Nga 19 korriku deri më 3 shtator 1900
E enjte, 19 korrik 1900
I shfaqet Jezusi, i cili i vendos mbi kokë kurorën me gjemba.
Më në fund sonte, pas 6 ditësh vuajtjeje për shkak të largësisë së Jezusit, u mblodha pak në lutje. U vura të lutesha, siç e kam zakon çdo të Enjte; do të doja të qëndroja në gjunjë, por bindja kërkonte që të rrija në shtrat, dhe kështu bëra; fillova të mendoja për Kryqëzimin e Jezusit. Në fillim nuk ndieja asgjë; pas disa minutash ndjeva pak përqendrim shpirtëror: Jezusi ishte pranë. Gjatë këtij përqendrimi më ndodhi si herë të tjera: më iku mendja dhe e gjeta veten me Jezusin, i cili po vuante dhimbje të tmerrshme.
Si të bëja, ta shihja Jezusin duke vuajtur dhe të mos e ndihmoja? Atëherë ndjeva brenda vetes një dëshirë të madhe për të vuajtur dhe i kërkova Jezusit të ma bënte këtë hir. Ai ma plotësoi menjëherë dhe bëri siç kishte bërë edhe herë të tjera: m’u afrua, hoqi nga koka e tij kurorën me gjemba dhe e vendosi mbi kokën time, pastaj më la të rrija ashtu.
Pastaj, duke parë se unë e shikoja në heshtje, e kuptoi menjëherë një mendim që më erdhi në atë çast; mendova: Ndoshta Jezusi nuk më do më, sepse Jezusi zakonisht, kur do të më bëjë të njoh se më do, ma shtyp mirë e mirë atë kurorë mbi kokë, ose në anët e kokës. Jezusi e kuptoi dhe me duart e veta ma shtypi mbi tëmtha. Janë çaste të dhimbshme, por çaste të lumtura. Dhe kështu qëndrova një orë duke vuajtur me Jezusin. Do të doja të qëndroja aty gjithë natën, por, meqë Jezusi e do aq shumë bindjen, Ai vetë iu nënshtrua bindjes ndaj Rrëfyesit dhe pas një ore më la: dua të them se Ai nuk u shfaq më para meje, por ndodhi një gjë që nuk kishte ndodhur kurrë. Jezusi zakonisht, sa herë që më vendos mbi kokë kurorën e tij, kur largohet, ma heq dhe e vendos përsëri mbi kokën e vet; dje, përkundrazi, ma la deri rreth orës 4.
Për të thënë të vërtetën, vuajta pak, por gjithsesi më ndodhi të ankohem vetëm një herë. Jezusi do të më falë nëse ndonjëherë më del ndonjë ankesë, sepse është krejt e pavullnetshme. Pastaj vuaja shumë në çdo lëvizje që bëja: gjë që më pas ishte e gjitha fantazi e imja.
20 korrik, e premte
Jezusi i heq kurorën me gjemba dhe qëndron me dashamirësi me të, duke i thënë se e do aq shumë, sepse i ngjan Atij dhe se me kalimin e kohës do ta bënte shenjtore.
Dje pastaj, rreth orës 4, më erdhi një dëshirë të bashkohesha edhe pak me Jezusin; u përpoqa dhe u bashkova menjëherë me Të. Për të thënë të vërtetën, ndieja shumë neveri, sepse ndihesha e lodhur dhe pa fuqi; e gjeta përsëri veten përpara Jezusit. Ai u vu pranë meje, por nuk ishte më i trishtuar si gjatë natës, ishte më i gëzuar; më përkëdheli pak, pastaj, shumë i gëzuar, ma hoqi kurorën nga koka (vuajta pak edhe atëherë, por më pak) dhe e vendosi përsëri mbi kokën e vet, dhe nuk ndjeva më asnjë dhimbje; përkundrazi, menjëherë mora përsëri fuqi dhe atëherë ndihesha më mirë se më parë, para se të vuaja.
