
صبح روز ۲۵ مارس، فرشتهٔ نگهبان به او میگوید (به قدیسه جما گالگانی):
نمیدانستم چه فکر کنم؛ از شنیدن آن سخنان شگفتزده شدم. افزود: «دخترم، من نگهبان تو هستم که از سوی خدا فرستاده شدهام؛ آمدهام تا رازی را برایت آشکار کنم که از همهٔ رازهای دیگر بزرگتر است».
شگفتیام بیشتر شد و هنوز چیزی نمیفهمیدم… فرشتهام متوجه شد و گفت: «یادت هست دوازده روز پیش چه وعدهای به تو دادم؟» اندیشیدم و زود به یاد آوردم. «بدان ای دخترم که با تو از مریم مقدس سخن خواهم گفت، از دوشیزهای که در نظر جهان چنین فروتن، اما در برابر خدا دارای عظمتی بیکران بود؛ از زیباترین و مقدسترینِ همهٔ آفریدگان؛ از دختر محبوب حضرت اعلی، از آنکه برای مقام بیهمتای مادر خدا برگزیده شده بود»
… شب از نیمه گذشته بود و مریم مقدس در اتاق خود تنها به سر میبرد: دعا میکرد و سراسر در خدا مستغرق بود. ناگهان نوری عظیم آن اتاق محقر را فراگرفت و فرشتهٔ مقرب، در هیئت انسان و در میان انبوهی بیشمار از فرشتگان، با احترام و در عین حال با شکوه به مریم نزدیک شد. در برابر او چون بانویی بلندمرتبه سر فرود آورد، همچون آورندهٔ خبری شادمانه به او لبخند زد و با کلماتی شیرین چنین گفت: «سلام بر تو ای مریم، خداوند با توست. تو در میان همهٔ زنان مبارک هستی». چه سلامی زیبا، بزرگ و باشکوه؛ سلامی که هرگز بر زمین شنیده نشده بود و هرگز نیز شنیده نخواهد شد!
… «فرشتهٔ آسمانی همین که این سخنان را بر زبان آورد، خاموش شد؛ گویی منتظر اشارهٔ او بود تا پیام الهی خویش را شرح دهد. اما مریم چون آن سلام شگفتانگیز را شنید، پریشان شد؛ خاموش ماند و به اندیشه فرو رفت. ولی شاید گمان کنی، ای دخترم، که فرشتگان بهشت هرگز نزد مریم فرود نیامده بودند؟ او هر لحظه از دیدار آنان و گفتوگوهای شیرینشان بهرهمند میشد… او در پی آن نبود که معنای رازآلود این سخن را در ذهن خود بکاود، بلکه پریشان شد، زیرا خود را شایستهٔ سلام فرشته نمیدانست. آه، دخترم،» بار دیگر به من گفت، «اگر مریم میدانست که فروتنیاش تا چه اندازه در نظر خداوند پسندیده است، خود را شایستهٔ تکریم فرشته میدانست. با خود میگفت: «چگونه است که فرشتهای از جانب خدا مرا سرشار از فیض میخواند، حال آنکه خود را سزاوار هیچ لطف الهی نمیدانم؟ چگونه است که فرشتهای از بهشت مرا در میان زنان مبارک میخواند، حال آنکه در میان زنان، بیفایدهترین، فرومایهترین و حقیرترینم؟ چه رازی در پس پردهٔ چنین سلام بلندمرتبهای نهفته است؟…»
«مریم در پاسخ به سلام فرشته هیچ نگفت؛ پس جبرئیل برای رفع بیم او چنین گفت: «ای مریم، مترس؛ تو تنها کسی هستی که در پیشگاه حضرت اعلی فیض یافتهای. از این پس در زهدان خود به پسری باردار خواهی شد و نامش را عیسی خواهی نهاد؛ همگان او را پسر حضرت اعلی خواهند خواند. تخت داوود به او داده خواهد شد، تا ابد فرمانروایی خواهد کرد و پادشاهیاش هرگز پایان نخواهد یافت». فرشتهٔ مقرب با این سخنان بلند، پیام خود را به تمامی برای مریم شرح داد…
«فرشته اکنون راز مأموریت بزرگ را بر دوشیزه آشکار کرده بود؛ یعنی اینکه او قرار بود مادر پسر حضرت اعلی شود. اما او رو به فرشته کرد و چنین گفت: «چگونه ممکن است این امر رخ دهد، حال آنکه پاکی باکرگیام را دستنخورده نگاه داشتهام؟» (زیرا پیشتر در پیشگویی اشعیا گفته شده بود که مسیح باید از مادری باکره زاده شود)… بدان، اینجا فرشتهام به من گفت: «مریم مقدس، با نمونهای بیمانند، از همان سالهای خردسالی، گل باکرگی خویش را به همسر آسمانی جانهای پاک تقدیم کرده بود و با آنکه گرفتار میل سرکش شهوانی نبود، از نگاهبانی سوسنهای خویش در میان خارهای ریاضت غافل نمانده بود».
