Martesa duhet të jetë një zgjedhje e lirë: takimi mes dy personave që vendosin të ndajnë jetën e tyre, me pëlqim dhe ndërsjellësi.
Sipas së drejtës natyrore, martesa është një bashkim i qëndrueshëm midis një burri dhe një gruaje, i orientuar drejt të mirës së ndërsjellë dhe lindjes e edukimit të fëmijëve. Kisha Katolike e njeh këtë realitet natyror dhe, mes të pagëzuarve, e ngre atë në dinjitetin e një sakramenti.
Megjithatë, kur një person detyrohet të martohet me dikë që nuk e ka zgjedhur, kjo liri i mohohet. Martesa e detyruar është një padrejtësi që shoqëritë moderne duhet ta njohin, ta luftojnë dhe ta çrrënjosin.
Për ata që rrezikojnë t’i nënshtrohen një martese të rregulluar ose të detyruar, frika mund të fillojë shumë më herët: frika se mos zhgënjejnë familjen, se mos refuzohen ose largohen, se mos përballen me kërcënime ose dhunë dhe se mos nuk mund të zgjedhin të ardhmen e tyre.
Kësaj frike shpesh i shtohen ndjenja faji, turpi dhe vetmie. Të thuash «jo» mund të duket e pamundur kur presioni vjen nga njerëzit më të afërt, ata prej të cilëve do të pritej mbrojtja. Për këtë arsye, shumë njerëz nuk tregojnë atë që po përjetojnë dhe nuk kërkojnë ndihmë, nga frika se nuk do t’u besohet ose se do të vënë në rrezik veten apo familjarët e tyre.
Dëshmitë që vijojnë tregojnë pikërisht këtë: frikën e humbjes së lirisë së tyre, por edhe guximin për të kërkuar një rrugëdalje. (Ato janë marrë nga faqja në anglisht e cituar në fund të faqes)
Historia e Aishës
«Isha 15 vjeç dhe po përfundoja provimet e mia GCSE kur kuptova se babai po planifikonte të më dërgonte jashtë vendit për t’u martuar me kushëririn tim më të madh. Babai ishte gjithmonë i zemëruar dhe ndonjëherë na godiste, si mua ashtu edhe nënën time. Nëna ime nuk donte që të martohesha kaq e re, por kishte shumë frikë t’i thoshte jo. Mendoja se babai mund të më mashtronte duke më bërë të largohesha nga vendi dhe më pas të më merrte telefonin, në mënyrë që të mos mund t’i kërkoja ndihmë askujt».
Aisha foli me një mësuese të shkollës së saj, e cila telefonoi Njësinë për Martesat e Detyruara.
Njësia për Martesat e Detyruara bashkëpunoi me shërbimet sociale për të miturit për të marrë një Urdhër Mbrojtjeje nga Martesa e Detyruar, i cili iu dorëzua babait të Aishës. Urdhri pengoi që martesa e detyruar të ndodhte, pasi babai i Aishës nuk mund ta nxirrte Aishën jashtë vendit dhe nuk mund të kërkonte pasaportë në emër të saj.
Aisha kishte frikë të qëndronte në shtëpi, ndaj iu sigurua përkohësisht një strehim i mbrojtur pranë një familjeje kujdestare. Nëna e Aishës bashkëpunoi me shërbimet sociale për të miturit dhe mori mbështetje për t’u larguar nga babai i vajzës.
Aisha tani jeton e sigurt me nënën e saj dhe vëllezërit e motrat më të vegjël dhe ka arritur të përfundojë provimet e saj GCSE (shkollën e mesme).
Historia e Syedit
«Isha 25 vjeç kur prindërit e mi më çuan në Pakistan për një martesë familjare. Kur mbërrita atje, zbulova se personi që duhej të martohej isha unë. Nuk doja ta bëja, por nëna ime kishte shumë probleme shëndetësore dhe të gjithë thoshin se po e sëmurja duke refuzuar. Pas disa ditësh refuzimi, më në fund hoqa dorë dhe iu nënshtrova vullnetit të familjes sime. Kur u ktheva në Mbretërinë e Bashkuar, thjesht u përpoqa ta harroja dhe të vazhdoja jetën time. Më pas, familja e gruas sime filloi të më bënte presion që të paraqisja një kërkesë për vizë, në mënyrë që ajo të mund të vinte në Mbretërinë e Bashkuar. Më telefononin dhe më kërcënonin».