Pastaj Jezusi më pyeti për disa gjëra; edhe unë i thashë të mos më dërgonte të rrëfehesha te atë Vallini, sepse nuk shkoj me dëshirë; Jezusi atëherë u bë serioz dhe pak i zemëruar dhe më tha që, sapo të kisha nevojë, të shkoja. Ia premtova dhe shkoj me dëshirë.
Kisha gjithmonë shumë gjëra për t’i thënë Jezusit dhe ndieja se Ai pak nga pak po më mungonte; atëherë më premtoi se më vonë, gjatë lutjeve të mbrëmjes, do të kthehej; por atëherë ishte edhe më i gëzuar: ma hapi zemrën e tij dhe pashë të shkruara dy fjalë që nuk i kuptoja. I kërkova t’i dija; Jezusi m’u përgjigj: «Unë të dua shumë, sepse më ngjan shumë». «Në çfarë, o Jezus, — i thashë — kur e shoh veten kaq të ndryshme prej Teje?». «Në të qenit e përulur», m’u përgjigj.
Atëherë kuptova mirë çdo gjë, më erdhi ndër mend jeta ime e kaluar. Një ves i madh ka qenë gjithmonë pasioni im, krenaria. Kur isha e vogël, në çdo vend ku shkoja, nga të gjithë dëgjohej të thuhej se isha shumë krenare. Por Jezusi, çfarë mjetesh ka përdorur për të më përulur, sidomos gjatë këtij viti! Më në fund e kuptova se kush jam në të vërtetë. Qoftë gjithmonë i lavdëruar Jezusi.
Pastaj Perëndia im më shtoi se me kalimin e kohës do të më bënte shenjtore (këtu nuk them asgjë, sepse është e pamundur që të ndodhë me mua ajo që tha Ai).
Më dha disa porosi për t’ia përcjellë Rrëfyesit dhe më bekoi. Kuptova, si gjithmonë, se po largohej për disa ditë. Por sa i mirë është Jezusi! Sapo largohet Ai, më lë Engjëllin e Kujdestarit, i cili me dashurinë, vigjilencën dhe durimin e tij të vazhdueshëm më ndihmon.
O Jezus, të kam premtuar se gjithmonë do të bindem dhe përsëri e pohoj. Le të jetë e gjitha fantazia ime, le të jetë edhe vepër e djallit, sidoqoftë unë dua të bindem.
21 korrik, e shtunë
Maria e Shenjtë, Virgjëra e Dhimbshme, e bën të pushojë mbi kraharorin e saj. Ajo rrihet nga djalli dhe ndihmohet nga Engjëlli i Kujdestarit.
Sot, e shtunë, 21 korrik, besoja vërtet se nuk do të mund të përqendrohesha në asnjë mënyrë. Por sapo munda të isha vetëm, u përpoqa të thosha kurorën e Dhimbjeve; nuk e di në cilën pikë ndjeva se më merrej mendja. Nëna ime shumë e dashur, Maria e Shenjtë e Dhimbshme, deshi të më bënte një vizitë (nuk e kujtoja, megjithatë, se ishte e shtunë, dhe të shtunën ajo zakonisht shfaqet).
Ishte gjithashtu e pikëlluar; nuk e di, por më dukej se po qante. E thirra disa herë me emrin e ëmbël nënë; nuk më përgjigjej, por kur dëgjonte të thuhej nënë, buzëqeshte; ia përsërita disa herë, deri sa munda, dhe Ajo gjithmonë buzëqeshte. Më në fund më tha: «Gemma, a dëshiron të vish të pushosh pak mbi kraharorin tim?». Bëra sikur do të ngrihesha, të gjunjëzohesha dhe të afrohesha tek Ajo; edhe Ajo u ngrit, më puthi në ballë dhe u zhduk nga unë.