«بیندیش،» به من میگفت، «که مریم مقدس دربارهٔ همهٔ آنچه به راز بزرگ مربوط میشد خاموش ماند و تنها هنگامی سخن گفت و شتابان پیگیر شد که سخن از پاکی دستنخورده و بیآلایش او به میان آمد؛ و با درخواستی مشتاقانه رو به آن فرشتهٔ خدا کرد… آیا هنوز فهمیدهای، ای دخترم، که مریم چه اندازه این فضیلت زیبا، فرشتهگون و آسمانی را دوست میداشت؟ اما به گمان تو چه کسی آن را بیشتر دوست میداشت؟ عیسی یا مریم؟ بیتردید عیسی؛ زیرا هرگز مادری برنمیگزید، مگر آنکه باکرهای پاک و بیآلایش باشد.
فرشته جبرئیل پاسخ داد: «ای مریم، روحالقدس بر تو فرود خواهد آمد و نیروی متعالی حضرت اعلی بر تو سایه خواهد افکند؛ ازاینرو آنکه از تو زاده شود، مقدس و پسر حقیقی خدا خواهد بود. همچنین در این هنگام به تو خبر میدهم که خویشاوندت الیزابت، در سالخوردگی به پسری باردار شده و اکنون در ماه ششم بارداری است؛ همان که نازا خوانده میشد، زیرا به یاد داشته باش که نزد خدا هیچ چیز ناممکن نیست». فرشته جبرئیل این سخنان را خطاب به مریم مقدس ادامه داد: «ای دوشیزهٔ مبارک، آسودهخاطر باش و تسلی یاب: این روح الهی است که برای بارور ساختن زهدان پاک تو فرود خواهد آمد. قدرت قادر مطلق حضرت اعلی در تو معجزهای نو پدید خواهد آورد که در همان حال که حرمت باکرگیات را حفظ میکند، شادی مادری را نیز به تو خواهد بخشید. آن کودک مقدسی که در زهدان خود خواهی داشت، جز پسر خدا نخواهد بود». فرشتهٔ مقرب جبرئیل با این سخنان راز را آشکار کرد، معما را گشود و مریم را اطمینان بخشید.
«همهچیز اکنون روشن شده بود و جز آخرین سخن مریم چیزی باقی نمانده بود تا آن دوشیزه مادر خدا شود. کلمهٔ الهی که از پدر، در درخشش قدیسان، زاده شده بود، نباید در زمین پدری میداشت، همانگونه که در آسمان مادری نداشت. و مریم، چون به مادری یگانهپسر پدر الهی برگزیده شده بود، دختر یگانهٔ همان پدر میشد. چون قرار بود از جوهر باکرهٔ خویش اندام انسانی را برای کلمهٔ الهی فراهم آورد، به مقام وصفناپذیر مادر پسر خدا رفعت یافت. و چون مریم کسی بود که روحالقدس بر او فرود میآمد و با قدرت بیهمتای خود بر او سایه میافکند تا مادر باکرهٔ پسر خدا شود، ازاینرو به افتخار بلندمرتبهٔ همسری روحالقدس مفتخر میشد.
«راز آشکار شده و دوشیزه کاملاً اطمینان یافته بود. پیامآور الهی خاموش ماند و مشتاقانه در انتظار پاسخ او بود؛ یعنی رضایت مریم به تجسد کلمهٔ جاودان… و او پاسخ داد: «اینک کنیز خداوندم؛ با من بر طبق کلام تو بشود». آن کلام بزرگ بر زبان رانده شد و مریم مادر پسر حضرت اعلی شد. با شنیدن این سخن، آسمان به وجد آمد و سراسر جهان تسلی یافت. فرشته با احترام در برابر بانوی خویش به سجده افتاد، سپس پرواز کرد و به بهشت بازگشت.
مریم، هنگامی که مقام بلندمرتبهٔ مادری خدا را پذیرفت، با فروتنی خود را کنیز خداوند خواند. آن فروتنی عمیقی که فرشتهٔ خدا او را در حالتی از خضوع و گویی خود را هیچ میانگاشت در آن یافت، نه با سلام پرجلال و نه با پیشنهاد پرجلالترِ مادر شدنِ کلمهٔ الهی از میان رفت.
«مریم آنگاه آن «بشود» شگفتانگیز را بر زبان آورده بود و در همان لحظه، روح الهی در زهدان او، از جوهر پاکترین باکرگیاش، پیکری کوچک، لطیف و کامل آفرید؛ سپس روحی انسانی به آن پیوست و شخص الهی کلمه با اتحادی بسیار استوار و اقنومی، به آن روح و پیکر متحد شد. ای معجزه! آن خدایی که پهنهٔ آسمانها گنجایش او را ندارد، در زهدان مریم جای گرفته است. آن خدایی که با انگشتی دستگاه عظیم جهان را نگاه میدارد، در زهدان پاک باکرهای نگه داشته میشود. پس چه کسی میتواند آن شادی سرشاری را وصف کند که در آن لحظهٔ فرخنده، هنگامی که مریم مادر پسر خدا شد، جانش را لبریز و شعلهور ساخت؟ شاه شاهان و فرمانروای بزرگ فرمانروایان، تخت خویش را در زهدان بیآلایش مریم برپا کرده است. هنگامی که مریم در نور بیکران خیره شد و توانست شکوههای رازآمیز الوهیت را بنگرد، شادی بیکرانی سراسر وجودش را فراگرفت.
«مریم با پذیرفتن مقام بیهمتای مادری خدا، در همان حال رسالت پرمهر مادری نوع بشر را نیز پذیرفت. شادمان باشیم: مریم با رضایت فروتنانهاش به فرشته، شما را به فرزندی پذیرفت و مادر همگان شد».