Syedi telefonoi Njësinë për Martesat e Detyruara sa më shpejt të ishte e mundur dhe njësia ishte në gjendje t’i shpjegonte se si mund ta ndihmonte, pasi ai ishte një dhëndër «që nuk dëshironte të martohej», madje ishte qartësisht kundër kësaj martese.
Historia e Khadijas
«Shpesh shkaktoja probleme në shtëpi, për shkak të grimit ose sepse doja të qëndroja jashtë deri vonë me miqtë e mi. Nëna ime nuk ishte e kënaqur me këtë dhe ziheshim shpesh. Kur isha 19 vjeç, më tha se do të shkonim me pushime për të vizituar gjyshen time në Somali. Kur mbërrita atje, nëna ime më la në një shkollë me konvikt dhe më tha se duhej të qëndroja aty derisa të mësoja të isha një vajzë e mirë somaleze. Ajo mori pasaportën time dhe më la aty. Shkolla ishte vërtet e tmerrshme. Na rrihnin dhe më thoshin se, nëse doja të largohesha, duhej të martohesha me një nga rojet».
Khadija kishte fshehur një telefon sekret. Ajo i tregoi të dashurit të saj se çfarë kishte ndodhur dhe ai telefonoi Njësinë për Martesat e Detyruara.
Njësia për Martesat e Detyruara bashkëpunoi me policinë në Mbretërinë e Bashkuar për të marrë një Urdhër Mbrojtjeje nga Martesa e Detyruar, i cili e detyroi nënën e Khadijas t’ia kthente pasaportën Khadijas, ta lejonte të largohej nga shkolla dhe të rezervonte fluturimin e saj të kthimit në Mbretërinë e Bashkuar. Njësia për Martesat e Detyruara e ndihmoi Khadijan të gjente një strehim të mbrojtur afatshkurtër kur u kthye në Mbretërinë e Bashkuar.
Aktualisht ajo jeton në një strehë dhe merr mbështetje nga profesionistë të specializuar për të rindërtuar jetën e saj në mënyrë të pavarur nga familja e saj.
Historia e Mandeepit
«Mbrëmë dëgjova prindërit e mi duke folur për udhëtimin tonë në Indi këtë verë dhe për planin e tyre që vëllai im Mandeep të martohej ndërsa do të ishim atje. Nëna ime tha se ata po bëheshin shumë të moshuar për t’u kujdesur për të dhe se do të ishte më mirë për të të kishte një grua që të kujdesej për të. Mandeep vuan nga aftësi të kufizuara të rënda intelektuale dhe varet nga mami dhe babi edhe për gjërat më themelore. Nuk besoj vërtet se ai e kupton çfarëdo gjëje nga ajo që është gati t’i ndodhë».
Motra e Mandeepit kontaktoi Njësinë për Martesat e Detyruara për të shprehur shqetësimet e saj lidhur me situatën e vëllait të saj dhe aftësinë e tij për të kuptuar atë që ishte gati t’i ndodhte.
Njësia për Martesat e Detyruara bëri një raportim te ekipi lokal i shërbimeve sociale për të rriturit, duke shpjeguar situatën dhe duke pyetur nëse mund të kryhej një Vlerësim i Kapacitetit Mendor për Mandeepin, duke garantuar anonimitetin e burimit të informacionit.
Mandeep tashmë po merrte mbështetje nga ekipi për aftësitë e kufizuara intelektuale, por ata nuk ishin në dijeni të martesës së ardhshme. Nëpërmjet vlerësimit, u zbulua se ai nuk kishte aftësinë për të dhënë pëlqimin për marrëdhënie seksuale dhe martesë.
Me këshillën e Njësisë për Martesat e Detyruara, u hartua një plan mbrojtjeje, duke përfshirë një Urdhër Mbrojtjeje nga Martesa e Detyruar. Më pas, ekipi për aftësitë e kufizuara intelektuale punoi me familjen për t’i shpjeguar Mandeepit rrezikun e martesës dhe për të shqyrtuar mundësi të tjera për nevojat e tij afatgjata.
Përkthimi është realizuar nga Amici di Lazzaro
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)
From Forced marriage – GOV.UK (www.gov.uk) (Open Government Licence)