Jam përsëri vetëm, por e sigurt se Nëna ime më do ende, por se është shumë e fyer. Pas të gjitha këtyre gjërave, ndihem, po, gjithmonë e pikëlluar, por shumë më e dorëzuar.
Sonte, siç i kisha premtuar Jezusit, shkova te P. Vallini për t’u rrëfyer. Por, sapo dola nga rrëfyestari, menjëherë u ndjeva e trazuar dhe e shqetësuar: ishte shenjë se djalli ishte pranë.
Fatkeqësisht, vërtet ishte pranë! E kuptova mirë më vonë, kur fillova të bëja lutjet e mia. Siç thashë, si përbrenda ashtu edhe përjashta isha e tëra në stuhi; do të preferoja të hyja në shtrat dhe të flija në vend që të lutesha; por jo, desha të provoja. Fillova të thosha tri lutje thirrëse, të cilat zakonisht i them çdo mbrëmje Zemrës së Shenjtë të Marisë; sapo u vura në gjunjë, armiku, i cili prej disa orësh kishte qëndruar i fshehur, u shfaq në trajtën e një burri shumë të vogël; por aq i shëmtuar, sa u pushtova e tëra nga frika.
Mendja ime ishte e tëra e drejtuar nga Jezusi dhe nuk merresha aspak me të; vazhdoja të lutesha, por papritur filloi të më godiste në shpatulla dhe edhe më poshtë: më dha shumë goditje. Duhet të kem qëndruar rreth gjysmë ore në atë stuhi; megjithatë e kuptova mirë se gjëja që atij i pëlqen më pak është përqendrimi shpirtëror, të cilin Jezusi shpesh më bën ta përjetoj. I lutesha Jezusit, por ç’të bëja! Ndërkohë afrohej ora kur duhej të bindesha, domethënë të shkoja në shtrat; të shkoja në atë gjendje më vinte keq: ende nuk kisha bërë shqyrtimin e ndërgjegjes. Iu luta Engjëllit tim të Kujdestarit dhe ai më ndihmoi vërtet, në një mënyrë, duhet të them, krejt të çuditshme.
Sapo m’u shfaq, iu luta shumë që të mos më linte vetëm. Më pyeti se çfarë kisha; i tregova djallin, i cili ishte larguar shumë, por më kërcënonte ende. Iu luta të qëndronte me mua gjithë natën dhe Ai më thoshte: «Por unë kam gjumë». «Jo — i përsërisja — engjëjt e Jezusit nuk flenë». «Por megjithatë — vazhdonte — duhet të pushoj» (por vura re se po bënte shaka); «ku do të më vendosësh?». Unë doja t’i thosha të shtrihej në shtrat, ndërsa unë të qëndroja aty duke u lutur; por atëherë do të kisha mosbindur. I thashë të qëndronte pranë meje; ma premtoi.
Shkova në shtrat; pastaj m’u duk se Ai hapi krahët e tij dhe erdhi mbi kokën time. Më zuri gjumi dhe këtë mëngjes ishte përsëri në vendin e tij të zakonshëm të mbrëmjes së djeshme. E lashë aty; kur u ktheva nga Mesha, nuk ishte më aty.
22 korrik, e diel
Rrihet përsëri nga djalli. Për disa të meta të kryera, Engjëlli e qorton ashpër.
Mora Kungimin e Shenjtë, por Jezusi nuk më bëri të ndieja asgjë, asgjë; tani, megjithatë, ndihem shumë e qetë.
