтага не бачыць). Безумоўна, гэты сын, аб’ект яго прадбачлівай пяшчоты, не ведаючы, ад якога няшчасця яго выратаваў бацька, не выкажа яму сваёй удзячнасці і будзе любіць яго менш, чым калі б ён быў вылечаны ім… але калі ён даведаецца пра небяспеку, якой толькі што пазбегнуў, ці не будзе ён любіць яго яшчэ больш?
Дык вось, я — гэтае дзіця, аб’ект прадбачлівай любові Айца, які паслаў не сваё Слова, каб выкупіць праведнікаў, а грэшнікаў. Ён хоча, каб я любіла Яго, бо Ён дараваў мне не шмат, а ўсё. Ён не чакаў, пакуль я буду моцна любіць Яго, як Святая Марыя Магдалена, але хацеў, каб я ведала, як Ён любіў мяне любов’ю невымоўнай прадбачлівасці, каб цяпер я любіла Яго да шаленства!…
Я чула, што не сустракалася чыстай душы, якая любіла б больш, чым душа, якая каецца. Ах! Як бы я хацела абвергнуць гэтыя словы!
Святая Тэрэза Ліз’ё, Рукапіс А, 38v°–39r°.
Пераклад зроблены сябрамі Лазара
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

