
Santa Maria degli Angeli’ye bu ad verilmişti; çünkü dört hacının orada meleklerin ilahilerini işittiği söylenirdi. Assisi’nin eteklerinde, bir ormanın içinde bulunuyordu ve Francesco’nun ilk yoldaşlarının buluşma yeri olan küçük bir kiliseydi. Orman ve küçük kiliseden oluşan bütün bu alan, Subasio’nun Benedikten başrahibine ait küçük bir arazi parçasıydı. Bu nedenle, Benedikten keşişlerinin yeniden ağaçlandırıp verimli hâle getirdiği manastıra ait geniş topraklarla karşılaştırıldığında küçük bir parça olduğu için Porziuncola adıyla anılıyordu.
Francesco, harap durumdaki küçük kiliseyi kendi elleriyle onarmış ve yoldaşlarıyla birlikte ormanın gölgesinde, çevresine dallardan birkaç kulübe yapmıştı. Her yıl Benediktenlere kira olarak, yakındaki Tescio deresinde tuttukları balıklardan oluşan küçük bir sepet veriyordu.
Gündüzleri Francesco ve yoldaşları vaaz vermeye ve çalışmaya gittiklerinde Santa Maria degli Angeli ıssız kalırdı. Geceleri ise yanan çam dallarıyla aydınlatılır ve Meryem Ana’ya övgü ilahileriyle yankılanırdı. Chiara’nın, Pacifica di Guelfuccio’nun eşliğinde Assisi’den Porziuncola’ya indiği o pazar gecesi ise daha da aydınlıktı.
Ormanın kıyısında, ellerinde yanan meşalelerle Filippo ve Bernardo onları bekliyordu. Hâlâ bayramlık giysilerini giymiş olan genç kızlar, önlerinde sessizce yürüyen iki keşişle birlikte ormanın sıklarına girdiler.
Dikenli çalılar uzun eteklerinin eteklerine takılıyor, sanki görünmez eller ormandan geçmelerini engellemeye çalışıyordu.
Meşalelerden ürken gece kuşlarından biri, iki kaçak kızın alnındaki dağılmış peçeye kanatlarıyla dokunarak yanlarından geçiyordu.
Küçük kilisenin kapısında, yüzü gölgelerle çizilmiş, gözleri uykusuzluk ve yanan reçinenin dumanıyla kavrulmuş Francesco, önünde diz çöken Chiara’ya baktı.
Arkasında kukuletalı ve sakallı başka adamlar toplanmıştı.
Dışarıdan birine bu sahne eşkıyaların kurduğu bir baskın yuvası gibi görünebilirdi. İki genç kızın haydutların inine düşmüş olduğuna inanabilirdi. Gerçekten de görünüşte yağmacı eller Chiara’nın mücevherlerini ve değerli süslerini çıkardılar. Brokar üstlüğünü üzerinden çıkardılar. Saten ayakkabılarını ayaklarından sıyırdılar. Ona kaba kumaştan bir etek giydirdiler. Belini bir iple ve kementle bağladılar.
Böylece bağlanmış ve yalınayak hâlde, alçak, sivri kemerli küçük kiliseye götürüldü. Çiçek açmış katıran demetleri Santa Maria degli Angeli’yi süslüyordu; fakat kırların bütün bu altın güzelliğini, meşalelerin kızıl ışığı ve yanan reçineden yükselen duman karartıyordu.
Onu sunağın önüne, bir mahkûm gibi diz çöktürdüler.
Francesco bir bıçak çıkardı. Bıçağı Chiara’nın narin boynuna yaklaştırdı. Kararlı bir hareketle kesti.
Genç kızın, katıran çiçeklerinden bile daha altın renkli örgüleri sunağın basamağına düştü. Francesco, kesilmiş saçların bulunduğu başının üzerine kaba dokunmuş siyah bir örtü örttü.
Ve böylesine büyük bir dünyevi güzelliğin yok edilişi gerçekleşirken, diken gibi sert saçlı, kaba keşiş cübbeleri içindeki ve sert sesli adamlar, dünyadan koparılıp Cennetin rehinesi olan genç kız için Ölüler Duası’nı yüksek sesle söylüyorlardı.
Azize Chiara’nın Fioretti’sinden
Amici di Lazzaro tarafından çevrilmiştir
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