Sot pastaj, kur besoja se isha krejtësisht e lirë nga ajo bishë e shëmtuar, përkundrazi, më goditi shumë. Kisha shkuar pikërisht me qëllimin për të fjetur, por ndodhi krejt e kundërta: filloi me disa goditje, saqë kisha frikë se do të më vriste. Ishte në trajtën e një qeni të madh, krejt të zi, dhe më vendoste këmbët mbi shpatullat e mia; por më bëri shumë keq, sepse më bëri të ndieja të gjitha kockat. Ndonjëherë madje besoj se m’i thyen; përkundrazi, një herë, kohë më parë, kur po merrja ujë të shenjtë, më dha një goditje aq të fortë në krah, sa rashë përtokë nga dhimbja e madhe, dhe atëherë ma nxori kockën nga vendi; por ajo u kthye shpejt në vend, sepse e preku Jezusi dhe gjithçka u rregullua.
Pas pak kohe m’u kujtua se në qafë kisha drurin e Kryqit të Shenjtë; me të munda të bëja shenjën e kryqit dhe menjëherë u qetësova. Menjëherë fillova të falënderoja Jezusin, i cili m’u shfaq, por vetëm për pak: më dha përsëri forcë për të vuajtur dhe për të luftuar dhe më la. Që atëherë nuk kam mundur më të përqendrohem; qoftë i bekuar Perëndia në çdo mënyrë.
Gjatë ditës, dje, megjithatë duhet të them disa porosi që m’i dha Engjëlli im i Shenjtë. E para ishte në kohën e drekës; m’u afrua. Duhet të them gjithashtu se në atë çast më kishte ardhur një mendim jo fort i pastër për veten time. Ai, siç duket, e kuptoi dhe më tha: «Bijë, a dëshiron vërtet që të iki dhe të mos më shohësh më?». U turpërova dhe u ktheva në vete. Këto fjalë i shqiptoi shumë fort dhe nuk e di nëse mund t’i kenë dëgjuar edhe të tjerët.
Një herë tjetër ishte dje gjatë ditës, ndërsa isha në kishë; m’u afrua edhe atëherë dhe më tha: «Madhështia e Jezusit dhe vendi ku ndodhesh ti meritojnë një mënyrë tjetër të vepruari». Në atë çast kisha ngritur sytë për të parë dy vajza të vogla se si ishin veshur.
E fundit, sonte: isha në shtrat në një mënyrë jo fort të përshtatshme; më qortoi duke më thënë se, në vend që të përparoj në mësimet e tij, bëhem gjithnjë e më e keqe dhe vazhdimisht ngadalësohem në të mirë.
Të gjitha këto gjëra pastaj i përjetoj gjithmonë zgjuar kur më ndodhin.
Sipas asaj që më duket, në vend që të jem e mirë dhe të përgatitem për vizitën e Marisë së Shenjtë të Dhimbshme me Konfratel Gabrielin, sado që të bëj, nuk do t’ia dal.
23 korrik, e hënë
Jezusi i jep forcë për ta mposhtur djallin dhe për të bërë shaka me të. Shfaqja e Shën Gabrielit.
Sot Jezusi më tregoi përsëri se vazhdon gjithmonë të më dojë, jo në mënyrën e mëparshme, duke u bashkuar me Të ose duke u përqendruar, por në një mënyrë tjetër. Shkova në shtrat, më zuri gjumi dhe, ndërsa po flija mirë, pas rreth një çerek ore (sepse gjumet e mi janë gjithmonë të shkurtër), pashë në fund të shtratit, por në dysheme, njeriun e vogël të zakonshëm, krejt të zi, shumë të vogël. E kuptova kush ishte dhe menjëherë u zemërova; thashë: «Çfarë, tani e ke filluar përsëri historinë që të mos më lësh as të fle?». «Si! Të flesh? — m’u përgjigj — pse nuk lutesh?».
«Do të lutem më vonë — thashë — tani po fle». «Janë dy ditë, dëgjo!, që nuk mund të përqendrohesh më; mirë, lëre të bëj unë, se do të mendohem unë për këtë». Filloi të më jepte ndonjë goditje të vogël; mora në dorë Kryqin, por, po, ishte e kotë. Ishte gati të më hidhej sipër dhe të më jepte aq goditje sa të mundte. Nuk e di çfarë ndodhi; e pashë të tërbohej dhe të rrokullisej përtokë.
