in

De gijzelaar van het Paradijs (uit de Fioretti van de Heilige Clara)

512px-ICONA_SANTA_CHIARA_CLARISSE
Clarissen op reis, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons

Santa Maria degli Angeli werd zo genoemd, omdat men zei dat vier pelgrims daar de gezangen van de engelen hadden gehoord. Het kerkje stond in een bos, aan de voet van Assisi, en was een kleine plaats waar de eerste metgezellen van Franciscus bijeenkwamen. Het geheel, het bos en het kerkje, vormde een klein stuk land dat eigendom was van de benedictijner abt van de Subasio. Daarom werd het de Porziuncola genoemd, in tegenstelling tot de uitgestrekte gronden die toebehoorden aan de benedictijnenabdij en die door de benedictijnse monniken opnieuw waren bebost en ontgonnen.

Franciscus had het vervallen kerkje met zijn eigen handen gerestaureerd en samen met zijn metgezellen had hij er, in de schaduw van het bos, enkele hutten van takken omheen gebouwd. Ieder jaar betaalde hij de benedictijnen als pacht een mandje vis, gevangen in de nabijgelegen beek Tescio.

Overdag, wanneer Franciscus en zijn metgezellen eropuit trokken om te prediken en te werken, bleef Santa Maria degli Angeli verlaten achter. ’s Nachts werd het verlicht met brandende dennentakken en weerklonk het van de lofzangen ter ere van Maria. En nog sterker verlicht was de nacht van die zondag, toen Clara, vergezeld door Pacifica di Guelfuccio, vanuit Assisi naar de Porziuncola afdaalde.

Aan de rand van het bos wachtten Filippo en Bernardo hen op, met brandende fakkels. Nog gekleed in hun feestkleding gingen de meisjes, voorafgegaan door de twee zwijgende broeders, het dichte bos in.

De doornstruiken bleven aan de lange slepende rokken haken, en het leek alsof onzichtbare handen hun tocht door het bos probeerden te verhinderen.

Een nachtelijke vogel, opgeschrikt door de fakkels, streek langs de verwarde sluier op het voorhoofd van de twee vluchtelingen.

Op de drempel van het kerkje keek Franciscus, met zijn door de schaduw getekende gezicht en zijn ogen, brandend van het waken en de rook van de hars, naar Clara, die voor hem neerknielde.

Achter hem verdrongen zich andere mannen met kappen en baarden.

Voor een buitenstaander zou het een tafereel van struikrovers hebben geleken. Hij zou gedacht hebben dat de twee meisjes in een rovershol waren gevallen. Inderdaad, ogenschijnlijk roofzuchtige handen namen Clara haar juwelen en kostbare sieraden af. Daar trokken zij haar het brokaten bovenkleed uit. Zij trokken haar satijnen schoentjes uit. Zij kleedden haar in een grove rok. Zij bonden haar middel vast met een koord en een strop.

Zo gebonden en blootsvoets werd zij het lage kerkje met spitsbogen binnengeleid. Bundels bloeiende brem sierden Santa Maria degli Angeli, maar al dat gouden natuurschoon werd verduisterd door het roodachtige licht van de fakkels en de rook die van de brandende hars opsteeg.

Zij brachten haar voor het altaar en lieten haar daar op haar knieën zitten, als een ter dood veroordeelde.

Franciscus haalde een mes tevoorschijn. Hij bracht het naar Clara’s tengere hals. Hij sneed beslist.

De vlechten van het meisje, nog gouder dan de brem, vielen op de trede van het altaar. Franciscus wierp een zwarte doek van ruwe stof over haar kaalgeschoren hoofd.

En terwijl de verwoesting van zoveel wereldse schoonheid zich voltrok, zongen de mannen met hun ruige hoofden, hun ruwe habijten en hun harde stemmen luid het Dodenofficie voor het meisje dat aan de wereld was ontrukt en als gijzelaar van het Paradijs was genomen.

uit de Fioretti van de heilige Clara

Vertaling door Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

Getuigenissen van slachtoffers van gedwongen huwelijken

religion-3450127_1280

Wie is Jezus voor mij? (Moeder Teresa van Calcutta)