
Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі так называлася таму, што, як казалі, чатыры паломнікі чулі там спевы Анёлаў.
Яна стаяла ў лесе, ля падножжа Асізі, і была маленькай цэркаўкай, месцам сустрэчы першых паплечнікаў Францішка.
Увесь гэты комплекс, лес і цэркаўка, утвараў невялікі ўчастак зямлі, які належаў бенедыктынскаму абату з Субазіё. Таму ён называўся Порцыюнкула, у параўнанні з вялікімі землямі, якія належалі абацтву і якія бенедыктынскія манахі залесілі і асушылі.
Францішак уласнымі рукамі аднавіў занядбаную цэркаўку і разам з паплечнікамі пабудаваў вакол яе некалькі буданоў з галін, у цені лесу. Кожны год ён плаціў бенедыктынцам арэндную плату, кошык рыбы, вылаўленай у суседнім ручаі Тэшыё.
Удзень, калі Францішак і яго паплечнікі сыходзілі прапаведаваць і працаваць, Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі заставалася пустой. Уначы яе асвятлялі запаленымі галінкамі хвоі, і яна напаўнялася хваламі Марыі. А яшчэ ярчэй была асветлена тая нядзельная ноч, калі Клара ў суправаджэнні Пацыфікі ды Гельфуча спусцілася з Асізі да Порцыюнкулы.
На ўскрайку лесу іх чакалі Філіпа і Бернарда з запаленымі паходнямі. Яшчэ апранутыя ў святочнае адзенне, дзяўчаты, якіх маўкліва суправаджалі два браты, увайшлі ў гушчар.
Цярні чапляліся за доўгія сукенкі са шлейфамі, і здавалася, што нябачныя рукі спрабавалі перашкодзіць ім прайсці праз лес.
Нейкая начная птушка, спалоханая паходнямі, закранала крылом растрапаны вэлюм на ілбе дзвюх уцякачак.
На дзвярах цэркаўкі Францішак, з тварам, змарнелым ад ценю, з вачыма, спаленымі бяссоннем і дымам смалы, глядзеў на Клару, якая станавілася перад ім на калені.
За яго спінай тоўпіліся іншыя мужчыны ў капюшонах і з барадамі.
Для старонняга гэтая сцэна здалася б разбойніцкай. Ён падумаў бы, што дзве дзяўчыны трапілі ў логава драпежнікаў. І сапраўды, рукі, на першы погляд драпежныя, знялі з Клары каштоўнасці і дарагія ўпрыгожанні. Там з яе знялі верхнюю вопратку з парчы. Знялі з яе атласныя туфлікі. Апранулі яе ў грубую спадніцу. Перавязалі ёй стан вяроўкай і пятлёй.
Так звязаную і басанож яе ўвялі ў нізкую стральчатую цэркаўку. Пучкі квітнеючага жаўтазелю ўпрыгожвалі Санта-Марыю-дэльі-Анджэлі, але ўсё гэтае лясное золата змрочвалася чырванаватым святлом паходняў і дымам, які ішоў ад палаючай смалы.
Яе падвялі да падножжа алтара і паставілі на калені, як асуджаную на смерць.
Францішак выняў лязо. Паднёс яго да тонкай шыі Клары. Рэзка адсек.
Косы дзяўчыны, больш залатыя за кветкі жаўтазелю, упалі на прыступку алтара. Францішак накінуў на спустошаную галаву грубае чорнае палатно.
І пакуль здзяйснялася гэтае знявечанне такой свецкай прыгажосці, мужчыны з касматымі галовамі, у грубых манаскіх вопратках і з хрыплымі галасамі гучна спявалі Офіс за памерлых за дзяўчыну, адабраную ў свет і ўзятаю ў закладніцы Раю.
з «Кветачак святой Клары»
Пераклад падрыхтаваў Гурт сяброў Лазара
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