Unë qeshja: sot më dukej se nuk kisha frikë; më tha: «Sot nuk mund të të bëj asgjë, por do t’i ruaj për një herë tjetër». E pyeta: «Por pse nuk mundesh? Nëse herë të tjera ke mundur, mundesh fare mirë edhe tani: unë jam po ajo, vetëm se kam Jezusin në qafë».
Atëherë më tha: «Ajo… që është në këtë dhomë, çfarë të ka bërë? Bëj që të të heqin atë gjë nga trupi dhe pastaj do të shohësh».
Unë këmbëngulja se nuk kisha asgjë, sepse po flija, por e kuptoja për kë donte të fliste. Pas këtyre fjalëve qëndrova e kënaqur në shtrat dhe qeshja, duke parë fytyrat e shëmtuara që bënte dhe zemërimin që e përpinte.
Më thoshte se, nëse lutesha përsëri, do të më bënte të vuaja edhe më shumë. «Nuk më intereson — thosha. — Do të vuaj për Jezusin».
Me pak fjalë, sot u argëtova shumë me të: e shihja aq të zemëruar; megjithatë më premtoi se do t’i ruante për mua.
Priti deri në mbrëmje, por falë Zotit nuk mundi të zgjaste shumë: më dha tri shtrëngime shumë të forta, saqë më pas, për të shkuar në shtrat, më mori shumë kohë. Në disa çaste ikën larg me aq frikë, sa nuk e di çfarë ka. Më la në një gjendje të tillë, sa mezi mund të lëvizja.
Sa shumë e thirra Jezusin! Por ç’të bëja, nuk erdhi kurrë; iu luta edhe Engjëllit tim të Kujdestarit që të më çonte te Jezusi, por çdo gjë ishte e kotë. Ai qëndroi pak me mua dhe më tha: «Sonte Jezusi nuk vjen as të të bekojë, as unë sonte nuk të bekoj».
Atëherë u dëshpërova, sepse, nëse Jezusi nuk më bekonte me forcë, nuk mund të ngrihesha: nuk kisha më asgjë në vendin e vet. Atëherë e kuptoi se isha gati të qaja dhe tha: «Por Ai na dërgon, e di, Jezusi. Dhe po ta dije kush po të dërgon sonte, sa e lumtur do të ishe».
Mendja ime atëherë fluturoi menjëherë te Konfratel Gabrieli. E pyeta, por nuk më dha asnjë përgjigje; më la për pak kohë kështu, të shqetësuar dhe plot kureshtje. Më në fund më tha: «Por nëse Jezusi vërtet dërgon Konfratel Gabrielin të të bekojë, çfarë do të bësh? Mos i fol, përndryshe nuk i bindesh Rrëfyesit». «Jo, nuk do të flas — iu përgjigja me padurim —; por si mund të më bekojë Konfratel Gabrieli?». «Por është Jezusi që e dërgon; madje Jezusi e ka dërguar edhe herë të tjera për të të bekuar. Por a do t’ia dalësh të rrish e heshtur dhe të bindesh?». «Po, po, do të bindem; bëje të vijë».
Pas disa minutash erdhi. Çfarë dëshire e madhe më pushtoi atëherë! Do të doja… por u solla mirë, u përmbajta. Më bekoi me disa fjalë latine, të cilat më kanë mbetur mirë në mendje, dhe menjëherë pas kësaj u nis për të ikur.
Oh, atëherë nuk munda të mos thosha: «Konfratel Gabriel, lutu Nënës sonë që të shtunën të të sjellë tek unë dhe të të bëjë të qëndrosh gjatë». Ai u kthye dhe më tha duke qeshur: «Ji e mirë», dhe, duke thënë kështu, hoqi nga beli një brez të zi dhe më tha: «E do?». Atëherë po që e doja vërtet: «Më bën shumë mirë ai; ma jep tani». Më bëri shenjë jo, se do të ma jepte të shtunën, dhe më la. Më tha se ai brez ishte ai që natën e kaluar më kishte çliruar nga djalli.
24 korrik, e martë
E tunduar nga djalli, qetësohet nga Engjëlli i Kujdestarit. I shfaqet Jezusi, i cili e qorton me ëmbëlsi dhe i flet për manastirin e Motrave Pasioniste që do të themelohej në Lucca.
Dje ndodhi si zakonisht: kisha shkuar për të fjetur, në fakt më zuri gjumi, por djalli jo, dukej se nuk donte. M’u shfaq në një mënyrë shumë të ndyrë, më tundonte të zbuloja trupin, por isha e fortë. Kur pa se në këtë drejtim nuk mund të bënte asgjë [dhe] me duart e tij më bëri disa gjëra të shëmtuara mbi trup. Përbrenda vetes i lutesha Jezusit që më mirë të më merrte jetën [sesa] ta fyeja.
Çfarë tundimesh të tmerrshme janë ato! Të gjitha më shkaktojnë dhimbje, por ato kundër Shenjtërisë së Pastërtisë sa shumë më lëndojnë!
Pastaj, për të më kthyer në paqe, erdhi Engjëlli i Kujdestarit dhe më siguroi se nuk kisha bërë asnjë të keqe. Ndonjëherë i ankohem, sepse do të doja të vinte të më ndihmonte në disa çaste, dhe ai më thotë se, ta shoh apo jo, është gjithmonë mbi kokën time; madje dje, sepse Maria e Shenjtë e Dhimbshme më ndihmoi vërtet dhe isha shumë e fortë, më premtoi se në mbrëmje do të vinte Jezusi të më shihte.
Kur erdhi mbrëmja e djeshme, prisja me padurim çastin për të shkuar në dhomë, mora Kryqin dhe shkova në shtrat. Edhe Engjëlli im u gëzua që shkova në shtrat, sepse… Ndjeva se po përqendrohesha, erdhi Jezusi im, por qëndronte shumë larg meje. Sa të bukura janë ato çaste!
Menjëherë e pyeta nëse më donte ende dhe Ai m’u përgjigj me këto fjalë: «Bija ime, të kam pasuruar me kaq shumë gjëra të bukura, pa asnjë meritë nga ana jote, dhe më pyet nëse të dua? Kam shumë frikë për ty». «Pse?» i thashë. «O bijë, në ditët kur shumë herë gëzoje praninë time, ishe e gjitha zjarr dashurie, lutja nuk të kushtonte asnjë mundim; tani, përkundrazi, të bezdis lutja; njëfarë neglizhence në detyrat e tua ka filluar të depërtojë në zemrën tënde. O bijë, pse shkurajohesh kështu? Më thuaj: në ditët e kaluara, a të dukej e gjatë lutja si tani? Bën ndonjë pendesë të vogël, por vetëm kur je gati të vendosësh ta bësh!».
Nuk e di si mbeta përballë atij qortimi të ëmbël; mbeta pa folur. Pastaj vazhdova t’i flisja për manastirin; për sa i përket kësaj, Ai më ngushëlloi shumë. I thashë se, nëse më donte, të më bënte hirin të shkoja në manastir; i kërkova përsëri të më thoshte diçka për manastirin e ri dhe Ai m’u përgjigj: «Së shpejti fjalët e Konfratel Gabrielit do të përmbushen». «Të gjitha, të gjitha?» e pyeta, pothuajse jashtë vetes. «Çdo gjë, mos ki frikë: së shpejti. Kur të kthehet Rrëfyesi, do të të them gjërat edhe më mirë».
Në fund i rekomandova mëkatarin tim të gjorë. Më bekoi dhe, duke u larguar, më tha: «Kujtohu se të kam krijuar për Qiellin: nuk ke asgjë për të bërë me tokën».
